Reviews

Geen echt interessant plot. Dit voelde aan alsof de auteur eigenlijk niet precies wist wat hij moest schrijven, maar toch dit boek moest leveren.

Er was niet echt iets mis met het verhaal , het had een gevaarlijke vijand, een gevaarlijke omgeving, en een aantal competente personages die deze dingen het hoofd kunnen bieden. Het verhaal past in de Broederband serie.

Waarom dan toch een lagere score? Er staat niet echt iets op het spel voor de Reigers. Als zij hun doel niet halen zijn er geen echte consequenties voor hen. Natuurlijk zouden ze kunnen sterven, maar dat is niet echt genoeg voor dit soort boeken, waarin het gevaar om te sterven zowat ingebakken zit. Als ze er niet in slagen om de zoon van een keizerin te redden, of zelfs die missie opgeven, wat dan?  Er zullen wat problemen zijn voor Olaf, maar dat is toch al een personage die wij eigenlijk helemaal niet kennen en dus ook geen band mee hebben. En dat het Keizerrijk waar van we toch nog nooit gehoord hebben wat onstabieler word, so what.

Jaren terug had Olaf, de vader van Stig, hem en zijn moeder verlaten na als een dief in de nacht de buit van zijn Broerband te hebben gestolen.  Hij redt het tot Byzantos , waar hij snel opklimt tot de rang van commandant van de lijfwacht voor de zoon van de keizerin. Als de jongen door piraten ontvoerd wordt  keert Olaf terug naar Skandie om hem en Hal vragen om op een missie te gaan om een ontvoerde jongen te redden voor zijn ontvoerders hem zouden doden.
Het getuigde van volwassenheid dat Stig besluit om zijn vader te gaan helpen en zo wat meer over die man te leren.
Al vanaf het begin had ik mijn bedenkingen met betrekking tot deze Olaf. Hij is precies het tegenovergestelde van de Reigers, hoewel hij toch ook een aantal goede dingen heeft gedaan.

Het stramien van de serie begint een beetje flauw te worden. Opnieuw vaart de Reiger uit naar een onbekend land, opnieuw is Hal het genie die de helmstok van de Reiger hanteert, terwijl hij er zelf heel nuchter onderblijft. De tegenstander is een kaper/piraat die vrij gemakkelijk verslagen word.

Gedurende het verhaal is er weinig groei van de personages. Het wordt tijd dat de Reigers een tegenstander krijgen of een mislukking meemaken dat in een aantal opvolgende delen kan worden behandeld.

Het was grappig om te lezen over de Maktig wedstrijd waaraan Stig meedoet, of de schaduw-wedstrijd van de tweeling Ulf en Wulf die maar steeds op een gelijkspel eindigd.

Nu ik dan EIN-DE-LiJK dit laatste deel uit heb geluisterd (audio-boek) moet ik heel eerlijk zeggen dat ik nog steeds niet begrijp waar dit hele verhaal om draaide.  Misschien dat het kwam omdat de verteller van het audioboek het niet echt prettig vertelde; misschien omdat het een Vlaamse verteller was. Laat me duidelijk zijn, ik vind Vlaams een mooie taal, maar het kwam op momenten over alsof ze het boek niet eerder had gelezen en daardoor onnatuurlijk vertelde. Dit zelfde geldt trouwens ook voor de eerdere twee delen uit deze trilogy.

Ik lees op GR veel positieve reacties op het verhaal, dus misschien moet ik het nog eens proberen als een e-book om tot een hogere score te komen. Tot dan blijven deze twee sterren staan.

Met een titel als deze verwacht je dat de ‘Spookgezichten’ een belangrijke rol spelen in dit boek. Zij komen pas op ruim 75% van het boek aan bod en worden vrij simpel verslagen door Hal en zijn groep Reigers

Heel veel hoofdstukken gingen over de storm. Weinig echte actie.  Het was goed te zien dat het hele team achter Stig stond na het overlijden  van zijn vriendin.

De broederband van de Reiger krijgt de opdracht om naar Araluen te vertekken om daar gedurende een paar maanden de dienstdoende mannen te vervangen. Deze opdracht komt op een goed moment, want de jongens worden de vele routine patrouilles zat.
Onderweg naar hun opdracht schieten ze een zinkend schip te hulp. De bemanning is eerst nog al afwijzend tegen deze hulp, omdat zij eerder door een groep Skandiers waren aangevallen. Hal en zijn bemanning weten het handelsschip te redden en slepen het naar een andere haven.

Eenmaal op hun nieuwe post aangekomen maken ze al gauw kennis met Gilan, een Grijze Jager, die hen verzoekt om mee te gaan naar de Koning van Araluen. Dan krijgen ze bericht dat in een dorp iets verder 12 mensen zijn ontvoerd door een slavenhaler. De Reiger gaat er direct achteraan en komen al snel tot de ontdekking dat dit slavenhalers schip een bekende is, het is namelijk de ‘Nachtwolf‘, het schip van Tursgud, de leider van de broederband van de ‘Haaien’.

Dit was weer een lekker boek om te lezen, en was een soort crossover tussen de Broederbandserie en de Grijze Jagers. Er was voldoende aandacht besteed aan Gilan, de Grijze Jager, om te begrijpen hoe hun wapens en gevechtstechnieken van elkaar verschillen.

De scenes in de slavenmarkt en de goudmarkt waren naar mijn idee onnodig lang. Dat Hal, Thorn en Gilan er niet aan gedacht hadden om eerst meer informatie te verzamelen over de slavenmarkt VOOR zij Ingvar daar als ‘slaaf’ laten infiltreren s iets wat ik niet begrijp. Hal lijkt op een jongen die zo veel mogelijk van te voren over alles nadenkt, maar dit dan compleet overslaat.

Er was wat inconsistentie qua tijdsduur. Eerst werd er gesproken dat er twee jaar zou zitten tussen de huidige avonturen en die waarin zij afrekenden met de piraat uit de eerste trilogie. Dan is het plots maar een paar maanden geleden dat ze de Raaf hebben laten zinken.
Als de Reigers eenmaal in Araluen aankomen  is er eerst een feestavond, en daarna maken ze gedurende 10 dagen korte patrouilletochten, maar… later was die feestavond de vorige dag geweest.

Dit mag de pret niet drukken, want het blijft een mooi verhaal.

Wederom een goed te lezen verhaal uit de koker van Flanagan de auteur van ‘De Grijze Jagers’ serie.  De Broederband-serie is dan ook een vervolg op deze serie.

In dit verhaal komt de jacht op de piraat Zavac ten einde[spoiler]en lukt het Hal eindelijk om de gestolen schat terug te vinden.[/spoiler]. Het verhaal had een lekkere tempo, in tegenstelling tot het vorige deel. Langzaam lijken de Reigers hun doel te bereiken. De personages blijven zich goed ontwikkelen, en de Reigers kennen elkaars sterke en zwakkere punten goed en weten elkaar zo te ondersteunen. Vind het wel jammer dat de ‘grapjes’ van de tweeling nu wel erg vaak voorkomen. We weten het nu wel.

Hal en zijn vrienden van de ‘Reigers’ zijn in het vorige deel tot winnaars uitgeroepen, alleen om de volgende dag deze titel weer kwijt te raken. Het is namelijk hun fout dat de belangrijkste schat van de Skandiërs is gestolen. In plaats van aan de opdracht van de opperskarl te voldoen (het inleveren van alle wapens die zij hadden gewonnen EN hun boot) besluit Hal er om met zijn vrienden vandoor te gaan om deze schat weer terug te halen bij de piraten. De een-armige Thorn sluit zich bij hen aan.

Een zware storm dwingt de jongens om een schuilplaats te zoeken waar ze de storm kunnen uitzitten. In de tussentijd oefenen zij onder leiding van Thorn hun vaardigheden en werkt Hal aan een nieuwe uitvinding die hen kan helpen.

Tijdens een proefvaart ontdekken de jongens een eenzame sloep midden op zee. De opvarende probeert hun aandacht te trekken. Dit blijkt een meisje te zijn dat heeft kunnen ontsnappen aan de piraten die haar thuisstad hebben overvallen. Het blijkt dat de piraten dezelfde zijn als die waarop de jongens jagen. Vanaf dat moment zit de vaart weer goed in het verhaal, met volop actie.

Het is mooi om te zien dat de jongens (en een oude zeerot) steeds beter als team samenwerken. De personages van de hoofdpersonen ontwikkelden zich goed.

Wat ik jammer vond is dat er veel tijd besteed werd aan het beschrijven van het sturen van de boot of het veranderen van de zeilen of het richten van de ‘Morzel’.