Reviews

Het zou feest moeten zijn, de dag dat REP research International hun intrek nemen in het huis van kolonel Prins. Marianne had taart besteld, gezorgd voor ballonen en vlaggetjes. Toch was het niet echt feestelijk. De bouwvakkers waren nog niet klaar met hun werk, en tot overmaat van ramp stond er iemand op de deur van het kantoor te bonken. Een meisje zegt dat ze gevolgd werd door twee ongure mannen. Zij komt binnen, en maakt event gebruik van het toilet. Enkele minuten nadat de vrouw weer is vertrokken, ontdekt Arie dat ze een belangrijke map missen.

Zoals ik bij het vorige deeltje al aangaf, lijken de jongens rustiger te worden in hun acties. Er wordt niet meer lukraak met geld gesmeten, hoewel er wel auto’s gehuurd worden. Af en toe word er eens met een essenhouten balk op een kop geslagen, maar daar blijft het wel bij. Daaraan kan je merken dat De Zwaan toch een ander soort schrijver is dan Van der Heide, die een kloppartij niet schuwde. Toch blijven het leuke verhalen.

Na vele avonturen in diverse landen is het eindelijk zover dat het trio een vaste baan hebben. Niet iets op kantoor, in een fabriek of een van de Roos-schepen. Nee, ze zijn een eigen bureau begonnen, REP Research International, waar REP staat voor Roos, Evers en Prins. En international zijn ze ook. Jan en Arie hebben een kantoor in Nederland, en Bob houdt kantoor op een woonboot in Sausalito, vlak bij San Francisco.
Bob krijgt bij het begin van dit verhaal bezoek van een vrouw die hem vraagt onderzoek te doen naar de vernieling van haar beelden.
Jan en Arie intussen zijn bezig met het onderzoek naar mogelijke diefstal van medicijnen die vanuit Nederland naar o.a. Amerika worden vervoerd.

Het viel me op dat de jongens veel gezapiger waren geworden, sneller met de politie samenwerkte. Jan is niet meer zo heel erg op de cent en moppert niet eens als er auto’s gehuurd moeten worden, of extra hotelkamers.

Weet niet of ik het hele REP Research International nou echt een leuke verandering vind. De tijd zal het leren.

Het was een tijd geleden dat ik het vorige boek heb gelezen, dus duurde het ook even voor ik de personages en het verhaal weer voor me had.

Het verhaal van Earin, Arvid, Silfer en Nilde gaat verder. Er worden wat terugblikken gegeven naar het eerdere deel, iets wat zeker niet overbodig is gezien de ontwikkelingen.
Er zijn een aantal nieuwe personen toegevoegd aan het verhaal en aan hen is het even wennen. De andere personages zijn ons al bekend. Af en toe wordt er iets te veel afgeweken van het oorspronkelijke plot. Soms wordt een verhaal van een van de personages zo uitgebreid verteld dat het langdradig word.

Over het algemeen genomen een goed verhaal, met een goede wereldbouw, maar ik vond de personages niet echt tot me spreken.

Einde van een trilogy, maar ik heb sterk het vermoeden dat dit nog niet het einde is van de ontmoeting met een aantal personen. Maar voor een groot deel verliep het verhaal traag.

Zeker in het begin gebeurde er weinig. Nova loog, Nova was een Anarchist, Nova was een rebel, Nova hield van Adrian, Nova loog, Nova…, nou ja noem het maar op. Eindelijk, een heel eind verder in het boek besloot Nova eindelijk aan welke kant ze stond.

Dan begint het verhaal te lopen, tot aan de slachtpartij in het stadion, halverwege het boek, daarna zakte het weer af.

Bijna alle personages deden domme dingen. Toen Danna eindelijk terug kon keren in haar normale lichaam en aangaf dat Nova (a.ka. Nachtmerrie) een verrader was, arresteerde zij Nova gelijk, waarna ze zonder rechtzaak naar de gevangenis werd gestuurd. Kapitein Chromium gaf, als een van de leden van de Rebellenraad, toe aan de eis van Genissa haar Nova te laten executeren tijdens een publieke optreden. Waarom kon Genissa dit eisen? Is dat niet iets wat de Raad hoort te beslissen tijdens een vergadering, niet ergens in het openbaar.
Narcissa geeft zich dan uit voor Nachtmerrie, zodat Nova vrijgelaten wordt uit de gevangenis, en gelijk veranderd iedereen weer van mening over Nova. Na haar vrijlating ging iedereen weer verder zoals voorheen. Ook Adrian. Adrian veranderde zo vaak en zo snel van mening dat het me zowat duizelde.

De hele serie had een rustige tempo en vooral gefocust op de ‘goede’ en ‘slechte’ kant, wat het betekend om een ‘held’ te zijn. Beide kanten geloven dat zij gelijk hebben. In dit deel leek het allemaal toe te werken naar een grote finale, die, voor mij, nogal als een anticlimax over kwam. Het redden van Ace van een publieke executie werd uitgesmeerd over meerdere hoofdstukken, gevolgd door de grote confrontatie tussen de Rebellen en de Anarchisten, en toen… was het over.

De epiloog werd gezien uit een ander perspectief. Eerst dacht ik dat het misschien Nova was, of eventueel Narcissa, maar niets bleek minder waar, het ging om Ekster. Hierdoor heb ik het gevoel dat er misschien toch nog een deeltje komt, of een nieuwe serie. Wie weet.

Een iets minder boek dan het voorgaande deel. Dit is iets wat vaak gebeurt in een trilogy. Toch zou je dit hier niet zo gauw verwachtten aangezien het de bedoeling was dat de serie maar twee delen zou hebben. Het voelde alsof er geen einde aan het boek kwam. Toen het dan ook eindelijk uit was, voelde dart als een opluchting. Niet dat het verhaal an sich slecht was, maar het sleepte zich op sommige momenten te lang voort.
Het boek lijkt vooral te draaien om de personages van Nova en Adrian, de rest hebben een veel mindere rol.Had niet veel op met de romance die tussen Nova en Adrian opbloeide. Dat kan me echt gestolen worden.

We zijn een paar maanden verder na de gebeurtenissen waarin Nova aka Nachtmerrie infiltreerde bij de Rebellen, maar we lezen daar weinig over. In een boek van ruim 600 bladzijden zou je toch een plot verwachtten, maar die was er niet. In het hele boek waren er misschien twee punten waar het verhaal een wending nam.

Wat mij betreft draait het verhaal er vooral dat de ‘goeden’ ook slechte dingen kunnen doen en omgekeerd.

Nou ja.. genoeg hierover en verder met deel 3.

Verhaal dat soms wat langdradig was, en zeker een flink stuk korter had kunnen zijn.

Jaren lang werd de stad (land?) overheerst door criminele benden, tot de Rebellen opstonden en een eind maakten aan de chaos die heerste. Deze superhelden hebben, mede dankzij hun superkrachten orde gebracht waar er chaos was, sinds die tijd wordt de stad door hen geregeerd. De verslagen Anarchisten, waarvan sommigen ook superkrachten hebben, mogen in de stad blijven wonen, maar de Raad van de Rebellen legt hun zware regels op.

Toen zij 6 was, verloor het meisje Nova, haar ouders en baby-zusje door een actie van de Kakkerlakken, een rivaliserende bende. Zij wachtte tevergeefs op tussenkomst van de Rebellen. Haar oom heeft zich over haar ontfermd maar wordt later gedood tijdens een actie van de Rebellen. Het meisje zwoer wraak te nemen. Dan krijgt ze de kans om te infiltreren in de groep van de Rebellen. Zij wordt opgenomen in het team van Adrian, de aangenomen zoon van Kapitein Chromium de leider van de Rebellen. Langzaam krijgt ze gevoelens voor deze jongen.

Het boek heeft een prettige schrijfstijl, waardoor je door blijft lezen. Zowel de kant van Nova als die van de Rebellen voelen prettig aan, en soms vraag je je af wie er nu eigenlijk de slechterik was in dit verhaal.

Aanrader.

Het verhaal van een jongen die op jonge leeftijd moest leren te overleven in het concentratiekamp Auschwitz. Hij was 12/13 jaar toen hij voor het eerst geïnterneerd werd. Samen met zijn moeder kwam hij aan, maar al snel werden zij van elkaar gescheiden. Hij deelt het verhaal van de 22 maanden die hij in de diverse kampen doorbracht met tekeningen die hij gedurende die tijd maakte. Jammer dat de tekeningen op mijn e-reader niet duidelijk te zien waren.

In het verslag van Geve, lezen we over het onmenselijke gedrag van de SS’ers maar ook die van medegevangenen. Ook al was hij nog jong bij het begin van zijn leven in het kamp, van hem werd het zelfde verwacht als van de volwassen gevangenen.

Dit boek blijkt bijna te verdrinken in de vele boeken met ‘Auschwitz’ in de titel. Dit boek is een aanrader, zeker omdat we dit door de ogen van zo’n jong iemand meemaken.