De strijd om het labyrint
Na alweer te zijn aangevallen op zijn school, krijgt de 15-jarige Percy Jackson hulp van een sterfelijk meisje, dat de monsters ziet.
Eenmaal in Kamp Halfbloed krijgt Percy te horen dat het kamp bedreigt wordt door het leger van Kronos. Luuk, probeert het leger door het Labyrint van Daedelus naar het kamp te leiden. Hier heeft hij Ariadne’s Draad voor nodig.die hen op magische wijze door het Labyrint kan loodsen. Percy gaat samen met zijn vrienden het Labyrint in, in de hoop VOOR Luuk bij Daedulus te komen en het draad van hem te krijgen.
Vol spanning en leuke verwijzingen naar Griekse mythen. De karakters zijn goed uitgewerkt, maar had het idee dat de focus niet zo zeer op het plot lag door de vele zijlijnen die in het verhaal verwerkt waren.
Niet het beste boek uit de serie, maar als je de rest gelezen hebt, kan je deze er wel bij hebben.
De vloek van de Titaan
Het is Grover gelukt om twee Halfbloed kinderen op te sporen. Deze twee kinderen, broer en zus, zitten op een kostschool waar ze echter in gevaar zijn. Percy Jackson, Thalia en Annabeth proberen de kinderen in veiligheid te brengen, maar zoals te verwachten was, worden zij aangevallen door demonen. Tijdens de strijd krijgen Percy en de zijnen hulp van de Godin Artemis en haar Jageressen. Annebeth verdwijnt, en Artemis vertrekt om haar persoonlijke queeste te volbrengen. Voor zij vertrekt beveelt zij haar Jageressen om mee te werken met de bewoners van Kamp Halfbloed. De tijd dringt, want Artemis moet VOOR de zonnewende terug zijn. Samen met twee Jageressen, Grover en Thalia, vertrekt Percy opnieuw op een missie om Artemis te vinden, en gelijk op zoek te gaan naar Annabeth. Dit is een missie die gevaarlijk kan uitpakken, want het orakel had voorspeld dat er van deze missie twee mensen niet zouden terugkeren.
Weer een mooi uitgewerkt verhaal van de hand van Rick Riordan. Ook hierin weer nieuwe mythische figuren uit de Griekse oudheid.
De zee van monsters
De nieuwe school van Percy Jackson heeft een dakloze jongen geadopteerd. Hij is een gevoelige, beetje dommige figuur, die de beste vriend van Percy wordt. Percy en Tyson worden tijdens de gymles aangevallen door reuzen. Het lukt de jongens om te vluchten, en samen met het meisje Annabeth reizen ze naar Kamp Halfbloed, een plek waar de halfgoden bijeen komen. Daar komt Percy er achter dat Tyson een Cycloop is. Ook komt hij tot de ontdekking dat zijn vriend Grover, een Sater, in gevaar is. De boom van Thalia is stervende, en daardoor dreigen de grenzen van het Kamp te verdwijnen. Slechts een magisch object kan helpen, het Gulden Vlies. Percy, Tyson en Annabeth vertrekken op een missie om het Vlies te vinden en Grover te redden.
Weer een spannend avontuur voor Percy, met voldoende actie. Het is leuk om te lezen hoe Riordan de Griekse mythen met elkaar verweeft in dit verhaal. Het boek was iets minder dan het voorgaande deel, daarom een iets lager score.
PLANET X
Zoals gezegd, de synopsis is aardig. Een onbekende planeet, wiens bestaan jarenlang door de autoriteiten verborgen werd gehouden, bedreigd de Aarde. 3600 jaar eerder had deze planeet de zondvloed veroorzaakt, en ook nu zijn er onverklaarbare weersverschijningen, toegenomen aardbevingen te merken. Deze planeet draait in 3600 jaar om de zon en een andere zon, Nemesis.
De Amerikaanse president wordt, in een bunker diep onder een vliegveld, op de hoogte gebracht door het hoofd van de NASA. Hierna zou je denken dat het verhaal deze ingeslagen weg verder gaat, maar nee dus.
Een groep Nederlanders (en een Belg) beheren als redacteuren een website over deze Planet X, en tijdens een bijeenkomst worden zij gevraagd om hun reacties op het plotse verschijnen van deze planeet. Na afloop worden zij door het leger gearresteerd en naar een gevangenis onder beheer van de FEMA1 gebracht. Deze FEMA zou door de ‘elite’ worden gerund. Gelukkig wordt de vrachtwagen, waarin ze worden vervoert, net op tijd door een UFO onderschept. De inzittenden worden door de aliens (Greys) bevrijdt.
Samen met een/de leider van de Greys werkt dit team aan een ‘nieuwe’ democratie. Dit gebeurt vrij harmonieus, een beetje TE harmonieus. Het ging teveel van een leien dakje, zonder echt tegengas van de andere leden. Ook ging het vrij makkelijk allemaal. Moesten er mensen opgehaald worden. Dat kon. De hele familie, vrienden en uitgebreide kennissenkring van de leden werd opgehaald en naar het ruimteschip gebracht. Ook nadat er gevangenen bevrijdt waren uit de kampen en andere gevangenissen werden daarvan de familie, vrienden en kennissen eventjes opgehaald.
Nogmaals, het idee van het verhaal was goed, maar iedere keer lezen over dat de elite zo slecht was begon me een beetje tegen te staan. Had de auteur zich enkel bezig gehouden met Planet X, dan zou het verhaal veel hoger scoren.
- Federal Emergency Management Agency(↩)
Opposition
En zo zijn we, gelukkig, aan het einde gekomen van deze serie. Al vanaf boek 1 stond de serie me niet echt aan, terwijl ik veel lovende kritieken lees, en dat Armentrout zelfs de #1 best verkopende auteur is van Amerika en Internationaal is. Normaal gesproken voel ik altijd eventjes een dip als ik weer een serie uitgelezen heb, maar dat is met deze serie niet zo. Sterker nog, ik ben blij dat ik er nu vanaf ben. Waarom ik deze serie dan toch helemaal uitgelezen heb.. Ik wou graag weten hoe het allemaal afliep met de Luxen, de Arum’s en wou de auteur de kans geven om te verbeteren.
Door de voorgaande delen had ik al geen hoge verwachtingen van dit boek, en dat bleek ook weer volkomen terecht te zijn. De personages waren kleurloos, zonder diepgang. Al heel snel was het duidelijk waar het verhaal naar toe ging.
De wereldopbouw was goed (ja geen wonder, het is onze eigen wereld). De Luxen, Arum’s, Origin’s en Hybriden en zelfs de Daedelus opzet was goed, en als de hoofdpersonages nou niet zo flauw, voorspelbaar, en te algemeen waren had de serie heel wat beter kunnen zijn.
Katy was typisch een Mary Sue (‘Mary Sue’ is een negatief jargonterm voor een personage dat te sterk geïdealiseerd wordt door het verhaal. De term wordt onder andere gebuikt voor: personages die onrealistisch ‘perfect’ zijn in persoonlijkheid, uiterlijk of talenten), en niet mijn favoriete personage in dit boek (hint: die waren er helemaal niet), en al vanaf het begin of in ieder geval boek 2 ergerde ik me aan haar. Ook Daemon verloor zijn aantrekkelijkheid (klinkt een beetje verkeerd, maar ik neem aan dat er begrepen wordt wat ik bedoel).
Het boek zou het epische einde van een lange en dramatische reeks gebeurtenissen, maar dat is wat mij betreft duidelijk niet zo. De slechteriken bleken uiteindelijk toch niet zo slecht te zijn, en uiteindelijk bleken de ‘good guys’ de slechteriken te zijn.
Waar ik vooral hoopte op een verhaal over de Luxen, de Arum’s en de oorlog op Aarde was het hele boek vooral gericht op het liefdesverhaal van Katy and Daemon. Het boek had veel ongepaste seks-scenes op de meest vreemde tijden. Ik vond de constante hitsigheid teveel van het goede.
Het einde van de oorlog was te gemakkelijk. Okay, je dropt een EMP op de stad die je wilt vernietigen, wetend dat je daarmee niet alleen de aliens treft, maar ook de mensen die hartproblemen hebben of die afhankelijk zijn van apparaten treft. Dan laat je daarna een groep tieners overleggen met de vijand van je vijand en die lossen dan alles voor je op. En als je dan denkt dat het over is, komt er een plot-twist.
Origin
Waarom, o waarom ben ik mij zelf toch aan het martelen met deze serie…
Nadat ik met deze serie ben gestart, miste ik vaak de motivatie om door te lezen. Soms liet ik het boek een paar dagen liggen, en dat is eigenlijk niets voor mij. Verhaal kon mijn aandacht niet lang vasthouden.
« eerste ‹ vorige 1 69 77 78 79 80 81 89 179 249 Volgende › Laatste »