Reviews

Review:
Dit is een boek uit de Jack Ryan-serie, waarin we niet veel van Jack Ryan meemaken. In mijn ogen zijn de echte helden uit dit boek Clark en Chavez. Boek heeft een langzame start, maar dat is niet vervelend. Clancy besteed veel tijd om dingen en personen te beschrijven. In het verhaal proberen de VS om de import van drugs uit Colombia te bemoeilijken, en hiervoor gaan ze ver.
De mannen die hun leven wagen om dit uit te voeren worden echter door de mensen die zij vertrouwden in de steek gelaten d.

Veel actie en avontuur. Goede schrijfstijl. Van de auteur van o.a. Hollands Glorie.

Originele review is verloren gegaan!

De crèche is het spannende, waargebeurde verhaal van Betty Oudkerk, Henriette Pimentel en Walter Suskin.[[Herniette Pimentel is later in Auschwitz-Birkenau omgekomen, Walter Süskind stierf ergens in februari 1945 tijdens een van de Dodenmarsen op een onbekende plek]]

In 1941 wordt de dan 17-jarige Betty van school gestuurd, niet omdat ze slecht was in haar vakken, maar omdat zij Joods was. Ondanks dat ze nog geen examen heeft gedaan, krijgt ze toch haar diploma. Met dit diploma op zak krijgt zij een baan bij de creche van Henriette Pimentel.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden vanuit Nederland vele duizenden Joden weggevoerd. Voor zij weggevoerd werden, verbleven zij enige tijd in de Hollandsch Joodsch Schouwburg. De kinderen werden ondergebracht in de Joodsche crèche aan de overkant. Daar verbleven zij tot het moment dat hun transport vertrok.

Samen met andere kinderverzorgsters bekommerde Betty zich over hun lot. Soms moesten zij verschrikkelijke keuzes maken. Welk kind of baby geven we mee, welk kind mag blijven leven en welk niet.

Ondanks alle risico’s die het voor hen inhield zijn er door de verzorgsters zo’n 600 Joodse kinderen van deportatie gered, hoewel het ook wel eens gebeurde dat een gered kind uiteindelijk TOCH op een transport terecht kwam.

Aangrijpend was het om te lezen hoe een 14-jarig kind zich zelf opofferde zodat een baby kon worden gered, althans voor een poos.

Je kon Betty goed volgen als zij voor de eerste keer de tocht maakt naar de Schouwburg, de angst, de drukte en de stank waren goed ‘voelbaar’.

Het verhaal wordt op zodanige manier verteld dat het soms een beetje te gemaakt overkomt. Betty komt voor als een betweterige, naïef jonge vrouw. Soms zelfs irritant en egoïstisch. Toch kon ik wel goed met haar meeleven. Sommige hoofdstukken van het boek hadden wat mij betreft overgeslagen kunnen worden.

Het was mooi om aan het eind van het boek te lezen dat Betty de oorlog overleeft heeft, en pas vrij hoge leeftijd in 2020 is overleden. Lange tijd heeft zij niet de behoefte gevoeld om te vertellen over haar daden.

Een aanrader.

ps. Een betere review leest u op: bij ReadABook.nl

Een boek waar ik echt van genoten heb toen het voor het eerst uitkwam. Zoals zo vaak viel de verfilming van dit boek behoorlijk tegen.

Dan Brown heeft ook nu weer veel onderzoek gedaan voor hij het boek schreef, en dat is duidelijk te merken. De personages van Robert Langdon en Sophie Neveu zijn heel goed uitgewerkt, en de locaties in het boek zeer goed gekozen.

Ondanks dat het boek me tegenwoordig wat minder pakt, kan ik het wel aanraden.

Het autobiografisch verhaal van een jongen die tijdens de Tweede Wereldoorlog samen met een groot deel van de bewoners van het Kanaaleiland Guernsey gedeporteerd werden naar Duitsland.

Grotendeels over het leven in de kampen gezien door de ogen van deze jonge jongen. Hij was pas 4 toen hij met zijn ouders gedeporteerd werd, maar ook hoe er na het einde de oorlog met ze werd omgesprongen. In tegenstelling tot andere boeken uit deze tijd worden de Duitsers in dit boek net perse als slecht beschreven door de auteur. Sterker nog, hij schrijft dat hij zijn leven dankt aan een van hen, en dat de meeste Duitsers vriendelijk voor hen waren.

Verhaal is met dagboekfragmenten van zijn moeder doorspekt. Op sommige momenten was het wat verwarrend omdat de auteur wat sprongen voor- en achteruit in de tijd maakt. Vooral de dagboek fragmenten waren goed te lezen en gaven een goed beeld.