Reviews

Teleurstellend verhaal van de auteur die normaal toch best goede psycho-thrillers schrijft. De synopsis beloofde veel, maar maakte het naar mijn idee in het geheel niet waar.

Hoe verder ik in het boek kwam des te belachelijker het boek werd.
De acties van een veganist die een belangrijke boodschap wou achterlaten over de melkindustrie ¹. Dit had in het geheel NIETS te doen met het plot, maar leidde vooral af van het verhaal.

Op een vlucht met 600+ personen aan boord, hadden er toch wel andere daders bedacht kunnen worden. Nu was het eigenlijk al heel snel duidelijk wie de geheimzinnige opbeller was.

Met geen van de personages kon ik een ‘klik’ krijgen. Sterker nog ik had direct al een afkeer aan de meeste van hen. Geen van de acties die in het boek plaats vonden kwamen geloofwaardig over.

Ik weet dat Fitzek het in zich heeft om goede, psychologische thrillers te schrijven, en dus neem ik het hem best kwalijk dat hij iets als dit heeft geproduceerd.

1. Ik weet dat die industrie bestaat, en dat er excessen voorkomen. Laten we dat vooral niet ontkennen(↩)

Bijna 2 maanden over gedaan om dit (audio)boek uit te krijgen. Ligt zeker niet aan het verhaal als ik de overige recensies mag geloven, maar aan de verteller van de audioboek uitgave. Het lukte me niet om langer dan 10-20 minuten per keer te luisteren.

Op zich een goed verhaal, met een goede karakters, die allemaal ook goed uitgewerkt waren.

Ik wil dit boek een tweede kans geven als ik ooit de ebook of papieren versie kan vinden.

[Edit: Tja… dan moet je wel meer weten dan alleen de titel[/edit]

Niet een van de beste van Fitzek die ik gelezen heb. Dat is jammer want vroeger stond een boek van Fitzek garant voor uren leesplezier met ontelbare twists. Het boek had weinig echte spanning, zeker vergeleken met bijvoorbeeld ‘Passagier 23‘ of ‘De ogenverzamelaar‘, om er maar een paar te noemen.

Verhaal liep langzaam en voorspelbaar. Het begin was sterk en met hoge verwachting verder gelezen. Helaas maakte dit boek het sterke begin niet af. Jammer. Het onderwerp was goed gekozen, een meisje dat op een papiertje op een autoruit om help vroeg, gekoppeld aan de analfabetische Milan die een paar dagen de tijd krijgt om het meisje te redden.

Milan was goed uitgewerkt, en kwam gaandeweg steeds beter uit de verf.

Max, de 6 jarige zoon van Till, is vermist. Al een jaar lang is er geen taal of teken van hem. De politie verdenkt de veroordeelde kindermoordenaar Guido Tramnitz, ook dit jongentje te hebben vermoord. Helaas ontbreekt hiervoor ieder bewijs. Till gaat undercover het psychiatrische ziekenhuis in, om zo dichter bij deze Guido te komen.

Dit boek bevat genoeg plotwendingen om het boek tot het einde toe spannend te houden. Er zat redelijk veel geweld in dit boek, wat te verwachtten is in deze situatie.

De personages zijn niet geheel uitgewerkt, zodat er ruimte is om een en ander zelf in te vullen.

Een van Fitzek’s beste boeken. Sowieso zijn zijn boeken al bijna niet weg te leggen, maar deze hen ik zowat in een keer uitgelezen.

Ongeveer een jaar nadat ze in Showstopper het circus hebben vernietigd zijn Ben, Hoshiko, Jack en Greta nog steeds op de vlucht. Het is ze nog steeds niet gelukt om uit Londen te ontsnappen. Het gebouw waar ze tijdelijk onderdak hebben gevonden wordt bestormd door de politie en het lukt ze niet om weg te komen. Ben besluit zich over te geven, op voorwaarde dat de anderen een vrije aftocht krijgen. Hij dreigt zelfmoord te plegen als de politie en zijn moeder, de minister van Droesemzaken, hiermee niet akkoord gaan. Uiteindelijk krijgt Ben zijn zin.
Tegen zijn verwachting in wordt Ben echter niet naar het politiebureau gebracht, en ook niet naar zijn moeder, maar naar het Circus, dat opnieuw en groter dan eerder wordt opgebouwd.

Hoshiko, Jack, Greta en anderen proberen hun best te doen om Ben te redden, en sluiten hiervoor een overeenkomst met de ‘Brotherhood’, een groep die eerder juist getracht heeft om Ben te ontvoeren.

In eerste instantie was het de bedoeling van de spreekstalmeester om Ben op de achtergrond bezig te houden zodat hij de gruwelijke details van de acts kan ondervinden, maar als Ben’s moeder toestemming geeft om hem volledig te gebruiken heeft de spreekstalmeester zijn plannen klaar.

Hoewel het boek het steeds heeft over dat ‘het circus veel erger wordt dan het was’ maar het voelde niet zo. In boek 1 lazen we nog dat de Droesems in het circus soms mensenvlees te eten kregen, dat lichaamsdelen werden verkocht op veilingen. Het hele circus gebeuren voelde nu nogal tam. Er zouden eigenlijk meer Droesems moeten sterven (klink ik erg als een Zuivere nu?) om het ook echt meer kwaadaardiger te maken dan in het eerste boek.

Dit boek is een waarschuwing voor wat er kan gebeuren als we niet stoppen met zien van anderen als minderwaardig. Een aangrijpend verhaal, met personages die echt overkomen. De auteur laat goed zien dat de twee groepen niet perse bestaan uit zwart/wit, maar dat er ook overeenkomsten zijn.

Door de korte hoofdstukken en het niet al te ingewikkelde taalgebruik vlieg je haast door het boek naar het einde. Ik hoop, misschien tegen beter weten in, dat de epiloog naar een volgend boek verwijst.

Mooi einde van dit tweeluik, waarvan ik stiekem hoop dat het ooit een trilogie wordt).

Het verhaal speelt zich af in Londen, in een niet al te ver verwijderde toekomst. Op de een of andere manier zijn de bewoners van Engeland onder verdeeld in Zuiveren en Droesem. De Zuiveren hebben alles, een goed leven, leuke baantjes en een goede opleiding. De Droesem wonen in verpauperde sloppenwijken. Om aan geld te komen om te leven verkopen sommige armen hun kinderen aan het Circus. Daarmee veroordelen ze de kinderen tot een zekere dood. Want alles wat zeker is voor de Droesem in het Circus is dat zij zullen sterven ter vermaak van het publiek.

We volgen twee hoofdpersonen, Ben, een zuivere, de zoon van een van de belangrijkste mensen van het land en Hoshiko, die al als jong meisje in het circus terecht kwam. Dan is daar nog de ingemene spreekstalmeester die van alles probeert om zijn publiek waar voor hun geld te geven. Hij gaat zelfs zo ver dat hij een koorddans-act van Hoshiko saboteert.

Jammer dat we de achtergrond van het meisje Hoshiko (en in mindere mate van Greta) niet te weten zijn gekomen.

Het plot en de acties die in het verhaal voorkwamen waren verrassend. Ook had ik een goede connectie met de hoofdrolspelers. Vlakke wereldbouw, waarbij we vooral keken naar de gebeurtenissen in ‘Het Circus‘, en niet echt in de rest van de wereld. De hoofdrolspelers proberen niet de wereld te veranderen, maar willen alleen maar overleven.

Het boek word wisselend geschreven uit het oogpunt van Ben en Hoshiko en heeft soms hele kleine hoofdstukken, daardoor leest het lekker weg.

De auteur schrijft dat Engeland zich langzaam tegen de etnische minderheid begon te keren, maar waarom werd niet uitgelegd.

Ik las veel over het racisme in het verhaal, en dat de hoofdrolspelers daar meer mee hadden moeten doen. Ik denk dat die twee tieners wil wat meer aan hun hoofd hadden met proberen te overleven en ontsnappen uit het circus.

Jammer van de insta-love.

het 4e (en voorlopig laatste deel??) uit de Godenoorlogen van Schwartz. Omdat het lang geduurd had voor ik dit deel kon lezen, was ik al veel kwijt uit de eerdere delen, maar gelukkig kwam dat gaandeweg allemaal wel weer terug.

De verhaallijnen van Schwartz zijn niet hoogdravend of blijven maar aanslepen. Er is voldoende actie en de personages zijn goed vormgegeven. Hoewel het aan te raden is om eerst de voorgaande 3 boeken te lezen, is dat niet perse nodig. Ik merk wel dat het verhaal een beetje afgezaagd begint te worden, kreeg zelf het idee dat er stukken tussen uit waren gehaald. Gelukkig blijft de verhaallijn nog wel intact. Jammer is wel dat daardoor soms kleinere elementen, die wel belangrijk zijn voor het verhaal, niet goed door komen.

Havald zelf is veranderd, in plaats van het aangename personage dat hij was, lijkt hij langzaam te veranderen. Hij lijkt duisterder te worden. Ook krijgt hij nog meer krachten. ik vroeg me tijdens het lezen regelmatig af waar Havald eigenlijk nog de  metgezellen nodig had. Hij kon bijna alles zelf oplossen.

De bekende personages als Serafine, Zokora en Varosch zijn nog steeds aanwezig, en hun aanwezigheid voelde goed