Reviews

Het lezen van dit boek was best een opgave, zeker het middelste deel ging zo ontzettend traag.

Later, misschien, meer

Zo’n 80 jaar geleden stortte een ruimteschip neer op de planeet Detritus. De nabestaanden van de bemanning van de Rebellie noemen zich Rebellen en overleven in grotten diep ondergronds. Zij worden regelmatig aangevallen door de Krells. De enige bescherming die ze hebben bestaat uit een groep jonge piloten en hun ruimteschepen.

Spensa Nightshade droomt er al jaren van om piloot te worden om de mensen te beschermen. Sinds haar vader echter als verrader werd bestempeld wordt haar ontmoedigd om deze stap te nemen. Zij mag nog wel meedoen aan de test maar zij realiseert zich tijdens het examen dat zij een heel ander formulier heeft gekregen dan de rest. Een aantal leeftijdsgenoten hoeft de test niet te maken, zij zijn bijvoorbaat al verzekerd van een plek bij de opleiding, dankzij de positie van hun ouders. Na het examen weet Spensa de hand te leggen op een van de formulieren van een van die bevoorrechte kinderen, en maakt daarop opnieuw haar examen. Als dan een oude piloot de zaal inloopt neemt hij onder zijn hoede. Hij neemt haar op in zijn klas
Ondanks alle tegenwerkingen door de leiding weet Spensa toch door te zetten. Vlak voor haar afstuderen moet zij, na een gevecht, haar schietstoel gebruiken, waardoor haar schip verloren gaat.
Toch zet zij door.

Er was bijna direct een band met de personage Spensa, hoewel ik haar af en toe wel een schop onder haar kont had willen geven. De schrijfstijl van Sanderson is meeslepend, en voor je het weet heb je weer een paar hoofdstukken gelezen. De personages groeiden goed in het verhaal, de wereldopbouw was geweldig.

Na een lange reis van enige duizenden jaren zijn de laatste overlevenden van Aarde aangekomen op hun bestemming. Hun nieuwe thuiswereld, Eos, lijkt perfect, tot ze tot de ontdekking komen dat de bemanning en kolonisten van een andere ruimteschip spoorloos zijn verdwenen.
Terwijl iedereen bezig gaat met het gereed maken van hun nieuwe gebied en de kolonisten langzaam aan uit stase komen, onderzoekt James de verdwijning van hun collega’s en vrienden van de Carthago.

De eerste twee boeken uit de serie waren goed doordacht en uitgevoerd. Dit derde, en laatste boek, is minder. Niet dat het geen goed boek was, maar het werkte niet geheel voor mij. Voor een groot deel van de tijd doen ze niets anders dan vluchten voor de E-Rex (een dinosaurus-achtige wezen) en een soort schorpioen.
Het eerste deel van de boek werd vooral besteed aan het vluchten voor dinosaurussen en heftige stormen die het land teisterden. Daarna was het vooral een alternatieve tijdlijn. Zoals er op Goodreads werd geschreven: ‘Then I got less excited as the book turned into Jurassic World for a long time. Then I got really confused and sorta let down but mostly just confused‘.

Even leek het dat de Aarde veilig was, maar dat duurde niet lang.

Als de Oogster is vernietigd verdwijnen de zonneschermen die voor de zon waren geplaatst ook, en krijgt de Aarde weer voldoende licht om langzaam te ontdooien. Veel mensen kiezen er voor om weer terug te gaan naar de plaatsen waar ze oorspronkelijk vandaan kwamen om de boel weer op gang te brengen.

James, en zijn vrouw Emma, blijven echter samen met hun kinderen in Kamp 7. Dan vind er een tweede aanval op de Aarde plaats. 3 Grote asteroïden, ieder zo groot als Texas, zijn onderweg naar de Aarde. Ieder van hen kan na inslag de hele wereld vernietigen. Duizenden drones worden ingeschakeld om deze te vernietigen, maar de kleinere asteroïden die ook onderweg zijn naar de Aarde, worden niet opgemerkt.

James en Emma zijn hard bezig om zich, samen anderen, het kam voor te bereiden op een nieuwe Lange Winter, en om uit te vinden hoe ze de mensheid kunnen redden.

Het Raster is weer terug, ditmaal met een nog sterkere Oogster in de persoon van Arthur/Oscar. Het Raster is dan wel de belangrijkste tegenstander, Richard Chandler. Hij werd in het eerste deel van deze serie uit de ruimte-missie verwijderd en koestert nu een wraak ten opzichte van James.

Ook dit boek is geschreven vanuit twee perspectieven, namelijk die van James en die van Emma. Persoonlijk had ik liever dat het boek verteld werd vanuit een verteller, maar dat is een keuze die de auteur gemaakt heeft.

Het eerste boek was voornamelijk SF/Space, dit boek is meer in de post-apocalyptische stijl.

Interessante topic. In plaats dat de Aarde opwarmt, wordt die steeds kouder in dit verhaal. Waarom dit is, is een raadsel. Op sommige momenten was de tempo van het verhaal zo traag dat het moeite kostte om er door heen te lezen. De personages waren erg vlak.

James is een wetenschapper, die iets zo afschuwelijks heeft gedaan dat hij daar voor is veroordeelt tot levenslange gevangenisstraf. Als dan blijkt dat er een artefact werd gevonden in de buurt van Mars hebben de NASA en de regering hem echter nodig. Hij word, per helicopter, van de gevangenis naar het Kennedy Space Center gebracht.

Emma is de commandant van een missie in het ISS. Als het ruimtestation wordt getroffen door meteorieten en ruimtepuin, is zij de enige die er het levend van afbrengt omdat zij op dit moment buiten het station was. Zij heeft voldoende zuurstof om het langere tijd uit te houden in haar ruimtepak. Vanuit de Aarde wordt een module gestuurd waarin zij kan ontsnappen naar de Aarde. Als deze module geraakt wordt door ruimtepuin, raakt er van alles defect.

Wat dit boek in de steek liet – het schrijven over de romantische relatie tussen de hoofdrolspelers. Al vanaf de eerste ontmoeting was het al duidelijk dat de hoofdrolspelers een relatie krijgen. Het kostte de auteur echter een lange, lange tijd om dit te bereiken.

Het is onrealistisch dat een persoon als James, binnen een dag plots een volwaardig astronaut zou zijn die later zelfs het commando over een vloot van ruimteschepen krijgt.

Een ander punt van kritiek is het feit dat de overlevende mensen het schijnbaar voor elkaar krijgen om in een korte tijd 9(!) ruimteschepen te bouwen.

Dat Oscar een android was, was mij al vanaf het moment dat hij zijn intrede deed in het verhaal duidelijk. Dat Emma dat niet zag lijkt me vreemd voor iemand met haar opleiding.

In het einde was het een vermakelijk boek, dat het op sommige punten liet afweten.

Als Sara en haar zusje op transport gaan naar het veilige Engeland, blijven hun vader, moeder en Izaak, hun kleine broertje achter in het Duitsland van de jaren ’30. Sara is boos op haar ouders die hen op transport hebben gezet, bang voor de wereld die voor hen ligt.
Dan, als de trein in Nederland aankomt worden de jongste kinderen uit de trein gehaald. Die mochten nog niet mee naar Engeland, maar moesten in Nederland blijven, in de hoop dat ze snel na konden reizen. Ook het zusje van Sara is daar bij

Boek gaat, deels, over de Kindertransporten, die door de Nederlandse vrouw Wijsmuller werden georganiseerd. Ook worden de trauma’s die de kinderen opliepen behandeld. Hoewel Sara het relatief goed heeft in Engeland krijgt zij toch ook te maken met de verschrikkingen van de oorlog.

Het boek is dan misschien geen literair hoogstandje, maar zeker mooi genoeg om je eens te gaan verdiepen in het onderwerp ‘Kindertransporten’. Een ander mooi boek hierover is ‘De laatste trein naar de vrijheid‘, die zich vooral richt op het organiseren van de transporten.

Toen ik dit boek in de koboshop tegenkwam leek het me wel wat te zijn, daar ik weet dat er tijdens de Tweede Wereldoorlog veel gebeurt is in het Vaticaan, en de synopsis sprak me wel aan. Wat een tegenvaller was dit.

Het boek begint redelijk, maar heeft verder niets met het verhaal van doen

Als Rico, sergeant in het Zwitserse leger, afzwaait, wordt door een bevriende bisschop gevraagd of hij een baan in de Zwitserse Garde wil. In eerste instantie wil hij dat niet, hij wil liever huisarts worden, net als zijn vader. Bovendien had hij net kennis gemaakt met een meisje, dat van een ander geloof blijkt te zijn. Later besluit hij toch wel een gardist te willen worden. Hij reist van zijn dorpje in Zwitserland naar Rome. Daar komt hij net midden in een aanslag van het verzet terecht. Als hij besluit om de gewonden te gaan helpen, krijgt hij de achting van de Duitse leiding. Toevallig vangt hij echter op dat voor ieder gedode Duitser en 10 Italiaanse burgers gedood moeten worden.
Eenmaal in het Vaticaan weet hij dit door te geven. Hem is gevraagd hier verder over te zwijgen. Tijdens zijn opleiding maakt hij kennis met een vriend van de bisschop van thuis, die hem vraagt om toe te treden tot een geheim verzet. Zonder aarzelen doet Rico dat, zich nog onbewust van de gevaren.
Het meisje stuurt hem nu en dan brieven en boeken van o.a. Calvijn op. Dit laat Rico twijfelen over zijn eigen geloof.

Het boek is naar mijn idee gewoon zonde van de tijd geweest. De oppervlakkige schrijfstijl, de vlakke personages, en het gedoe om het geloof maken het niet prettig om te lezen. Zoals een andere reviewer op Goodreads al schrijft voelt het soms als een geschiedenisles en dan weer is het een saai soort jongensfantasie. Gebeurtenissen uit de oorlog worden saai en droog verteld. Terloops wordt vermeld dat het klooster Monte Casinno was vernield, maar er werd verder niet op ingegaan.
De dialogen zijn tenenkrommend.

Het einde voelt nogal afgeraffeld, er wordt een tijdsprong van zo’n 15 jaar gemaakt in de laatste hoofdstuk. Helaas wordt er niet ingegaan op de keuzes die Rico heeft moeten maken.

De titel lijkt me ook volkomen onlogisch, er is immers helemaal geen sprake van een spion, maar eerder van verzetswerk uit de redelijk veilige omgeving dat het Vaticaan was.