Reviews

Een Bob Evers verhaal, zonder dat de naamgever van de serie er een rol in speelt, is dat dan nog wel een Bob Evers verhaal?

Nadat in Frankrijk een Nederlandse schilder is overleden doordat het dak van zijn huis op hem was gevallen, blijkt het geld dat hij had verdient met het maken van zijn schilderijen verdwenen te zijn. Zijn erfgenamen verdelen de resterende meubels. Kort daarna blijkt er te zijn ingebroken bij deze familie.Het gekke is dat er niets gestolen is.
Al snel komen Arie en Jan er achter dat op de meubels stroken krantenpapier zijn geplakt met een nummer. Ook vinden zij uit WIE de opdracht heeft gegeven voor deze inbraken. Samen met Pa Roos reizen zij af naar Zuid Frankrijk om daar met de huisbediende de strookjes bij elkaar te leggen. Door het slim nadenken van de jongens wordt eindelijk de erfenis gevonden en verdeelt.

Op zich was het verhaal best leuk om te lezen, al deed het me veel denken aan bijvoorbeeld de briefjesjacht uit de zelfde serie en aan ‘Erfenis van een zonderling’, beide van de hand van de oorspronkelijke schrijver, W. van der Heide. Zelfs voelde ik een soort verbintenis met Otto Onge (ook al van Willy van der Heide).

Het derde deel uit deze trilogie.

Om te voorkomen dat het geld dat Jan, Bob en Arie eerder hebben verdiend door Popeye/Carlos of Vandam wordt gestolen, begraaft Jan dit onder een betonplaat op een camping in Zuid-Spanje. Als Bob en hij dat later willen ophalen blijkt er een vorkheftruck op te staan.

Het lukt het drietal om met hulp van Hemingway, Morty en Marjorie om al het geld uit eindelijk in Gibraltar te krijgen. Jan gaat met Marjorie mee om het geld op een bank te deponeren, en reist daarna per vliegtuig naar Porto, waar hij eerst een kamer huurt in een hotel, maar al snel verkast naar een appartement tegenover het postkantoor van Porto.

Ondertussen lukt het Bob en Arie om Vandam te volgen die op zijn motor eveneens op weg is naar Porto Voor ze daar aankomen hebben ze nog wat te beleven.

Het vervolg op de avonturen met o.a. Vandam en CostaPalaces.

De jongens hebben het geld dat door Ruurd Vandam was gestolen van een goedgelovige vrouw terug gevonden. Van dat geld mogen ze hun vindersloon afhouden, maar de opdracht is pas klaar als het geld terug is in Nederland. Maar hoe doe je dat als het bij elkaar ruim een kwart miljoen is. Zomaar op de bank stortten zal leiden tot allerlei vervelende vragen, en het meenemen in de auto naar Nederland is riskant, om maar niet te spreken over vliegen.
Ze komen op het idee om het van Marbella naar Gibraltar te vervoeren, maar ook dan moet het geld over een grens. Als de jongens het proberen om het geld over te brengen, merken ze dat zij steeds verder van Gibraltar af komen. Dat heeft onder andere te maken met een man die er uit ziet als Popeye, en andere problemen.
Gelukkig krijgen ze de hulp van een man met de naam Hemingway, Marjorie en Morty, kunstenaars die tegen hun zin in betrokken zijn geraakt bij CostaPalaces.

Wederom een geweldig verhaal van Peter de Zwaan, waarbij het me wel opvalt dat er steeds minder bloedneuzen geslagen worden. Waarom gebruiken de jongens de methode niet die eerder al in de Valse dollar-trilogie is gebruikt, namelijk het smokkelen van geld in miniatuur spoortreinen, en dan vooral in gesloten boxwagens.

Wederom een geweldig boek van King die, moet ik eerlijk zeggen, steeds prettiger te lezen word.

Het is nu enkele maanden na de gebeurtenissen in ‘Teken van Drie‘. De twee medereizigers van Roland zijn sterker geworden. Eddy heeft de heroïne opgegeven, en Odetta is een geheel nieuwe mens geworden. Ze missen alleen nog de vierde persoon in hun ka-tet en dat is de jongen Jake. De zelfde Jake die door Roland is gedood in boek 1.
Doordat Roland de moordenaar Jack Mort heeft kunnen stoppen is het hem gelukt om de jongen in zijn eigen wereld te redden.

Ondanks de trage momenten leest het boek toch lekker weg, en is het zeker beter dan zijn voorganger. Vanaf het punt tot het viertal en Oy eindelijk in Lud arriveren wordt het verhaal echt spannend. Het eerste deel verliep traag, maar was wel interessant. Het einde van dit deel is al snel te voorspellen. Dat oplossingen op problemen hen in dromen kwamen, of dat ze het toevallig zo aanvoelden was wel jammer. De hoofd-personages in dit 3e deel zijn weer verder ontwikkeld en hun groei neemt nog steeds toe.

In dit tweede deel van ‘Do Donkere Toren’-serie van King, vervolgen we de avonturen van Roland van Gilead, de laatste scherpschutter op zijn queeste naar de Donkere Toren.

Het verhaal was niet helemaal wat je zou verwachtten, het was vooral het introduceren van de personages en het opbouwen voor de rest van de serie. In dit boek zien we hou Roland zijn metgezellen vind.
Hij bevindt zich op het strand en begeeft zich richting een deur die hij een heel eind verder op ziet. Deze deur is een doorgang naar onze wereld. In totaal zijn er drie deuren, die respectievelijk uitkomen in 1987, 1964 en 1977. Deze deuren liggen een flink eind uit elkaar. Als hij door deze deur gaat, bevindt hij zich niet opeens op een andere plek, nee hij komt uit in het lichaam van een persoon. Zijn lichaam blijft achter bij de deur.

De eerste deur leidt naar Eddie Dean, een drugsverslaafde, aan boord van een vliegtuig naar JFK. Dean probeert een lading drugs het land in te smokkelen. Roland weet helemaal niets van vliegtuigen en de rest van deze wereld, en dus is hij regelmatig verbaasd over dingen, zoals een wagen die in de lucht vliegt en zo.

De tweede deur leidt naar een mindere deel van het boek, en ik begon te twijfelen of ik het boek (en dus de serie) nog wel verder wou gaan lezen. Gelukkig heb ik dat wel gedaan.

De derde deur was nogal een verrassing. Daar komt Roland terecht in het lichaam van Jack Mort, een accountant die de gewoonte had om af en toe eens mensen voor een auto te duwen of een steen op het hoofd te gooien. Hij blijkt diegene te zijn die verantwoordelijk is voor de dood van Jake (uit het vorige boek).

Zoals gezegd, heeft dit boek niet echt een verhaal, maar is het vooral bezig met het opbouwen naar de rest van de serie.

Een boek waar moeilijk in te komen was.

Roland’s verleden is traumatisch, en in dit boek wordt een tipje van de sluiter opgelicht. Veel van zijn vrienden zijn dood en hij is de enige overgebleven scherpschutter. Gedreven door wraak gaat Roland achter de Man in Zwart aan. Hij moet vele hindernissen overkomen om hem te volgen. Het is de vraag of hij echt de jager is, of heeft de man in zwart de touwtjes in handen?

De wereld van Roland is parallel aan de onze. Ergens in een gehucht word het nummer: ‘Hey Jude‘ van The Beatles gespeeld, en hij ontmoet in een voormalige halteplaats aan de koets route Jake, een verwarde jongen uit New York. Deze Jake is in onze eigen wereld voor een auto geduwd en overleden. Roland en Jake begrijpen niet veel van elkaar, maar dan blijkt dat ze een verbondenheid hebben. Roland krijgt meer menselijkheid en wordt beschermend ten opzichte van de jongen. Tot …

Goed verhaal, zeker als je bedenkt dat het oorspronkelijk al in 1982 is uitgekomen. Voorheen kende ik King voornamelijk van zijn Horror-verhalen, maar dit is duidelijk een heel andere stijl.

Wederom een leuk verhaal, dit maal voor de wat oudere jeugd.

De oude graaf van Holland, Dirk VII, is overleden, en er ontstaat een strijd tussen gravin Ada en graaf Willem. Heer Biggo trekt ten strijde om de gravin te steunen. Hij heeft immers zijn woord gegeven. Rolf moet intussen op Rhoden (Rhoon) blijven om op de jongste zoon van de graaf te letten.

Terwijl de heer Biggo te Leyden is om de gravin te verdedigen, blijken er op de Over Maze en in de Riederwaard kinderen te verdwijnen nadat ze hebben gehoord over een Kinderkruistocht. De kinderen weten echter niet dat dit een gemeen plan is van twee monniken om de kinderen te ontvoeren en verkopen als slaaf.
Rolf moet zijn best doen om dit te voorkomen.

Wat mij opvalt is dat Rolf opeens ouder overkomt dan in de eerdere delen. Er is geen onvertogen woord in dit boek te ontdekken, wel wordt er wat gezinspeeld op liefde die verder gaat dan een zoentje.
De schrijver heeft weer een boeiend verhaal verteld, en een paar tekstuele foutjes, een zwervende komma en een haperende zin, zijn vergeven.

Wel miste ik in het boek een overzichtskaart met de oude benamingen van plaatsen en routes. Zeker met de huidige verbindingen in de regio komt het soms vreemd voor dat het zo lang duurde om van de ene naar een andere plek te reizen.