Reviews

Boek dat wat warrig overkomt. Begint interessant genoeg, maar dan komen er af en toe saaie opsommingen en triviale punten naar voren. Door de synopsis verwacht je meer van dit boek. Jammer, want Hornman heeft ook goede boeken op zijn naam staan

Het verhaal van een jongen die op jonge leeftijd moest leren te overleven in het concentratiekamp Auschwitz. Hij was 12/13 jaar toen hij voor het eerst geïnterneerd werd. Samen met zijn moeder kwam hij aan, maar al snel werden zij van elkaar gescheiden. Hij deelt het verhaal van de 22 maanden die hij in de diverse kampen doorbracht met tekeningen die hij gedurende die tijd maakte. Jammer dat de tekeningen op mijn e-reader niet duidelijk te zien waren.

In het verslag van Geve, lezen we over het onmenselijke gedrag van de SS’ers maar ook die van medegevangenen. Ook al was hij nog jong bij het begin van zijn leven in het kamp, van hem werd het zelfde verwacht als van de volwassen gevangenen.

Dit boek blijkt bijna te verdrinken in de vele boeken met ‘Auschwitz’ in de titel. Dit boek is een aanrader, zeker omdat we dit door de ogen van zo’n jong iemand meemaken.

Dit verhaal gebaseerd op het verhaal van Jack Gruener die als jongen 10 verschillende concentratiekampen overleefde.
Hij was nog maar 10 jaar toen de legers van Hitler Polen binnenvielen. Hij kon zich toen niet voorstelen hoe zijn leven de komende 6 jaren zou veranderen. Hij komt terecht in het ghetto van Warschau. Jack Gruener overleeft de kampen

Natuurlijk is dit boek vooral gericht op de oudere jeugd, en dat is wel te merken.

Niet echt onder de indruk van dit boek.  Als ik een lijst zou hebben van de slechtste boeken over de Holocaust, zou dit er zeker een top positie in hebben.

De gaten in het plot zijn zo groot dat een vrachtwagen door zou kunnen. Ondanks het feit dat zijn vader een hoge functie in het leger heeft, weet Bruno niet wat een Jood is? Of dat hij naast een concentratiekamp woont? Een ander punt is dat het hek om het kamp heen ergens een plek heeft waar niet gepatrouilleerd word, en dat zodanig hoog kan worden opgetild dat hij er door heen kan kruipen. En dat dan niemand geprobeerd heeft om via die weg te ontsnappen. Dat Bruno’s vriend, Shmuel, een fragiele jongen het een jaar heeft uitgehouden in het concentratiekamp?

Dit klinkt allemaal zeer ongeloofwaardig. Het viel me op dat de auteur nergens in het boek het woord ‘Auschwitz’ heeft genoemd.

Wat de auteur waarschijnlijk niet wist was dat het hek om het kamp heen geëlektrificeerd was, en dat je bij het aanraken van een daarvan je ogenblikkelijk verbrandde. Ook was er aan beide zijden van het hek een soort ‘niemandsland’ waar niemand in mocht komen. Een ander punt is een harde. Een negen-jarige jongen die het concentratiekamp aankomt heeft echt geen tijd om rustig naar het hek te lopen. Het enige waar hij naar toe zal lopen is een van de gaskamers.

In het begin van het Hitler regime ontvluchtten Walter en zijn familie Nazi-Duitsland en komen terecht in Den Haag, waar Walters’ vader een koffie- en theehuis heeft. Tot die dag dat Duitsland Nederland binnenviel en Joden niet te dicht bij de kust mochten wonen. Zij werden gedwongen te verhuizen naar een ander deel van het land.

Al vrij snel raken Walter en zijn ouders gescheiden van hun (groot)moeder en Hannah, de oudere zus van Walter. Beiden waren te zwak om op de vlucht te kunnen leven.

Samen met zijn vader en moeder zat hij o.a. ondergedoken in het ‘Verscholen Dorp‘ op de Veluwe, en hij daar na een razzia wegvluchtte.  Na de razzia worden Walter en zijn ouders, door het verzet, steeds op weer andere plaatsen ondergebracht.

Watler’s jeugd is er een van angst, maar ook van stabiliteit dankzij zijn ouders en mensen van het verzet, mannen en vrouwen die hun leven op het spel zette om zoveel anderen te helpen. Vaak zijn deze mensen anoniem gebleven.

Zijn verhaal wordt afgewisseld met de brieven die hij tijdens zijn onderduik aan zijn oma heeft geschreven.