Reviews

De strijd is dan misschien gewonnen, maar rust zal er niet komen voor de bende.

De bende van Kelsier heeft zich aangesloten bij Elend Ventra, de liefde van Vin. De mensen van de stad hebben hem uitgeroepen tot Koning van het Laatste Rijk. Vin onderzoekt de ‘Bron der Verheffing’, volgens geruchten had de Opperheer daar zijn krachten van. Ondertussen beschermt zij ook nog eens het leven van de nieuwe Koning, door af te rekenen met Ertsmagiërs die hem willen doden.

Alsof dat al niet genoeg is, wordt de stad ook nog eens belegerd door 3 verschillende strijdkrachten die het willen innemen. Elend’s vader Straff, is met zijn leger opgetrokken om de stad op zijn zoon te heroveren, dan doet ook koning Cet, een poging om de stad te veroveren. En als laatste is daar ook nog eens Elend’s oude vriend Jetral die met een leger uiterst gewelddadige wezens onderweg is naar de stad.

ieder lid van de bende heeft zo zijn eigen taak gekregen in het Luthadel van Elend, en probeert deze zo goed mogelijk uit te voeren ter nagedachtenis aan Kelsier. Ze krijgen genoeg ruimte om om te gaan met de gebeurtenissen uit het vorige boek ‘Laatste Rijk‘. De Terrisvrouw Tindwyl sluit zich bij de bende aan om Elend voor te bereiden op het Koningsschap. Van een onzekere jongen groeit hij uit tot een sterke leider.

Al met al is het een leuk boek geworden, die me soms een beetje langdradig overkwam. Heb er niet voor niets bijna een week over gedaan om dit boek uit te lezen.

De jongeren zouden veilig moeten zijn op het Magisterium, en zich bezig houden met toetsen en de magische wedstrijden. Als een van hun klasgenoten wordt vermoordt moeten zij de moordenaar op zien te sporen.

Veel van wat er gebeurde was voorspelbaar, maar toch was het wel een grappig boek om te lezen. Het einde was wel een behoorlijke twist.

King heeft het weer gedaan. Een boek dat makkelijk in een goede 300 pagina’s had gepast uitsmeren over ruim 500 door ons mee te nemen op een langdurige tocht en een hoop getwijfel. Toch was dit geen boek die ik los kon laten. Ieder keer dat ik wou stoppen was er toch nog een hoofdstuk meer dat ik wou lezen. Hoewel ik helemaal geen fan ben van het horror-genre, lijkt dit boek mij daar niet echt in te passen. Het is meer een thriller/suspense verhaal.

Al heel vroeg weet je dat de dader(s) in dit verhaal het helemaal niet geweest kunnen zijn, maar toch is het bewijs overduidelijk. Het ontzielde lichaam van de 11-jarige Frank wordt gevonden. Behalve anaal te zijn gepenetreerd met een stok is het jongetje ook verminkt. Delen van zijn lichaam lijken van het lijk te zijn gescheurd. Ook wordt er sperma gevonden op de benen van het jongetje.
De dader is de coach van het plaatselijke jeugdteam te zijn. Hij wordt gearresteerd maar… dan blijkt dat hij een waterdicht alibi heeft. Tijdens de moord blijkt hij op een congres te zijn geweest in een plaats ruim 100 kilometer verder. Toch lijken de DNA sporen hem aan te wijzen als dader.

Dan blijkt er nog veel meer aan de hand te zijn. Een paar maanden eerder blijkt er in een andere plaats ook een moord te hebben plaatsgevonden op twee meisjes. Ook zij zijn ernstig verminkt en ook hier waren de bewijzen waterdicht te zijn. Er blijkt een verband te zijn.

Zie ook het review op ReadABook

Geen echt interessant plot. Dit voelde aan alsof de auteur eigenlijk niet precies wist wat hij moest schrijven, maar toch dit boek moest leveren.

Er was niet echt iets mis met het verhaal , het had een gevaarlijke vijand, een gevaarlijke omgeving, en een aantal competente personages die deze dingen het hoofd kunnen bieden. Het verhaal past in de Broederband serie.

Waarom dan toch een lagere score? Er staat niet echt iets op het spel voor de Reigers. Als zij hun doel niet halen zijn er geen echte consequenties voor hen. Natuurlijk zouden ze kunnen sterven, maar dat is niet echt genoeg voor dit soort boeken, waarin het gevaar om te sterven zowat ingebakken zit. Als ze er niet in slagen om de zoon van een keizerin te redden, of zelfs die missie opgeven, wat dan?  Er zullen wat problemen zijn voor Olaf, maar dat is toch al een personage die wij eigenlijk helemaal niet kennen en dus ook geen band mee hebben. En dat het Keizerrijk waar van we toch nog nooit gehoord hebben wat onstabieler word, so what.

Jaren terug had Olaf, de vader van Stig, hem en zijn moeder verlaten na als een dief in de nacht de buit van zijn Broerband te hebben gestolen.  Hij redt het tot Byzantos , waar hij snel opklimt tot de rang van commandant van de lijfwacht voor de zoon van de keizerin. Als de jongen door piraten ontvoerd wordt  keert Olaf terug naar Skandie om hem en Hal vragen om op een missie te gaan om een ontvoerde jongen te redden voor zijn ontvoerders hem zouden doden.
Het getuigde van volwassenheid dat Stig besluit om zijn vader te gaan helpen en zo wat meer over die man te leren.
Al vanaf het begin had ik mijn bedenkingen met betrekking tot deze Olaf. Hij is precies het tegenovergestelde van de Reigers, hoewel hij toch ook een aantal goede dingen heeft gedaan.

Het stramien van de serie begint een beetje flauw te worden. Opnieuw vaart de Reiger uit naar een onbekend land, opnieuw is Hal het genie die de helmstok van de Reiger hanteert, terwijl hij er zelf heel nuchter onderblijft. De tegenstander is een kaper/piraat die vrij gemakkelijk verslagen word.

Gedurende het verhaal is er weinig groei van de personages. Het wordt tijd dat de Reigers een tegenstander krijgen of een mislukking meemaken dat in een aantal opvolgende delen kan worden behandeld.

Het was grappig om te lezen over de Maktig wedstrijd waaraan Stig meedoet, of de schaduw-wedstrijd van de tweeling Ulf en Wulf die maar steeds op een gelijkspel eindigd.

In dit boek wordt Merisse nog meer de leider van de vluchtelingen, maken we kennis met het verraad van Peon, en uiteindelijk de ontsnapping van de groep naar Urtan, waar Merisse eindelijk een deel van haar opdracht kan vervullen.

Het einde is vrij open. We komen niet te weten of Merisse ooit met haar ouders herenigd word, en of het haar lukt het tweede deel van haar opdracht uit te voeren.