Reviews

De herinneringen van de officier verantwoordelijk voor de bewaking van Colditz. Hoewel hij in alles zijn best deed om de gevangenen binnen te houden was hij geen onmens, getuige het feit dat hij later, na het einde van de oorlog, op het huwelijksfeest van een van de voormalige gevangen was uitgenodigd.

Ik heb in mijn jeugd de serie Colditz op televisie gevolgd, en was onder de indruk van het verhaal er achter. Hauptman Reinhold Eggers was een van de Duitse officieren die belast waren met de veiligheid van het kasteel. Zij moesten er voor zorgen dat de gevangenen niet konden ontsnappen. Van 1940 tot 1945, toen het kasteel door de Amerikanen werd overgenomen zwaaide hij de scepter hier.

Eggers was iemand die geloofde in de samenwerking tussen verschillende naties. In de periode 1918-1933 was hij onderwijzer en probeerde in die jaren contacten te leggen met diverse scholen in Groot Brittannië en Frankrijk. Nadat dit bij de Nazi’s bekend werd, moest hij stoppen met deze activiteiten.
Nadat hij in 1939 weer in dienst werd opgeroepen werd hij om zijn talenkennis tolk toegevoegd aan het krijgsgevangenenkamp Hohnstein.

In het eerste deel beschrijft Eggers vooral het feit dat zijn tijd in Hohnstein hem nooit had kunnen voorbereiden op zijn latere functie in  Colditz. Het tweede deel bevat een chronologische relaas van ontsnappingspogingen, gezien van de Duitse kant.  Sommigen zouden zeggen dat in dit boek, dat door Eggers zelf is geschreven, hij vriendschap met de gevangenen veinst.  Het boek is bewerkt en van een voorwoord voorzien door een van de voormalige gevangenen.  In het voorwoord staat ‘This man was our opponent, but nevertheless he earned our respect by his correct attitude, self-control and total lack of rancour despite all the harassment we gave him’. Een groep voormalige gevangenen heeft voor hem gesproken tijdens zijn rechtszaak en daaropvolgende gevangenisstraf in de Sovjet-Unie.

Dat de voormalige gevangenen geen haat tegen hem koesterde blijkt wel uit het feit dateen van hen Eggers uitnodigde voor zijn huwelijk.

Dit is geen boek dat je zomaar eventjes leest en daarna naast je neer legt. Ook is het bijzonder moeilijk om hier een waardering aan te geven. Als het dan toch moet zou het 5 sterren krijgen voor wat de onbekende auteur heeft meegemaakt en genoteerd.

Bestel dit boek bij Bol.com

Het zou feest moeten zijn, de dag dat REP research International hun intrek nemen in het huis van kolonel Prins. Marianne had taart besteld, gezorgd voor ballonen en vlaggetjes. Toch was het niet echt feestelijk. De bouwvakkers waren nog niet klaar met hun werk, en tot overmaat van ramp stond er iemand op de deur van het kantoor te bonken. Een meisje zegt dat ze gevolgd werd door twee ongure mannen. Zij komt binnen, en maakt event gebruik van het toilet. Enkele minuten nadat de vrouw weer is vertrokken, ontdekt Arie dat ze een belangrijke map missen.

Zoals ik bij het vorige deeltje al aangaf, lijken de jongens rustiger te worden in hun acties. Er wordt niet meer lukraak met geld gesmeten, hoewel er wel auto’s gehuurd worden. Af en toe word er eens met een essenhouten balk op een kop geslagen, maar daar blijft het wel bij. Daaraan kan je merken dat De Zwaan toch een ander soort schrijver is dan Van der Heide, die een kloppartij niet schuwde. Toch blijven het leuke verhalen.

Dit was een hele reis. Soms was het saai, soms interessant, maar vooral herhalend. Hoe vaak moeten we nog lezen dat de Ais Sedai tijdloze gezichten hebben, of dat Lord Perrin angst kan ruiken.

Toch kan ik niet wachten op de komende boeken, wordt de Toren ooit weer een, zal de Dragen Reborn de wereld redden? Gaat Matt trouwen met ‘Daugther of the Nine Moons’?