Reviews

Review:
Dit is het eerste boek in een serie, maar ik zou meer geneigd zijn te zeggen dat het een vrij lang proloog van een serie is. Er is niet genoeg afsluiting om dit als ‘stand alone’ te kunnen lezen.

Ergens, in dit slecht geschreven boek, is het een redelijk fatsoenlijk verhaal , maar met de titel ‘De opkomst van de draken’ is er wel heel erg weinig draak te vinden.

Volgens Goodreads is Morgan Rice de nummer 1 ‘best selling author’ in het genre. Ik vraag me na het lezen van dit boek af HOE..

Het verhaal volgt 4 verschillende paden en tegen het einde zie je waar ze naar toe lopen, maar het gaat voornamelijk om Kyra, een meisje van ongeveer 15 jaar met een voorbestemd levenslot. Verder is er nog de reiziger met de naam Merk en een jongen, Alec, die gedwongen wordt om te werken bij De Vlammen. En dan zijn er nog de trollen, die proberen de menselijke wereld te veroveren.
Ik denk dat een paar van deze subplots een beter verhaal zouden opbrengen dan dit.

Wat me ergerde was het feit dat het boek weinig tot geen bewerking heeft ondergaan. Eerst dacht ik dat het aan de vertaling lag, maar las het zelfde gevoel ook bij andere reviewers.
Verder, tijdens een van haar gevechten raakte Kyra haar tegenstanders regelmatig in de solar plexus. Kan iemand Rice een synoniemenlijst aanreiken.

In het verhaal wordt geschreven dat de afstand tussen Volis en De Vlammen een goede dag rijden ver was, toch loopt Kyra dit in een paar uur, in een sneeuwstorm.

Belangrijkste vraag: WAAR WAREN DE DRAKEN!!!

Tja, weinig van te zeggen. Dit kon me totaal niet boeien.

Dit boek is eerder verschenen onder de titel Ender Wint.

Ik ben destijds begonnen met het kijken naar de verfilming, en nu, pas jaren later, heb ik eindelijk het boek eens gelezen. De tactiek van Ender speelt zich af in de nabije toekomst, waarin de aarde wordt bedreigd door buitenaardse wezens met een superieure technologie.

In deze sciencefictionroman is de aarde in oorlog met de “Kruiperds”, een insectachtige buitenaardse soort die de planeet al verschillende keren heeft aangevallen. Ender Wiggin is een briljante zesjarige jongen. Hij heeft een sadistische oudere broer (Peter), een liefhebbende zus (Valentine) en ouders die zich in een lastige positie bevinden: ze hebben namelijk drie kinderen in een maatschappij waarin twee de absolute norm is.

Het grootste deel van het boek beschrijft Enders trainingen op de Krijgsschool, waar hij leert vechten in een gewichtsloze ruimte. Ender is een uitstekende leerling en helpt ook zijn vrienden met hun trainingen. De eindeloze oefeningen en gevechten in de simulatieruimte werden na verloop van tijd echter wel een klein beetje langdradig.

Het boek leest erg prettig en bevat genoeg actie om constant te willen doorlezen. Van echte karakterontwikkeling is daarentegen weinig sprake. Er is bovendien weinig empathie richting Ender; hij is niet per se erg sympathiek. Toch was het fascinerend en vermakelijk om te zien hoe hij zich, tegen alle verwachtingen in, uit uiterst lastige veldslagen wist te redden. Het was al snel duidelijk welke kant het verhaal op ging, maar dat kan natuurlijk ook komen doordat ik de film al een paar keer heb gezien. Wat Orson Scott Card wel heel sterk doet, is het neerzetten van de kinderen als volwaardige personages die worstelen met zeer volwassen (ethische) vragen.

Boek paste goed bij de voorgaande 2 boeken uit de serie. Geen grote verrassingen, maar wel een grappige story-line.

De tweeling (Josh en Sophie, 15 1/2) zijn nog steeds op de vlucht voor de krachten van het kwaad. De pas geleden ontwaakte krachten van Sophie (Vuur en steen) en Josh’s kennis van tactiek waren nauwelijks genoeg om te ontsnappen aan de klauwen van de Duistere Onsterfelijke John Dee, Niccolo Machiavelli en hun bondgenoten aan het einde van het vorige deel. Hun bondgenoot ‘Scatty’ verdween in de rivier Seine en de vrouw van Nicholas zat gevangen op Alcatraz.

Hun vrienden doen alles om de tweeling te laten ontsnappen uit Frankrijk, zodat ze tijd krijgen om hun nieuwe krachten te trainen. Helaas was de enige mogelijkheid Londen, de plaats waar Dr. John Dee op zijn sterkst is.

De goede koning Gilgamesh woont er, en hij kan de tweeling de magie van het water leren. Met de hulp van William Shakespeare en de ridder Palamedes bestrijden zij alles wat Dee en de gehoornde God op hun weg sturen.

Josh wordt eindelijk verlost van zijn zeurderige karakter en meer zijn eigen zelf. De Oudere Mars Ultor opende zijn tactische kennis. Het is fascinerend om ook te zien hoe Josh omgaat met de Coward’s Blade Clarent (de tweeling van Excalibur). alweer een tweeling

De tweeling wordt ‘zelfstandiger’ en wil steeds meer weten van het waarom en doen niet meer blindelings wat ze gezegd wordt. Ze begrijpen steeds meer de reikwijdte van hun krachten en willen die voor het goede gebruiken, niet enkel als een instrument voor een ander, inclusief Nicholas Flamel.

De mix van allerlei historische figuren uit de geschiedenis en overlevering is een brilliante. Wie had ooit gedacht dat een naam als William Shakespeare ooit een Duistere onsterfelijke zou zijn, of Billy the Kid.

De boeken worden naar mijn idee steeds beter, dus op naar boek 4

“De twee die één zijn, de één die alles is“

Dit boek was okay, denk ik.

Het probleem met dit boek, en de rest van de serie, is dat er te veel karakters in worden geïntroduceerd. Allemaal zijn ze op de een of andere wijze met elkaar verbonden. Het bijhouden van alle deze personages is vervelend. Ieder van de nieuwe figuren is of een Oudere, een Volgende Generatie of een Onsterfelijke.

Bijna geen van de karakters, misschien met uitzondering van Scathach, Machiavelli en Dare, veranderen echt. Ze blijven vlak en uitwisselbaar.

Het verhaal uit dit boek speelde zich op een dag af, en pas op de laatste 20 pagina’s was er pas echt wat actie, de rest zijn een soort vulling. Het was misschien beter geweest als delen van dit boek waren toegevoegd aan het volgende (Zieneres), minus de opvulling.

De mythen en legendes worden in deze boeken op een interessante manier tot leven gebracht. Van de meeste hadden ik nog nooit gehoord, maar dankzij de krachten (duistere) van Google wel meer te weten gekomen. De auteur heeft hier duidelijk wel onderzoek verricht.

Het einde was verrassend, en niet op een goede manier.

Ook dit boek was weer okay. Niet goed, niet slecht. Het einde verraste me een beetje ik dacht dat Sophie diegene was die de oude wereld Danu Talis zou vernietigen, en niet Josh. Waarom weet ik niet..

Het einde van het verhaal, waar de tweeling (die geen tweeling bleek te zijn) hun profetie vervulden was een goede. Scott bouwt echter zoveel op in het verhaal dat veel ervan nutteloos lijkt te zijn.

Het toevoegen van zoveel bekende karakters in deze serie was grappig. Sommige van de grote namen hadden geen ‘einde’. Nicholas en Perenelle Flamel sterven, maar wat gebeurde er met de andere, zoals Billy the Kid, William Shakespeare om maar een paar te noemen.

De enige karakter die zich ontwikkelde naar mijn idee was Virginia Dare, ze was nooit echt slecht.

Jammer dat de auteur Nicholas Flamel (toch de naamgever van de serie) zo marginaliseerde. Waarom spendeerde hij de helft van het boek met het voeden van zijn aura aan de Oude Spin Aerop-Enap? Natuurlijk ging het verhaal ook over de legendarische tweeling, maar had toch wel verwacht, en gehoopt, dat de naamgever iets meer zichtbaar zou zijn, zeker in de laatste delen.

Het was een leuke serie om te lezen, maar het zal niet een van mijn favorieten worden, of in mijn Top 10 terecht komen. Deze serie van 6 boeken had door een beetje bewerken makkelijk in 3 boeken kunnen passen. Toch een aantal leuke dagen met deze boeken gehad en ze hebben me uit een put getrokken waarin ik eigenlijk liever niet zat.

Tja, weet eigenlijk niet wat ik van dit boek moet zeggen.

Greg Bear is over het algemeen een goede SF schrijver, maar zelfs bij het einde van dit boek kon ik nog steeds niet echt in het verhaal komen. Ligt dat aan mij, of aan de schrijver. Boek had niet echte spanning, en was verwarrend. Toch geef ik 2 sterren, in de hoop dat het volgende deel mij meer zal boeien.

Tweede keer:
Net als bij het eerste keer lezen kan ik ook nu niet tot een andere conclusie komen, dit boek was het dus niet. Jammer.