Reviews

Een mooi verhaal dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Het lijkt heel veel op wat de Nederlandse Truus Wijsmuller-Meijer heeft gedaan, namelijkk het organiseren van evacuaties van kinderen van Joodse vluchtelingen. Beide verhalen mogen zeker niet vergeten worden.

Praag, 1938. Nicolaas Winton probeert uit alle macht om duizenden Joodse kinderen te redden uit de handen van de Nazi’s. Of dit nu per vliegtuig of trein was, hij organiseerde het om de kinderen een kans te geven om te leven. Slechts een paar mensen staken hun handen uit de mouwen om de kinderen te redden. Niemand kon voorspellen hoe wreed Hitler zou zijn.

Eën van de hoofdpersonen in dit boek is het mysterieuze Zoutmeisje. Iedere avond verkocht ze kleine zakje van dit gewilde ingredient op straat in Praag. Een Duits officier zoekt haar met kwade bedoelingen.

Had gehoopt dat het verhaal zich meer zou richten op Nicholas Winton en zijn belevenissen in Praag. In plaats daarvan richtte het zich vooral op ‘het Zoutmeisje’. Wou meer weten over het leven van Winton. Desondanks is het een mooi verhaal geworden, dat zijn 3.5 sterren meer dan waard is.

Korte, makkelijk te lezen hoofdstukken, die uitnodigen om nog eventjes verder te lezen. Op het einde blijft het verhaal echter stokken en herhalend.

In het boek volgen we het leven van een man die het voorzien heeft op kwetsbare, blonde jongetjes van rond de tien jaar. Hij houdt van kinderen, zoveel dat hij ze helemaal wil beheersen en voor zichzelf wil hebben. Na gedane zaken laat hij ze in een haast geruststellende houding achter. Mooie plaatjes, behalve dan dat de kinderen dood zijn.

Iedere 3 jaar werd er een kind vermoord. Allemaal jongens in de leeftijd van 10 – 13 jaar. De politie had geen idee wie de dader is. Plots stoppen de moorden. Was de moordenaar dood?

Tijdens  een televisie uitzending leerde inspecteur Mareike dat er in Italië regelmatig kinderen verdwenen zijn. Ook hier gebeurde dat om de drie jaar. Was er een verband?
In haar vakantie gaat ze samen met haar vrouw Bertina en kinderen Jan en Edda naar Italië op vakantie met een dramatische afloop.

Spannend vanaf het begin. Beschreven vanuit diverse gezichtspunten, zowel van de dader, als de politie-inspecteur als van de moeder van een van de slachtoffers.

Goed geschreven verhaal, vol spanning. Meeslepend. Goed uitgediepte karakters. De verhalen van Alfred, Anne en Mareike kruisen elkaar en werken naar een spannende ontknoping.

Wederom een geweldig verhaal van Adriaan Stone. In het begin had ik even wat moeite om goed in het verhaal te komen, maar daarna liep het lekker. De auteur kan je echt opnemen in de wereld waarin het verhaal zich afspeelt

Het verhaal gaat over Auric, een autistische jongen (hoewel dat alleen in de synopsis vermeldt is) en zijn zus Marit.  Samen leven zij in het dorp Oftenooi, dat door een aardverschuiving afgesloten is van de wereld. Een zeer dure spreuk is gekocht bij de Magyckers om dit probleem te verhelpen. Een eenmaal uitgesproken spreuk wordt direct uit het geheugen van de Magycker verwijderd, om te voorkomen dat het opnieuw gebruikt kan worden. De schrik is dan ook groot als blijkt dat Auric de spreuken kan herhalen. Dit is nog nooit voorgekomen, en voor zowel de Magyckers als de koning van Semaris zien hier een groot gevaar in. De jacht op Auric en zijn zus wordt geopend. Andere partijen laten ook hun oog op de jongen vallen om hem voor hun eigen gewin te gebruiken.

Net als in de vorige serie is de schrijfstijl van de auteur zeer direct en met alleen maar die omschrijvingen die echt nodig zijn voor het verhaal. De vlucht uit Oftenooi bijvoorbeeld wordt zeer summier beschreven. Dit is wat mij betreft niet storend. Waarom zou je een hele pagina gebruiken alleen maar om iets te beschrijven? Nu kan je zelf een invulling geven. Op het ene moment wordt er in een kasteel schuil gehouden als plots de Magyckers weer opduiken, om vervolgens ergens in een drakenslachterij op te duiken. De onverwachte reacties van Auric dragen bij aan een gevoel van abruptheid en dragen deze vaak bij tot plotwendingen of een dramatische actie.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van verschillende personages, waardoor je een completer beeld krijgt van de gebeurtenissen. In deze wereld speelt eigen belang een grote rol. Naast het misbruiken van draken, is er ook sprake van uitbuiting van de mindere klasse. De Magyckers gebruiken hun monopolie op het gebied van magie voor economische en politiek gewin. Zelfs Auric handelt vooral uit eigenbelang (en dat van zijn huisdier Rolly).

Een leuk boek om te lezen, met wat maatschappelijke achtergronden. Ik had echter nog meer verwacht van het ‘autist’ zijn van Auric.

Extra punt omdat er draken voorkomen, halve punt aftrek omdat die mishandeld worden 😉

Ook uitgegeven als: ‘Kinderbarak‘, wat volgens mij de lading beter dekt dan deze titel. Bij het woord ‘moeder’ denk je toch automatisch aan iemand die de leiding neemt en voor de kinderen zorgt. En dat doet Hetty ook wel, maar gedurende lange tijd waren anderen verantwoordelijk voor de kinderen en zorgden voor hen. Toch heb ik ontzettend veel waardering voor een meisje dat op 14-jarige leeftijd, onder zware omstandigheden, zeer veel moeilijkheden het hoofd kon bieden.

Het boek is een autobiografie, die heel goed de verschrikkingen in het kamp beschrijven, maar ook de nazorg en de repatriëring van de kinderen. Het boek leest als een verhaal en dat is fijn, want vaak zijn dit soort boeken alleen maar een overzicht van gebeurtenissen en saaie lijsten met namen. Niet in dit geval dus.

Echt een ouderwetsch Suske en Wiske verhaal.