Reviews

Het tweede deel uit de ‘Het laatste drakenei’ serie van Claudia Boon. Ook nu weer een mooie cover afbeelding.

Dit deel volgt direct op ‘Helende Bladeren‘.

Voor het grotendeel blijf ik bij mijn meningen van het vorige boek. Ook voor dit boek was een laatste edit-ronde geen overbodige luxe geweest. Vele malen merkte ik op dat er grammaticale fouten in het boek staan. Zo staat er een aantal malen ‘op ter duur…’ terwijl het ‘op den duur…’ moet zijn, ook wordt er ‘hebt’ gebruikt in de zin ‘Dan maar goed dat ik nachtnoxenbloed in me hebt‘ Duidelijk is dat dat ‘heb’ had moeten zijn. Tenzij Boon natuurlijk uit Rotterdam komt, dan mag het :). Wat mij echt stoorde was de volgende zin. ‘Zelf kon ze amper nog op haar van wie ze geld had willen stelen vloekte en keek haar nijdig aan’. Sorry, wat bedoel je? Ook had je dan nog ‘Dan moest ze net alsof doen…’ Het kan, maar ‘Dan moest ze net doen alsof…’ zou naar mijn idee mooier overkomen

Het verhaal is verder mooi en goed doordacht. Al vind ik het jammer dat het enige doel voor een Aardedraak is om ergens te liggen en dan langzaam te veranderen in een boom.

Ook dit boek schaar ik weer onder de jeugd boeken in plaats van Young Adult, hoewel net als eerder sommige hoofdstukken dan weer net niet passend zijn.

Het debuut verhaal van de auteur Claudia Boon. Zeker de cover trok mij zeer aan, hoewel die op een e-reader niet volledig tot zijn recht komt.
Draken hebben in dit boek, van Nederlandse bodem, een zeer grote invloed op het reilen en zeilen van het land. Het verhaal heeft verschillende perspectieven, en soms is dat best lastig. Magie speelt een belangrijke rol in het verhaal, en daarom is het jammer dat er niet veel meer over verteld wordt.

Het boek krijgt van mij 3 sterren omdat het, wat mij betreft nog wel wat opschoon werk nodig had. De personage gedragen zich jonger dan ze zijn. Naar mijn mening is dit boek niet echt een Young Adult boek, maar iets voor de oudere jeugd. Zeker in het begin van het boek werden sommige dingen herhaald.
Op de achterflap worden drie namen genoemd van personages, Solix, Aster en Eilika, waardoor je dus zou denken dat het verhaal voornamelijk over hen zou gaan, maar gedurende het verhaal komen er steeds meer personages bij waarvan we ook zijn of haar perspectief te lezen krijgen. Dit haalt de vaart een beetje uit het boek en hadden wat minder personages het verhaal overzichtelijker gehouden. Verder had geen van de personages echt diepgang en zeker in het begin leken zij allemaal in elkaar over te lopen.
Wat ook lastig is is het feit dat sommige gebeurtenissen wel heel snel gaan. Zo kan het gebeuren dat er op een pagina een gevecht is en dat er op de volgende pagina al weer heel wat anders gedaan wordt. Wel wordt de auteur gaandeweg het schrijven steeds beter.

Het vervolg op Middernachtsfeest. Net als het voorgaande deel geen echte hoogvlieger. Sterker nog, ik geef het een nog lagere waardering, vooral door de nog verder gaande <em>romantiek</em>. In dit deel worden de hoofdrollen vertolkt door Sinclair en Tori.

in dit boek heel veel drama, dat echter niet verder wordt uitgediept en ons nog steeds met vragen achterlaat. De personages blijven net als het vorige deel nogal vlak en zijn bijna uitwisselbaar.

Op momenten leek het boek licht pornografisch te zijn

De tekst op de achterflap leek veel te beloven, maar leek niet voor de volle 100% overeen te komen met het verhaal. Heel veel focus op<em>romantiek</em> tussen Emma en Henry. Dat zijn ook gelijk de hoofdrolspelers in dit boek, waarbij ieder om en om de rol van verteller overneemt. Ben zelf al geen fan van boeken die in de eerste persoon worden verteld, maar als dit dan nog eens maal twee gebeurt is het helemaal niet fijn te lezen.  Weinige echte intriges in de kostschool. Had me ook veel meer voorgesteld van de nachtelijke bijeenkomsten en  uitstapjes door de verlaten gangen onder de school.

Het derde, en laatste, deel uit de triligie ((Er schijnt toch nog een 4e deel te zijn, plus een prequel)).

Hoewel het een vrij dik boek is, was het boek zo uit. De schrijfstijl van Dixen is zo dat je door wilt blijven lezen. Nog eventjes een hoofdstuk.. en dan nog eentje. De personages worden nog verder uitgediept, maar helaas zullen er een aantal van hen ons ontvallen. Zal geen namen noemen, want dat neemt te veel weg van de spanning.

In het vorige deel werd er vooral geschreven over het leven op Mars; nu is vooral het leven op planeet Aarde aan de beurt. De wereld kijkt toe naar het verloop van de missie op Mars, maar tussen de landen op Aarde bestaat ook veel frictie en dreigingen. Vooral een aantal landen waar kandidaten vandaan kwamen roeren zich.

Soms waren de personages té gemaakt. Ideeën en opmerkingen kwamen niet altijd duidelijk over. De slechterik in dit verhaal was ook echt een echte slechterik. Pure Evil, zoals ik op een blog las. Bepaalde plotwendingen waren wel erg voorspelbaar, en sommige situaties ronduit te absurd.

Toch mag dat de pret niet drukken en is het geheel een goede serie geworden. En nu ga ik op jacht naar de prequel EN deel 4.

De 12 jongeren die onderweg zijn naar Mars om daar een kolonie te stichten zijn er nu achter gekomen dat de makers van het programma kwade bedoelingen hebben. Toch moeten ze doorgaan en hun laatste Liefdeslijst maken om te zien wie er uiteindelijk met wie zal gaan trouwen. Ze weten dat op Mars de dood op hen wacht.

Dit boek is een direct vervolg op de cliffhanger van het vorige deel. De spanning die was opgebouwd zakte helaas snel weer in toen de jongeren weer braaf aan het programma gingen mee doen.  Toch hield het boek me wel vast. De dialogen tussen de jongeren waren veel realistischer en minder geforceerd, maar ik vroeg me wel af hoe en waarom juist deze 12 gekozen werden voor het programma.

Het boek las lekker snel en en het duurde niet lang voor het einde al weer aanbrak. Net als in veel andere series heeft ook deze te lijden onder het tweede boek-syndroom. Het syndroom waarin het tweede boek vaak alleen maar opbouwt naar een climax in het volgend deel.

6 jongens en 6 meisjes zijn uitverkoren om de eerste kolonisten van de planeet Mars te worden. Aan boord van het ruimteschip ‘Cupido’ worden zij omringd door camera’s, want de reis is tevens een datingshow. Iedere dag van hun 5 maanden durende reis moeten ze door middel van speeddates bepalen wie hun man of vrouw wordt als ze eenmaal op Mars aangekomen zijn.

We volgen de reis door de ogen van de 18-jarige Leon, die als wees aan het programma meedoet, maar ook krijgen we een kijkje achter de schermen van het spelshow. De 6 minuten durende speeddates worden vanuit 3e-persoonsvorm geschreven. Dan is er nog de verhaallijn waarin de zoon van een van de medewerkers van de show een onderzoek doet naar de dood van zijn vader.

Goed geschreven verhaal, dat naar mijn mening soms een beetje langdradig werd. Had wat vlotter geschreven mogen worden,