Reviews

Review:
In dit (zelfstandig te lezen) vervolg op ‘River God’ zit voldoende actie en spanning om je gedurende vele uren bezig te houden. Ik had dit boek als audioboek en het verhaal nam meer dan 27 uur in beslag.

De actie gaat snel van start in Egypte verhuist naar Engeland om in Ethiopië terecht te komen. Er zijn zeer geloofwaardige en boeiende personages, goed en eervol of helemaal slecht.
Het boek grijpt wel terug naar de voorganger, maar het is niet echt nodig om die eerst gelezen te hebben. Alles wordt goed uitgelegd.

Wat mij een beetje tegen stond in het verhaal, is dat de auteur het nodig vond om zich zelf een paar keer in het verhaal op te nemen. Iets wat schijnbaar een poosje in de mode is geweest.

4.5 sterren.

Goed te lezen boek, en in mijn ogen was het al vele malen beter dan de ‘Assassins’ trilogie.

Er zijn een aantal verschillende gezichtspunten in dit boek, o.a. van de piraat Kennit, Althea (dochter van de laatste kapitein die stierf aan boord van het schip Vivacia), haar zuster Keffria en neef Winton. Allen zijn ze op de een of andere manier verbonden met het levende schip Vivacia.

Het verhaal speelt zich af in de zelfde wereld als de 6 Hertogdommen van de Assassin’s trilogie, maar in een ander deel.

Heb dit boek met veel plezier gelezen, hoewel het traag begon. Pas nadat de diverse hoofdpersonen zijn geïntroduceerd begint het verhaal pas echt.

Ik kan niets bedenken wat ik niet leuk vond (afgezien van Malta) – het is fantasierijk, aangrijpend met echte en gecompliceerde personages waarvan je houdt, dan weer haat om ze uiteindelijk weer lief te hebben!

Het heeft piraten. Het heeft magie. Het heeft nieuwe en fascinerende landen en wezens.

“Lord of the Rings” (In de ban van de ring) is het begin geweest van dit type fantasy verhaal. Niet een van de best geschreven, maar het verhaal stamt al uit de jaren ’30 van de vorige eeuw.
‘De Hobbit’ was in mijn ogen prettiger te lezen dan deze pil. Heb het ook een paar keer weggelegd. Eindelijk 5 maanden na de start helemaal uitgelezen.

Wat moet ik er verder eigenlijk over schrijven, wat al niet gezegd is in andere reviews van dit boek. Misschien alleen nog dit. Hoewel de hoofdrol weggelegd schijnt te zijn voor Frodo, is in mijn ogen de echte held meneer Sam. Hij is eigenlijk de typische ‘toevallige held’. De persoon die zich helemaal wegcijfert voor zijn meester, en zich zelf opoffert.

Eens wat anders dan mijn normale genre.

Leuk geschreven boek. Speelt zich af in Moskou tijdens de Stalin periode (1936). De vervolging van anti-communisten is wijdverspreid en gewone burgers worden geterroriseerd. Verder is het het begin van de winter en heeft niemand genoeg te eten of kleding om te dragen.

Hoewel het plot redelijk voorspelbaar is, leidt dat niet teveel af van het verhaal. Wat lastig was was de Russische gewoonte om de voor- en middelste namen in verschillende combinaties te gebruiken, afhankelijk van de intimiteit tussen de sprekers. Op momenten had ik zoiets van ‘wie is dat nou weer’.

Review:
Science Fiction uit 1908. Dus meer dan 100 jaar oud. Sommige woorden uit die tijd hebben tegenwoordig een andere betekenis, zoals het woord ‘queer’ dat regelmatig gebruikt wordt, en tegenwoordig meer gezien wordt als ‘nicht’ betekende in die tijd ‘vreemd’ of ‘eigenaardig.
—
De minster van de oorlog van de Verenigde Staten ontvangt een brief gestuurd naar alle naties, waarin de schrijver verklaart dat oorlog de Aarde te lang heeft verwoest en dat de tijd voor de vrede is gekomen. Hij beveelt hen om hun wapens en hun legers te ontbinden. Als dat niet gebeurt zal hij iedere slagschip en iedere koopvaardijschip op de wereld vernietigen. Om te bewijzen dat hij dat kan zal hij in de komende twee maanden slagschepen laten zinken.

Deze brief wordt in eerste instantie genegeerd, maar dan verdwijnt er iedere week een slagschip. Welke technologie gebruikt deze man; kan hij nog gestopt worden. Geven de landen van de wereld toe, of zullen zij elkaar de schuld geven en een oorlog beginnen?

Het boek komt nogal ouderwets over, maar dat mag wel voor een boek dat al meer dan 100 jaar oud is.

Nadat ik de eerste twee delen Assassin’s Apprentice en Moordenaar des Koning uit deze trilogie had gelezen viel dit boek een beetje tegen. Het verhaal sleepte maar door en door.

Gezien het einde van ‘Moordenaar des Konings’ had ik verwacht, en gehoopt, dat dit deel er een zou zijn vol met wraak en dat de queeste van Fitz gevuld zou zijn met ontmoetingen met ontzielden de Rode Kapers en het leger van Prins Regaal. Helaas waren deze ontmoetingen spaarzaam, en het grootste deel van het boek ging over de lange, lange reizen die Fitz en zijn gezelschap ondernamen.

Dit boek voelde meer aan als een reisverslag. Hier en daar ontmoette Fitz een aantal mensen, en zette dan wat thee. Bijna iedere vrouw die hij tegenkwam wou met hem naar bed. Kwam dat door de elfenbast die in ruime mate aan zijn thee werd toegevoegd?

Met uitzondering van de wolf Nachtogen waren bijna alle bijrol-spelers enorme kl**tz*ken. Wat Fitz ook deed voor hen, nooit was het genoeg, en verlangden ze meer van hem.

Van het einde had ik meer verwacht, maar eigenlijk was het niet meer dan een samenvatting van het voorgaande en het voelde een beetje gehaast aan. Alsof de schrijfster besefte dat er nog maar een paar pagina’s over waren om de rest van het verhaal in te vertellen.

Een van de dingen die me teleurstelde was de afhandeling met de Rode Kapers. Dit was een zo’n belangrijk onderdeel in de 3 boeken, dat het wat mij betreft een grotere rol had kunnen spelen in het einde. Nu werd het met een paar regeltjes afgedaan.