Reviews

Het was een tijd geleden dat ik het vorige boek heb gelezen, dus duurde het ook even voor ik de personages en het verhaal weer voor me had.

Het verhaal van Earin, Arvid, Silfer en Nilde gaat verder. Er worden wat terugblikken gegeven naar het eerdere deel, iets wat zeker niet overbodig is gezien de ontwikkelingen.
Er zijn een aantal nieuwe personen toegevoegd aan het verhaal en aan hen is het even wennen. De andere personages zijn ons al bekend. Af en toe wordt er iets te veel afgeweken van het oorspronkelijke plot. Soms wordt een verhaal van een van de personages zo uitgebreid verteld dat het langdradig word.

Over het algemeen genomen een goed verhaal, met een goede wereldbouw, maar ik vond de personages niet echt tot me spreken.

Einde van een trilogy, maar ik heb sterk het vermoeden dat dit nog niet het einde is van de ontmoeting met een aantal personen. Maar voor een groot deel verliep het verhaal traag.

Zeker in het begin gebeurde er weinig. Nova loog, Nova was een Anarchist, Nova was een rebel, Nova hield van Adrian, Nova loog, Nova…, nou ja noem het maar op. Eindelijk, een heel eind verder in het boek besloot Nova eindelijk aan welke kant ze stond.

Dan begint het verhaal te lopen, tot aan de slachtpartij in het stadion, halverwege het boek, daarna zakte het weer af.

Bijna alle personages deden domme dingen. Toen Danna eindelijk terug kon keren in haar normale lichaam en aangaf dat Nova (a.ka. Nachtmerrie) een verrader was, arresteerde zij Nova gelijk, waarna ze zonder rechtzaak naar de gevangenis werd gestuurd. Kapitein Chromium gaf, als een van de leden van de Rebellenraad, toe aan de eis van Genissa haar Nova te laten executeren tijdens een publieke optreden. Waarom kon Genissa dit eisen? Is dat niet iets wat de Raad hoort te beslissen tijdens een vergadering, niet ergens in het openbaar.
Narcissa geeft zich dan uit voor Nachtmerrie, zodat Nova vrijgelaten wordt uit de gevangenis, en gelijk veranderd iedereen weer van mening over Nova. Na haar vrijlating ging iedereen weer verder zoals voorheen. Ook Adrian. Adrian veranderde zo vaak en zo snel van mening dat het me zowat duizelde.

De hele serie had een rustige tempo en vooral gefocust op de ‘goede’ en ‘slechte’ kant, wat het betekend om een ‘held’ te zijn. Beide kanten geloven dat zij gelijk hebben. In dit deel leek het allemaal toe te werken naar een grote finale, die, voor mij, nogal als een anticlimax over kwam. Het redden van Ace van een publieke executie werd uitgesmeerd over meerdere hoofdstukken, gevolgd door de grote confrontatie tussen de Rebellen en de Anarchisten, en toen… was het over.

De epiloog werd gezien uit een ander perspectief. Eerst dacht ik dat het misschien Nova was, of eventueel Narcissa, maar niets bleek minder waar, het ging om Ekster. Hierdoor heb ik het gevoel dat er misschien toch nog een deeltje komt, of een nieuwe serie. Wie weet.

Een iets minder boek dan het voorgaande deel. Dit is iets wat vaak gebeurt in een trilogy. Toch zou je dit hier niet zo gauw verwachtten aangezien het de bedoeling was dat de serie maar twee delen zou hebben. Het voelde alsof er geen einde aan het boek kwam. Toen het dan ook eindelijk uit was, voelde dart als een opluchting. Niet dat het verhaal an sich slecht was, maar het sleepte zich op sommige momenten te lang voort.
Het boek lijkt vooral te draaien om de personages van Nova en Adrian, de rest hebben een veel mindere rol.Had niet veel op met de romance die tussen Nova en Adrian opbloeide. Dat kan me echt gestolen worden.

We zijn een paar maanden verder na de gebeurtenissen waarin Nova aka Nachtmerrie infiltreerde bij de Rebellen, maar we lezen daar weinig over. In een boek van ruim 600 bladzijden zou je toch een plot verwachtten, maar die was er niet. In het hele boek waren er misschien twee punten waar het verhaal een wending nam.

Wat mij betreft draait het verhaal er vooral dat de ‘goeden’ ook slechte dingen kunnen doen en omgekeerd.

Nou ja.. genoeg hierover en verder met deel 3.

Verhaal dat soms wat langdradig was, en zeker een flink stuk korter had kunnen zijn.

Jaren lang werd de stad (land?) overheerst door criminele benden, tot de Rebellen opstonden en een eind maakten aan de chaos die heerste. Deze superhelden hebben, mede dankzij hun superkrachten orde gebracht waar er chaos was, sinds die tijd wordt de stad door hen geregeerd. De verslagen Anarchisten, waarvan sommigen ook superkrachten hebben, mogen in de stad blijven wonen, maar de Raad van de Rebellen legt hun zware regels op.

Toen zij 6 was, verloor het meisje Nova, haar ouders en baby-zusje door een actie van de Kakkerlakken, een rivaliserende bende. Zij wachtte tevergeefs op tussenkomst van de Rebellen. Haar oom heeft zich over haar ontfermd maar wordt later gedood tijdens een actie van de Rebellen. Het meisje zwoer wraak te nemen. Dan krijgt ze de kans om te infiltreren in de groep van de Rebellen. Zij wordt opgenomen in het team van Adrian, de aangenomen zoon van Kapitein Chromium de leider van de Rebellen. Langzaam krijgt ze gevoelens voor deze jongen.

Het boek heeft een prettige schrijfstijl, waardoor je door blijft lezen. Zowel de kant van Nova als die van de Rebellen voelen prettig aan, en soms vraag je je af wie er nu eigenlijk de slechterik was in dit verhaal.

Aanrader.

Het verhaal van een jongen die op jonge leeftijd moest leren te overleven in het concentratiekamp Auschwitz. Hij was 12/13 jaar toen hij voor het eerst geïnterneerd werd. Samen met zijn moeder kwam hij aan, maar al snel werden zij van elkaar gescheiden. Hij deelt het verhaal van de 22 maanden die hij in de diverse kampen doorbracht met tekeningen die hij gedurende die tijd maakte. Jammer dat de tekeningen op mijn e-reader niet duidelijk te zien waren.

In het verslag van Geve, lezen we over het onmenselijke gedrag van de SS’ers maar ook die van medegevangenen. Ook al was hij nog jong bij het begin van zijn leven in het kamp, van hem werd het zelfde verwacht als van de volwassen gevangenen.

Dit boek blijkt bijna te verdrinken in de vele boeken met ‘Auschwitz’ in de titel. Dit boek is een aanrader, zeker omdat we dit door de ogen van zo’n jong iemand meemaken.

Opnieuw moet Cade vechten voor zijn leven, maar niet alleen voor dat van hem, maar ook voor die van zijn vrienden, en uiteindelijk ook voor de toekomst van de Aarde. Hij moet, samen met zijn vrienden, vechten tegen Aliens maar krijgen gelukkig hulp van een Romeins leger. Als dit gevecht gewonnen is, moeten zij in de jungle op zoek naar schatten, maar ondertussen worden zij achtervolgd door dinosauriërs en slavenhalers.

Einde van de serie. Er gebeurde vrij veel in het verhaal, misschien zelfs wel te veel. De meeste ‘mededingers’ werden eigenlijk niet gebruikt. Eigenlijk waren vooral Cade en een of twee andere bezig met de actie en de rest hing er maar een beetje bij.
Het einde voelde gehaast en had wat langer mogen duren.

Ik was niet echt kapot van de nieuwe personages (Marius en de Romeinen) en het verhaal met de ‘Grijzen’ interesseerde me weinig.

Het was een goed idee van de uitgever om een korte samenvatting van de vorige twee delen toe te voegen.

Het vervolg op h@ck, maar is ook stand alone te lezen.

Een verhaal uit de (nabije) toekomst. Het laat zien wat er kan gebeuren als wij op de zelfde voet doorgaan met het vernietigen van de wereld. De digitale wereld is alom aanwezig, mensen eten er ‘vita’, een aan de persoon aangepaste goedje dat uit voedselprinters komt.

Prissy en twee jonge hackers ziet het gevaar. Zij vertrouwen de nieuwe leiders niet, en breken in bij een zwaar beveiligde computercentrum{{hoe zwaar beveiligd?]] om hen te ontmaskeren.
Holden, de broer van Prissy, probeert haar tegen te houden, want hij is bang dat door de actie van Prissy computers aan de macht komen en over de mensheid gaan regeren.

Goed geschreven met korte hoofdstukken, waardoor je eerder geneigd bent om nog eventjes verder te lezen. In iedere hoofdstuk wisselen we van POV, de ene keer Prissy en dan weer Holden.

Het einde viel me een beetje tegen, maar misschien doet het de doelgroep (Young Adults) wel goed.