Reviews

Een boek waar ik veel meer van had verwacht dan dat het uiteindelijk gaf.

Deels satire, deels SF/Post Apocalyptisch. Een verhaal dat duidelijk de tand des tijds niet heeft doorstaan. Gauw verder.

Deels een dagboek verslag van de jonge summoner James Bakker, deels een soort lexicon van bestaande demonen en diverse bezweringen. Het lijkt meer op een begeleidend boek dan op iets anders

Een deel van dit boek gaat over de belevenissen van James Bakker, die zijn verhaal in dagboekvorm doet, en dat is  wat mij betreft het enige goede deel van dit boek. Ik wil zelf kunnen bedenken hoe een bepaalde demon er uit ziet, of hoe een bezwering gemaakt wordt.

Nadat ze voor de 3e keer op het politiebureau is geweest, wordt Hanna voor observatie opgenomen in het Paedagogium Achisomog, een kinderhuis voor moeilijke kinderen op het terrein van het Apeldoornsche Bosch. Hanna is woedend en begrijpt er niets van. Ze wil alleen maar naar huis.

Letterie vertelt in dit boek wisselend over Jan, een jongen die Hanna op het station van Apeldoorn heft ontmoet, en over Hanna zelf. Ze beschrijft het ‘veilige’ leven dat Hanna heeft in het tehuis, en over de onveilige buitenwereld waar Jan in leeft. Tijdens zijn werk op het station hoort Jan wat de Duitsers van plan zijn. Hij probeert om de leiding van het Apeldoornsche Bosch te waarschuwen.

Het verhaal is grotendeels op waarheid gebaseerd. Het Apeldoornsche Bosch is inderdaad ontruimd en de patiënten en personeel op beestachtige wijze behandeld door de Duitsers. De belevenissen van Hanna lijken veel op die van een ander meisje waarvan Letterie de dossiers heeft kunnen inzien.

Al 11 jaar woont Harry Potter bij zijn oom en tante, de Dursley’s, in een kast onder de trap. Zijn pleegouders zijn niet bijster vriendelijk voor hem,

Harry Potter begint aan zijn tweede jaar op Hogwarts¹. Hij weet niet dat er ook dit jaar weer net zo vol zit met avonturen als zijn eerste jaar. Zelfs het naar school toe komen is een avontuur op zich.
Al snel draait het leven van Harry en zijn vrienden weer om hun lessen in toverkunst.

het is duidelijk dat Rowling weet hoe ze goede boeken moet schrijven, want het boek heeft voldoende spanning. Toch is dit mijn minst favoriete deel uit de serie. Waarom? Het klonk allemaal zo onlogisch. Waarom heeft geen van de volwassenen, zelfs Mrs. Pomfrey (sorry, ik lees de Engelse/Amerikaanse versie, dus weet geen Nederlandse naam) niet, gekeken in de gesloten handen van Hermione toen ze versteend in de ziekenboog lag, terwijl Harry en Ron het meteen zagen?

DISCLAIMER:
Volgens sommige op diverse sites zou ik hier nu iets moeten schrijven over JKR’s ideeën omtrent transgender’s, maar dat doe ik dus niet. Ik denk dat we haar verhalen los moeten zien van haar persoonlijk leven.

1. Zweinstein(↩)