De Beschermer
Ik heb veel in de loop der jaren vele boeken gelezen, veel goede, soms slechte, maar deze valt dus echt in de laatste categorie, en dan nog wel heel diep in de catacomben.
Saai, voorspelbaar, slecht geschreven. Karakters met weinig diepgang, en over het algemeen heel erg onrealistisch.
Het idee was goed, maar de uitwerking duidelijk niet. En dan kom ik dus bij het feit dat op Goodreads wel twee lovende reviews staan. Hebben die mensen een ander boek gelezen? Ik zal het volgende deel zeker niet gaan lezen.
De tombe van de tiran
Nog steeds door zijn vader verbannen van Olympus moet de voormalige God Apollo door het leven als een sterfelijk mens. En dan ook nog eens als een 16-jarige.
Het is nog maar kortgeleden dat zijn vriend Jason door keizer Ceasar is gedood. Samen met Meg reist Apollo naar kamp Jupiter, waar ze het lichaam van Jason cremeren. Voor ze daar arriveren worden zij aangevallen door een monster, en raakt de lijkwagen van de weg
De boeken worden iedere keer beter, met goed te lezen hoofdstukken. Leuk is dat iedere hoofdstuk begint met een haikui. De ontwikkeling van Apollo is duidelijk te merken. Ook Meg wordt een stuk minder irritant. Het begin liep het verhaal wat stroef, maar na een poos ging het verhaal beter lopen. Het einde was iets minder dan de vorige
De auteur heeft een goede mix van mythen, emoties en humor te pakken met deze boeken, en ik hoop dat hij door blijft gaan met schrijven van boeken als deze.
Het klinkt misschien vreemd, maar het is goed dat een schrijver het aandurft om karakters te laten sterven om zo weer een frisse personage toe te voegen.
Nu op zoek naar deel 5 in Kobo Plus.
De brandende doolhof
Ooit was Apollo een God. Maar toen werd hij door Zeus uit Olympus verbannen. Als een gewone sterveling, met acne, moet Apollo zijn Godheid weer terugverdienen door het redden van vijf verdwenen Orakels. Hij moet dit doen zonder zijn gaven. Samen met een aantal halfgod vrienden lukt het hem om twee Orakels op te sporen
Het plot van dit verhaal was spannend en complexer dan de vorige twee delen. De spanning zat er goed in, en ook voldoende vaart om niet saai te worden. We leren iets over het verleden van Meg. Haar personage werd hierdoor interessanter,hoewel ik haar bij tijd en wijle nog steeds irritant vond
Apollo veranderd door het lijden en het ontmoeten van nieuwe helden van een narcist in iemand die naar zijn geweten luistert. Gelukkig veranderd hij niet al te veel, en blijft hij ook nog steeds de oude Apollo.
De duistere voorspelling
Apollo, ooit een God, is door zijn vader Zeus verbannen uit Olympus, en moet als een gewoon sterfelijk mens door het leven. En niet zomaar een mens, maar als 16-jarige puber… met acne.
Apollo lijkt zijn sterfelijkheid meer te kunnen accepteren, hoewel hij duidelijk nog steeds terug verlangt naar Olympus en het God zijn.
Als Apollo’s speurtocht naar de oude Orakels verder gaat eindigen hij en zijn reisgezellen in Indianapolis, daar raken ze in gevecht met een groep, ja wat eigenlijk. Uiteindelijk worden ze gered (duh) en worden naar het ‘Tussenstation’ gebracht, geleidt door twee voormalige Jageressen van Artemis. Hun geadopteerde dochter lijkt in de ban te zijn van het Orakel, maar is verdwenen. Aan Apolo de taak om haar terug te vinden. Die zoektocht leidt onder andere naar de Indianapolis Zoo.
Het was mooi om te zien hoe Apollo/Lester steeds meer de rol van grote broer van Meg ging spelen. Het plot was aardig, maar niet echt bijzonders.
Dit boek was minder goed dan de voorganger, had weinig tempo en was grotendeels een opeenvolging van allerlei bijzaken. Waarom toch 3 sterren? Ach, het heeft me weer een paar uurtjes bezig gehouden.
Het verborgen orakel
De God Apollo heeft het voor elkaar. Hij is door zijn vader – de God Zeus – uit het Godenrijk verbannen en al zijn Goddelijke krachten zijn hem afgenomen. Als ongeveer 16 jarige jongen (met jeugdpuisten) komt hij op de Aarde terecht. Al in de eerste paar minuten loopt zijn leven gevaar doordat een stel jongeren hem wil beroven. Gelukkig wordt hij op tijd gered door Meg, een (12-jarig?) meisje.
Om weer een God te worden, moet Apollo naar Kamp Halfbloed, waar de halfgoden wonen. in de hoop dat die hem kunnen helpen.
Leuk verhaal, met een goede wereldzetting en karakters met echte diepgang. Vooral de hoofdrolspeler Apollo deed me regelmatig glimlachen. Ook al is hij door zijn vader getransformeerd in een zestienjarige sterfelijke jongen, het is fantastisch om de wereld door zijn ogen te zien, vooral hoe hij zich probeert aan te passen aan de wereld van de mensen.
De wereld in dit boek zit goed in elkaar, en de personages hebben voldoende diepgang. Ik heb het idee dat Apollo in de volgende delen van deze serie nog veel meer karakter krijgt. Kan niet wachtten om het volgende deel te lezen, maar aangezien ik begrijp dat er voor deze serie nog twee series spelen, lijkt het me verstandiger om eerst de Percy Jackson en Helden van Olympus te gaan lezen voor ik met deze serie verder ga. En dat adviseer ik iedereen om te doen, hoewel de serie zonder voorkennis ook goed te lezen is
Het Pauluslabyrint
Interessant, maar vermoeiende leesvoer. Het begin was veelbelovend, een onderaardse gangenstelsel diep onder Leiden, maar daarna werd het al gauw langdradig en verwarrend. Een man die diverse visioenen heeft, een geheim genootschap, een zoektocht om binnen 24 uur een verdwenen collega en vriendin te vinden. En om het nog ingewikkelder te maken, is er ook nog het verhaal van Mithras (een oude religie die gelijk met het Christendom ontstond, maar uiteindelijk door de katholieke Kerk werd overgenomen).
Het eerste deel, pakweg 100 pagina’s, zijn nog goed te verhapstukken, maar daarna propt de auteur er zoveel Bijbelse geschiedenis, Bijbelfragmenten, de rol van Paulus en mithraïsme in, dat iemand die niet thuis is in de materie overspoeld word door de vele informatie.
Ook nu wordt de vergelijking met Dan Brown gemaakt, maar ik denk dat Windmeijer deze vergelijking (nog) niet waarmaakt. Zijn karakters zijn nogal vlak, en eendimensionaal. Het boek is niet echt spannend, wat voor een groot deel komt door de eerder aangehaalde punten. Het plot is origineel en de schrijfstijl is echt wel goed te noemen, en ik hoop ook zeker dat Windmeijer verder gaat schrijven dan de 3 boeken in deze serie.
Al met al 2.5 sterren (en dat is helemaal niet slecht)
Het Petrusmysterie
De schrijver heeft een goed verhaal bedacht, zeker, maar het miste toch het nodig. Een groot deel van het boek werd besteed aan de brieven die Petrus en Judas uitgewisseld zouden hebben over het ‘ware verhaal van Jezus’.
Tijdens een opgraving in Matilo (een Romeinse nederzetting bij Leiden) wordt een gezichtsmasker gevonden[[echt gebeurd]], en nog iets anders, iets met meer waarde. Dit zou de wereld en zeker de Katholieke Kerk op de grondvesten doen schudden.
Peter, een docent geschiedenis op de Universiteit van Leiden, en een van zijn studenten raken toevallig betrokken bij deze vondst. Zij krijgen het kistje met de brieven in hun handen, maar moeten dan vluchten voor hun leven, als een geheimzinnige man probeert hen te doden.
Het deel met de vertaalde brieven was soms moeilijk te volgens als je niet op de hoogte bent van de Bijbel.
Ik heb eerst een ander boek van de auteur gelezen (Het Pilgrim Fathers complot), en daardoor was de spanning iets minder, wel las het boek vlot weg. Als dit het eerste boek was dat ik van deze schrijver lees, dan weet ik niet zeker of ik de volgende delen was gaan lezen.
Een Nederlandse Dan Brown vind ik nogal vergezocht, daar moet Jeroen Windmeijer toch nog wat meer zijn best doen. De actie in het boek wordt nogal verstoord door het feit dat de auteur sommige dingen wil gaan uitleggen.
Het einde viel tegen. Al in al, geen hoogstandje, maar voor in de vakantie pf een verloren uur goed te doen
« eerste ‹ vorige 1 72 80 81 82 83 84 92 182 249 Volgende › Laatste »