Reviews

De droom van Albert komt uit. Alleen op een andere manier dan hij ooit had verwacht. Hij wordt namelijk gedwongen om in Duitsland te gaan werken. Eerst krijgt hij een vervelend baantje, maar dan, op een dag, mag hij de vrachtwagen van de fabriek gebruiken. Sinds die dag rijdt hij goederen voor de Duitsers rond.  Hij voelt zich wel wat ongemakkelijk, hij werkt nu immers voor de vijand.

Veel oudere jongens en mannen (tussen de 17 en 45 jaar) werden gedwongen om in Duitsland te gaan werken voor bedrijven en fabrieken die dringend personeel nodig hebben. Zij werden gedwongen om vliegtuigen en wapens te maken die de Duitsers konden gebruiken in hun strijd tegen de geallieerden ¹. De opa van Albert werd ook gedwongen om naar Duitsland te vertrekken, nadat er gedreigd werd dat anders zijn vader naar het ‘Oranjehotel’ ² zou worden gestuurd.  Hij komt te werken in de autofabriek van Opel, waar hij vliegtuigonderdelen moest maken.  Ontsnappen was geen mogelijkheid, omdat anders zijn vader gestraft zou worden. Uiteindelijk, als hij het niet langer meer kan verdragen, vraagt hij zijn chef om ander werk. In eerste instantie moet hij de latrines schoon maken, maar dan mag hij toch opeens net de Opel Blitz rijden, en daarmee kwam zijn jongens droom uit. Hij wou altijd al graag vrachtwagenchauffeur worden, maar dan het liefst in het bedrijf van zijn vader.  Deze ritten zijn niet zonder gevaar. De vrachtwagen rijdt op een soort gasgenerator, de gevoed moet worden met hout, er vinden regelmatig aanvallen door geallieerden plaats op het Duitse verkeer.  Tegen het einde van de oorlog wordt Albert gedwongen om de directeur van de fabriek en een paar andere hoge bonzen, naar de grens met Zwitserland te brengen. Omdat ze het land niet in mochten, besluiten ze te blijven slapen bij de wagens. De volgende ochtend blijken de directeuren te zijn verdwenen.

Het verhaal is goed te lezen voor kinderen van af ongeveer 11/12 jaar en bevat niet al te gruwelijke momenten.

(Dit boek maakt deel uit van de ‘Vergeten Oorlog’ serie van uitgeverij Leopold).

1. Een aantal werd ook ingezet in de landbouw, timmerwerkplaatsen etc(↩)
2. gevangenis in Scheveningen waar o.a. verzetsstrijders werden opgesloten(↩)

In dit derde deel uit de Rolf-verhalen van Ruud de Jong beleven Rolf en zijn vrienden weer een gevaarlijk avontuur. Een groep radeloze kerels uit het verre Vlaanderen komen in het gebied waar zij wonen overvallen plegen op boerderijen.

— later meer —

Verflimd als ‘A Letter for the King’, een Netflix Original serie. En dan te bedenken dat het al in 1962!! is geschreven.

Het episch verhaal van Tiuri, die op de avond voor zijn ridderslag de kapel verliet waar hij met andere aankomende ridders in stilte bijeen was. Hij wist dat als hij weg zou gaan hij de kans om ridder te worden verspeelde. Toch ging hij naar buiten omdat er om hulp gevraagd werd. Hij ontdekt in het bos een zwaar gewonde ridder die hem zijn ring en een opdracht gaf. Hij moest een brief bezorgen aan de koning van Unauwen.  Wat een eenvoudige taak leek te zijn, wordt al gauw moelijker als blijkt dat de Rode Ruiters proberen om de brief van Tiuri af te nemen.

De Netflix serie en dit boek hebben weinig gemeen, behalve de titel en het plot. Laten we wel wezen, in het boek is er absoluut geen sprake van magie, iets wat de makers van de serie schijnbaar over het hoofd hebben gezien. Ook het meisje … reisde niet de hele tocht mee, maar op het einde slechts een klein stukje.

Ik hoor kritieken die beweren dat het boek te kinderlijk is. Tja, misschien, maar laten we niet vergeten dat het al meer dan 50 jaar oud is. Bovendien meen ik die mening in het geheel niet. Het is echt een boek voor alle leeftijden, en dat betekend niet perse dat het kinderachtig is.

De personages waren goed ontwikkeld, en allemaal verdienden ze hun plaats in de spotlights.

Bekroond met: Gouden Griffel voorGriffel der griffels in 2004, als Kinderboek van het jaar in 1963 en Vondel Prize for Laura Watkinson.

Een thriller/suspense verhaal dat aan het eind nog vele vragen open laat. Vervolg op Backup: zo wijd de wereld strekt.

Nadat Hakon, directeur van de UNBI (United Nations Bureau of Investigation), in het vorige deel ‘Spiderweb’ heeft opgerold vertrekt hij met zijn team naar Noorwegen om de verjaardag van zijn opa te vieren. Vlak voor vertrek komt Hakon in het Vredespaleis in Den Haag in aanraking met een vrouw. Ze vallen samen van een trap en zijn beiden volledig van de kaart. Nog voor ze een woord hebben kunnen wisselen worden ze al weer van elkaar gescheiden.

Het boek wordt al gauw een soort religieuze thriller, zoals we die kennen van bijvoorbeeld Dan Brown, met allerlei superslimme bollebozen, geheimzinnige artefacten, antieke telefoons die plotseling blijken te werken tot en met de Paus en de president van Amerika.  Eigenlijk komen er teveel groeperingen in voor, waardoor het verhaal soms knullig verliep. Wat het lezen ook niet hielp was het feit dat iedere hoofdstuk weer onderverdeeld was in sub-hoofdstukken, die weer een andere persoon of situatie belichtten.

Ik had al gauw een hekel aan de alwetende Saundra, een supersuper-computer, die eigenlijk overal wel raad mee wist, en zelfs door kon dringen tot allerlei hooggeplaatste personen.  Dan waren er ook nog de bijzondere machines (Falcon’s) die vanaf satellieten gelanceerd konden worden. 

Het verhaal had best goede momenten, zeker als je die supersuper-computer buiten beschouwing liet.  Helaas werden die niet volledig of in het geheel niet uitgediept. Graag had ik wat meer willen weten over de Aegir en de verbintenissen tussen de mensen.

Nergens bereikte het boek echt een hoogtepunt, hoewel het begin toch een belofte inhield. Geen enkel verhaal wordt afgerond, en aan het einde zit je nog steeds met vragen.

Hoewel dit boek als suspense/thriller staat aangemerkt lijkt het steeds meer naar Science Fiction/Fantasy over te hellen.

Misschien dat er nog een derde deel komt, maar dat is nog niet geheel duidelijk. Ik hoop dat de auteurs dan een redactieteam aanstellen die het een en ander nog even doorlezen voor publicatie. Hadden ze dit bij dit boek gedaan dan had die meer dan twee sterren gekregen.

In 2048 wordt het land omgegeven door een hoge muur. Dit om te voorkomen dat er mensen van buiten het land in kunnen komen (of is het eigenlijk net andersom?).  Het land is veranderd in een heilstaat. Iedereen is gelijk, al zijn sommigen gelijker dan anderen. De mensen wonen in dezelfde huizen, dragen de zelfde kleding. Ook de haardracht is bepaald. Religie bestaat niet meer, homoseksualiteit bestaat niet, misdaad komt niet meer voor.

Op kleine overtredingen staan zware straffen.  Volwassenen worden direct geëxecuteerd, jongeren krijgen nog een mogelijkheid in een ‘spelshow’. Iedere week worden 5 van hen opgesloten in kooien boven een diepe afgrond. Daarna worden er per ronde door het publiek bepaald wie er die ronde sterft.  Een van hen zal de doodstraf overleven.

In het eerste deel volgen we deze show door de ogen van de tieners die terecht staan. Zij vertellen vanuit hun perspectief het verhaal. De tieners zaten allemaal om verschillende redenen gevangen. De een heeft een COleider (Collectief Leider) aangevallen, een tweede heeft de premier een kogelbrief gestuurd, een derde zit voor contractbreuk terwijl de vierde een vluchtpoging heeft gedaan om het land uit te komen. De laatste heeft een diefstal gepleegd. We zien 4 van de 5 jongeren ook daadwerkelijk uit hun kooi de dood tegemoet vallen.

In het tweede deel van het boek lezen we dat de geëxecuteerde jongeren nog gewoon leven, en door het productieteam meegenomen zijn naar een booreiland ver in zee. In totaal zitten er 100 kinderen op het eiland. Nadat de laatste groep is aangekomen wordt er nog een show uitgezonden, met nog eenmaal een executie, maar dit maal een echte. Het slachtoffer… de premier van het land.

Hoewel het verhaal uit dit boek klinkt als iets uit de verre toekomst, toch is het dichterbij dan wij denken.

Al vanaf de eerste regel pakte het boek me en wou ik het boek niet meer wegleggen. De wereld is geloofwaardig opgebouwd, De spelshow was zo goed beschreven dat ik het gewoon voor me kon zien (met als presentatrice Linda de Mol) en De Virgin was natuurlijk Temptation Island. Wel had ik nog meer informatie over het Collectief en de geschiedenis willen hebben. Jammer dat de personages verder vrij vlak waren.

Ook het woord Kandidaders, geweldig gevonden en al een paar keer over heen gelezen tot het plots tot me doordrong.

Het boek had de volle 5 sterren kunnen krijgen als het verhaal na het eerste deel was afgelopen. Het tweede deel pakte gewoon niet en het einde viel tegen.

Na het vorige boek had ik hoge verwachtingen voor dit deel. Helaas ben ik teleurgesteld in dit boek.  Het enige dat het met het voorgaande verhaal overeen kwam, was dat het afspeelde in de Metro van Moskou, en Hunter. De personages waren wat mij betreft gewoon alledaags (misschien met uitzondering van Leonid). De personage van Sasha stond mij het meeste tegen.

Ach, misschien was het niet echt slecht, maar vergeleken met Metro 2033 viel het gewoon tegen. Ik miste bijvoorbeeld de manier van schrijven in de eerste persoons enkelvoud, vanuit het gezichtspunt van Artyom. Ik had gehoopt dat Hunter nu deze rol op zich zou nemen, maar we kwamen niet verder dan vanuit het perspectief van anderen.

Heb hele stukken tekst overgeslagen door de overvloed aan pseudo-filosofische en morele vragen die het tempo uit het verhaal haalden.

2013 Een atoomoorlog heeft de wereld vernietigd. In een van de grootste schuilkelders van de wereld, de Metro van Moskou, ooit gebouwd door Stalin, heeft een deel van de Moskouwse bevolking kans gezien om te overleven.  Zij leven op de enkele tientallen stations, onderverdeeld in grote en kleine machten van verschillende aard, communistisch, fascistisch, rood, geloofsovertuiging,  liberaal en anders.  Zij moeten proberen te overleven.

2033: De groeperingen verkeren in een staat van oorlog met elkaar.  Behalve dat proberen de bovengronds levende creaturen de metro-stations en de tunnels binnen te komen.

Het boek volgt de avonturen van Artyom. Hij leeft in het station ‘Volksvlijt’, een station die onafhankelijk is van de andere stations. Hij werkt in een van de zwammenboerderijen en ook als soldaat in de tunnels.  Op een dag ontmoet hij ‘Hunter’, die naar zijn vader vraagt.  Samen bespreken zij de situatie van het station en de onophoudelijke aanvallen van de mysterieuze ‘Zwarten’ op het station. Hunter verzoekt na afloop van het gesprek om Artyom te mogen spreken.

Artyom geeft toe dat hij, zo’n 10 jaar eerder met twee vrienden een poging heeft gedaan om op buurstation ‘Botanische Tuinen’ naar de oppervlakte te komen. Het lukte hen niet meer om de hermetische afsluiting te plaatsen, waardoor de ‘Zwarten’ het station en dus de metro in konden komen. Hunter verklaard daarop dat hij zal proberen om informatie over deze wezens te verzamelen. Mocht hij niet terug keren, dan moet Artyom proberen naar station Polis te gaan om een boodschap over te brengen aan iemand met de naam Melnik. Atyom accepteert deze missie.

Een lange, gevaarlijke reis langs de diverse stations begint, langs rijke stations, maar ook arme. Langs fascistische stations waar het ‘4e Reich’ leeft, en naar stations waar het kannibalisme opleeft.

Het boek is geen makkelijke lectuur, maar zeker de moeite waard.

De opbouw van de wereld (de metrotunnels, stations, maar ook ‘boven’ was zeer realistisch, de personages geloofwaardig.

Het systeem van stations en metrolijnen was lastig te volgen (het papieren boek had een kaart met alle lijnen en stations, maar het e-boek niet), maar een google zoektocht leverde de informatie toch snel op.

kijk voor een betere review/recensie hier