Reviews

In 2048 wordt het land omgegeven door een hoge muur. Dit om te voorkomen dat er mensen van buiten het land in kunnen komen (of is het eigenlijk net andersom?).  Het land is veranderd in een heilstaat. Iedereen is gelijk, al zijn sommigen gelijker dan anderen. De mensen wonen in dezelfde huizen, dragen de zelfde kleding. Ook de haardracht is bepaald. Religie bestaat niet meer, homoseksualiteit bestaat niet, misdaad komt niet meer voor.

Op kleine overtredingen staan zware straffen.  Volwassenen worden direct geëxecuteerd, jongeren krijgen nog een mogelijkheid in een ‘spelshow’. Iedere week worden 5 van hen opgesloten in kooien boven een diepe afgrond. Daarna worden er per ronde door het publiek bepaald wie er die ronde sterft.  Een van hen zal de doodstraf overleven.

In het eerste deel volgen we deze show door de ogen van de tieners die terecht staan. Zij vertellen vanuit hun perspectief het verhaal. De tieners zaten allemaal om verschillende redenen gevangen. De een heeft een COleider (Collectief Leider) aangevallen, een tweede heeft de premier een kogelbrief gestuurd, een derde zit voor contractbreuk terwijl de vierde een vluchtpoging heeft gedaan om het land uit te komen. De laatste heeft een diefstal gepleegd. We zien 4 van de 5 jongeren ook daadwerkelijk uit hun kooi de dood tegemoet vallen.

In het tweede deel van het boek lezen we dat de geëxecuteerde jongeren nog gewoon leven, en door het productieteam meegenomen zijn naar een booreiland ver in zee. In totaal zitten er 100 kinderen op het eiland. Nadat de laatste groep is aangekomen wordt er nog een show uitgezonden, met nog eenmaal een executie, maar dit maal een echte. Het slachtoffer… de premier van het land.

Hoewel het verhaal uit dit boek klinkt als iets uit de verre toekomst, toch is het dichterbij dan wij denken.

Al vanaf de eerste regel pakte het boek me en wou ik het boek niet meer wegleggen. De wereld is geloofwaardig opgebouwd, De spelshow was zo goed beschreven dat ik het gewoon voor me kon zien (met als presentatrice Linda de Mol) en De Virgin was natuurlijk Temptation Island. Wel had ik nog meer informatie over het Collectief en de geschiedenis willen hebben. Jammer dat de personages verder vrij vlak waren.

Ook het woord Kandidaders, geweldig gevonden en al een paar keer over heen gelezen tot het plots tot me doordrong.

Het boek had de volle 5 sterren kunnen krijgen als het verhaal na het eerste deel was afgelopen. Het tweede deel pakte gewoon niet en het einde viel tegen.

Grijs, een huurmoordenaar die een gevaarlijke keuze maakt: hij weigert de initiatie tot ‘Zwart’. In de wereld van dit boek is dat onpelaatbaar, en al snel wordt hij opgejaagd door drie meedogenloze Halfmensen. Tijdens zijn vlucht redt hij de huurlingen Grim en Thoreld van een wisse dood in de herberg de ‘Lachende Draak’. De herbergier blijkt namelijk een vermomde draak te zijn die hen probeert te vergiftigen. Nadat Grijs het monster verslaat, zweren de huurlingen een bloedeed om hem te helpen. Maar de dood van de laatste draak brengt een schokgolf teweeg: overal in het land staan partijen op die willen profiteren van de chaos die is ontstaan.

Warrig plot: Hoewel de focus op de huurlingen ligt, wordt het verhaal overschaduwd door een overdaad aan verhaallijnen. Hierdoor raakte ik als lezer de draad kwijt en voelde het geheel rommelig aan.

• Weinig originaliteit: Het boek leunt op bekende fantasy-clichés en is daardoor vrij voorspelbaar. Voor de doorgewinterde fantasy-lezer biedt het weinig nieuws onder de zon.
• Afstandelijke personages: Er passeren ontzettend veel personages de revue, vaak met ingewikkelde, lange namen en titels. Dit maakte het lastig om mee te leven; ik voelde helaas met niemand een echte klik.
• Gebrek aan focus: Wat ik vooral miste, was een duidelijk doel of een sterke motivatie. Zonder een duidelijke ‘slechterik’ of een drijfveer voor de hoofdpersonages, kabbelt het verhaal voort zonder dat het echt ergens naartoe werkt.

Kortom: Een verhaal met potentie door de bloedeed en de drakenmoord, maar het verliest zichzelf in te veel personages en een gebrek aan richting.

Jack Newman, ooit het wonderkind en IDG-kloon, wordt nu gezien als vijand van de mens. De mede door hem ontworpen a-sterfelijkheid is alleen betaalbaar voor de superrijken. Het gevolg, burgeroorlogen en revoluties.

De Aarde is eindelijk gevonden door de Feind en zij vallen meedogenloos aan. Doordat de Feind gebruikt maakt van EMP-bommen is alles wat elektrisch is uitgevallen. Dat is dus bijna alles op Aarde. het SoNet ligt plat en VR werkt dus niet meer. De gehele mensheid is afhankelijk van online medicijntoediening.

We volgen meerdere personages in dit verhaal, dat wordt iedere keer netjes bovenaan het hoofdstuk aangegeven. Over hoofdstukken, mijn gevoelens daarvoor uit boek 1 en 2 blijven bestaan.

De invasie van de Feind wordt van diverse kanten bekeken, inclusief details. Orde en gezag zijn verdwenen en het recht van de sterkste geldt weer.

Het lukt Jack eindelijk om, tegen het einde van het boek, om in contact te komen met zijn tweeling, maar omdat die niet a-sterfelijk was, is dat net nog op het nippertje.

Er zaten een aantal fouten in dit boek, zoals niet lopende zinnen:
‘Waarschijnlijk hebben ze vol verbijstering toebekeken…’
‘… als een ophaalbrug over een slotkracht…’
‘De eetkeuken deed Jack deed denken…’
‘… tot diep bij ons binnen de dringen …’

Dit leidde niet echt af van het verhaal, maar had natuurlijk door een redacteur opgemerkt moeten worden.

Het einde is nogal plotseling en erg open. Er schijnt een vierde deel van dit boek uit te komen, en dan hoop ik toch dat er meer duidelijk wordt. Misschien dat we dan ook meer van de Alpha beschaving te weten komen.

De auteur heeft een achtergrond als evolutiebioloog en dat geeft het boek, net als de eerdere twee delen, een gedegen basis.

De ineenstorting van het Galactisch Imperium is al jaren geleden voorspeld door psychohistorische wetenschappers

Hari Seldon, een van de wetenschappers schept twee gemeenschappen op tegenover elkaar liggende punten in de ruimte. De stichting van de Eerste Foundation gaat met veel bombarie van start, van de voorbereidingen op de Tweede Foundation weet bijna niemand.
Dese boeken werden voor het eerst gepubliceerd tijdens de gouden tijd voor dit soort verhalen.

Verhaal komt tegenwoordig gedateerd over, en dat is niet verwonderlijk als je beseft dat deze verhalen geschreven zijn in de jareon 40, 50 en 60 vsn de vorige eeuw.

[lorem]