Reviews

De voormalige Olympische sprinter, nu  Duitse oorlogsmisdadiger Erich Seyss ontsnapt uit  krijgsgevangenschap. Hierbij doodt hij twee mannen.

Devlin Judge, een Amerikaans aanklager bij het Tribunaal, vraagt om overgeplaatst te worden naar de eenheid die deze ontsnapping onderzoekt. Hij heeft daar een speciale reden voor; zijn broer was eerder door deze Seyss vermoord.

In een race tegen de tijd moet Devlin proberen Seyss te stoppen, want zijn plan is om zowwel Churchill als Truman in het door de Russen bezette deel van Berlijn te doden.

Persoonlijk vond ik het jammer dat de auteur het nodig vond om een bekend figuur (Patton) neer te zetten als een samenzweerder.

Een jonge arts neemt deel aan een onbesuisde actie tegen een Duitse officier en zijn vriendin[¹

Nadat hij door de Duisters wordt veroordeeld tot de dood, krijgt hij van het verzet een nieuwe identiteit . ‘Luc Walraven’ zoals zijn nieuwe naam luidt verhuist naar Texel en gaat daar als assistent werken in het nood hospitaal.

De bezetting van het eiland bestaat voornamelijk uit soldaten van het Oostelijk front en diverse groepen krijgsgevangen,  Brits-Indiërs, Noordkaukasiërs en Georgiërs, die ‘omgedraaid’ zijn. Zij zijn gaan werken voor de Duitsers en bewaken daar de kust.

Begin april 1945 veranderd het rustige leven op het eiland plots als de ‘Russen‘²  een bloedige opstand beginnen. Het eiland veranderd langzaam in een hel.

Na  de bevrijding raakt de dokter opnieuw betrokken bij de oorlog, ditmaal in het verre Java.

Een mooi verhaal, dat goed te lezen was. Soms was de opbouw verwarrend omdat sommige gebeurtenissen meerdere malen belicht wordt vanuit andere kanten. Wel jammer dat er bijvoorbeeld ergens in het boek een opsomming plaats vindt van wat er allemaal aan medicijnen aanwezig was.

1. ater blijkt dat die vriendin een agente was van een andere verzetsgroep(↩)
2. de eilandbewoners noemden de Georgiërs en de Noordkaukasiërs allemaal Russen(↩)

In dit boek wordt het levensverhaal verteld van Magda Hellinger, een Joodse vrouw die door de Nazi’s in Auschwitz-Birkenau gedwongen werd om blokoudste¹ te worden.  Ze wist dat als ze dit weigerde zij vermoord zou worden. 

Het boek is geschreven door Magda’s docher, Maya. Samen met de auteur David Brewster schreef zij di indrukwekkend document. Voor haar dood in een Australisch verpleeghuis, had Magda delen van haar verhaal al op papier gezet. Bij het onderzoeken van deze papieren kwam Maya er achter dat er nog veel was dat Magda NIET had opgeschreven. Zij probeerde om de gedachten aan Magda (en de Holocaust) levendig te houden.

Magda wist dat zij het niet makkelijk zou krijgen toen zij in 1942 per veewagen naar het concentratiekamp gebracht werd. Gedurende de volgende 3 jaar deed zij alles om te proberen te overleven. Ook probeerde zij om zoveel mogelijk andere gevangenen in leven te houden.

De gruwelijke dingen die in Auschwitz en haar zusterkamp Auschwitz-Birkenau plaats vonden maken het buitengewoon ongelooflijk dat iemand het zolang heeft kunnen redden. De positie waar Magda in geplaatst was, Blockälteste  ² was er een met macht. In haar positie kon zij vele gevangenen redelijk veilig houden, terwijl zij zelf constant in gevaar was om geëxecuteerd te worden. Ze moest soms keuzes maken tussen de SS tevreden houden of de mensen in haar blok redden.  Door haar lef zijn vele vrouwen gered van de gaskamer

Jaren na de bevrijding is Magda diverse malen voor het gerecht gekomen, omdat zij beschuldigd werd van collaboratie met de Duitsers.

Een beetje gek is wel dat het boek bij KOBO dit boek als ‘FICTIEF’ word geclassificeerd. Ik zou persoonlijk voor (auto)biografie, WW2 hebben gekozen.

• #10 in Fictie & Literatuur, Militair
• #41 in Fictie & Literatuur, Psychologisch
• #876 in Fictie & Literatuur

1. dit was een truc van de SS’ers. Zo konden zij later aan tonen dat het de Joden zelf waren die het kamp beheerden en dus verantwoordelijk waren voor wat er gebeurde(↩)
2. blokoudste, verantwoordelijk voor de dagelijkse organisatie van het kamp, met hygiene  als een van de hoofdpunten(↩)

Mink is een doodgewone jongen die goochelen leuk vindt. Samen met zijn vriendin Jools doet hij in de zomervakantie diverse optredens. Voor een beroepsoriëntatie dag moet hij een hele dag mee lopen met iemand die een bepaalde beroep uitoefent. Omdat niemand reageert op zijn verzoeken neemt de oom van Jools, die journalist is, hem mee. Een saaie dag volgt voor Mink… totdat hij ‘s avonds bij het uitlaten van de hond iemand ziet drijven in een plas. Het lijkt de oom van Jools te zijn.

Dit is weer een geweldig boek van Mirjam Mous, auteur van o.a. Boy 7. Ook al zijn de boeken geschreven voor een andere leeftijdsgroep heb ik toch weer genoten van haar werk.  Het EOS-project is vlot geschreven en leest lekker weg. Het begint met een aantal spannende hoofdstukken die naar meer smaken. Op een gegeven moment springt het boek stukjes terug in de tijd en dan weer naar de ‘huidige’ tijd.

Veel is er niet over Mink te vertellen, anders dan dat hij van goochelen houdt, hij heef geen bijzondere eigenschappen. Had ook niet echt een klik met hem, of met de andere personages.

Wat mij opviel, en ook andere lezers, is dat op een bepaald moment Mink denkt dat in het huis van de “magische meisjes hints” te vinden zijn die kunnen leiden naar de ontknoping.  Jools vraagt dan of het mogelijk is om de dames te interviewen voor beroepsoriëntatie. En dan wordt dat nog toegestaan ook.

Een nieuwe vijand staat op, Bob Markovic. Samen met zijn dochter Simone wordt hij getroffen door scherven van de rots die boven New York uit elkaar spat. De autoriteiten van de stad laten zich van hun slechtste kant zien en brengen alle getroffen slachtoffers naar een plek buiten de stad waar ze worden neergeschoten. Hij overleeft het echter en zweert wraak te nemen.

Persoonlijk heb ik het idee dat na het eerste boek in deze trilogie het verhaal bergafwaarts ging.  Het deel waarin Astrid uiteindelijk afrekende met Cain was goed, maar was een zijsprong waar naar mijn idee meer uit te halen was. Verder komt zij in het boek niet meer voor.

Vector’s (Bob Markovic) krachten waren interessant (hij kan de dodelijkste ziektes veroorzaken waarbij de slachtoffers wel bleven leven. Ik kon hem echter niet als superschurk zien. Het was mooi om te zien dat Simonne toch nog gevoelens voor haar vader had, ondanks dat hij nu een monster was. Helaas is dit niet verder uitgewerkt.

Goed dat Grant het heeft aangedurfd  om de Gone serie te vervolgen met deze serie, en zelfs het einde zo open liet dat fanfictie schrijvers er hun eigen draai aan kunnen geven. Het idee dat er helemaal geen aliens waren en dat alles maar een simulatie was, kon me niet echt overtuigen. Het lijkt er op dat Grant zich vast heeft geschreven met het verklaren van de rots en daarom deze uitweg heeft gekozen

Het is 4 jaar geleden dat de koepel, die Perdido Beach afgesloten hield van de rest van de wereld, is verdwenen.  Brokstukken van de meteoriet vallen nog steeds op de aarde en veroorzaken nog steeds narigheid. Nieuwe monsters staan op en terroriseren  het land.  

Heb genoten van het eerste boek ‘Monster’ in deze serie. Het verhaal was goed en de personages met hun fouten en nieuw gevonden krachten waren zeer zeker de moeite waard.  Natuurlijk had het boek ook wat mindere kanten maar over het algemeen was het een goed verhaal.

Met dit boek verliest de serie wat stoom. Kwamen er in het vorige deel nog nieuwe personages voor en was de inzet hoog voelde dit tweede boek meer aan als iets dat meer weg had van een ‘filler’. Het kwam vooral neer op gedachteloze actie en mutanten met steeds vreemdere toevoegingen. De toevoeging van cyborgs werkte niet echt. Het leek er naar mijn idee vooral op dat dit was gedaan om maar nieuwe dingen toe te voegen aan de serie.

De schurk in het verhaal deed mij niets. In het begin leek zijn verhaal nog wel wat, maar gaandeweg werd dat minder. Door zijn stem te gebruiken kan hij iedereen die het hoort zijn wil opleggen zonder dat die er wat tegen kunnen doen. Hij creëert een leger van slaven die hem blindelings gehoorzamen en zet deze op tegen de politie en militairen. Dit alles doet hij in een opwelling. En dat is eigenlijk een beetje hoe dit boek voelt. Zinloze actie en bloederig zonder een betekenis of doel. Het boek is bloederig, zoals de omschrijving van de gemartelde slachtoffers van Drake, en dan de opening waarin Dilon iemand kost van de vloer laat likken, of een andere zijn tong door laat bijten.

Waarom we in bijna iedere hoofdstuk er opnieuw aan herinnert moeten worden dat Dekka lesbisch is ontgaat me. Het voegt verder niets toe aan het verhaal. We lezen toch ook niet steeds dat Shade hetero is, of dat Cruz een twijfelende transgender is?

Laten we hopen dat het volgende deel weer wat beter is, want Grant is een goede schrijver.

Het vervolg op de ‘Gone‘ serie.  In het begin had ik wat moeite om in het verhaal te komen, maar gaandeweg werd het steeds beter.

4 Jaar geleden verdween de koepel die het plaatste Perdido Beach gevangen hield. De kinderen van de FAKZ¹ moeten proberen hun normale leven weer op te pakken. Een van hen is Dekka Talent, die nu als caissière werkt bij een middelmatige supermarkt.

De meteoriet die verantwoordelijk was voor de koepel is in stukken gebroken en brokstukken treffen de Aarde. Met man en macht proberen wetenschappers, het leger en anderen om deze brokstukken te vinden.  Shade Darby is geobsedeerd door deze meteoriet en probeert alles om een stuk hiervan te bemachtigen. Ook anderen zijn er echter op uit om stukjes in hun bezit te krijgen.

De focus van het verhaal ligt bij meerdere personen, en niet allemaal waren zij voor mij even interessant. De monsters in het verhaal waren mij teveel  ‘over de top’, zoals een andere reviewer op GoodReads ook al schreef.  Ze waren allemaal groot, groter en sterker dan de voorgaande. Wat ik juist zo mooi vond aan de ‘Gone’  serie was dat er nog bijzondere dingen te ontdekken waren.

Jammer dat een begonnen zijsprong niet is afgemaakt. De  peuter in een van de eerste hoofdstukken die aan een stuk van de rots sappelde, werd niets meer over vernomen tot in een van de laatste hoofdstukken.

Grant pakte nog eventjes een aantal maatschappelijke punten mee. Een zwarte lesbische tiener, een jongen die eigenlijk liever een meisje wou zijn, maar dat nog niet zeker wist.  Een blanke jongen met ODD

Ongeveer op 50% van het boek (volgens de e-reader) werd het beter.  en dat is dan ook de reden dat ik voor de volgende twee delen ga.

1. Fallout Alley Kids Zone(↩)