Reviews

In een post-epidemische New York overleven alleen tieners de plaag. De overlevenden leven in groepen/stammen en ieder probeert er het beste van te maken. Jeff wil een geneesmiddel vinden, en reist met zijn vrienden naar een onderzoekslaboratorium op Plume Island. Onderweg beleven zij de meest gevaarlijke avonturen.
Donna is terug in New York, samen met een aantal mensen die zij in Cambridge heeft ontmoet, zoals Rab die haar heeft verleidt om informatie te verkrijgen, Titch, een aantal Ghurka’s en nog wat meer.
Intussen probeert Jefferson om met andere groeperingen een samenwerking te bewerkstelligen. Dit mislukt echter en hij en zijn vrienden moeten vluchten voor hun leven.

Het boek zit vol met actie, is vlot geschreven en misschien wel een van de beste dystopische verhalen die je ooit hebt gelezen. Het heeft wat weg van de Gone-serie, maar dan zonder magische krachten.
Persoonlijk vond ik de verschillende lettertypen voor mannen en vrouwen lastig, moest daardoor regelmatig mijn e reader op een andere stand zetten, op papier zal dat waarschijnlijk een minder groot probleem vormen. Hadden we in het eerste boek nog twee gezichtspunten, in deel 2 waren het er al vijf en nu zijn het er acht.
Het boek stelt ook een aantal sociale problemen aan de kaak. Rassenhaat, religie, gender en seksuele geaardheid komen allemaal voor in dit boek. Sommige personages in dit boek zijn duidelijk racistisch, maar het merendeel wil enkel overleven.

Zoals eerder al gezegd, zijn de personages realistisch en is de wereldopbouw goed. Ook de mogelijkheid dat er een virus ontsnapt en de mensheid bedreigt is enigzins realistisch (Covid). Of er een virus bestaat dat iedereen vanaf een bepaalde leeftijd treft is een andere vraag.

Het boek eindigde op een realistische manier, niet met een epiloog een x aantal maanden later.

Een goed te lezen 2e deel in de serie.

Nadat ze in het eerste deel het geneesmiddel hebben gevonden tegen de Ziekte, worden de kinderen geëvacueerd naar de USS Ronald Reagan, een Amerikaans vliegdekschip. Daar worden ze een tijd lang van elkaar gescheiden en ondervraagd. Na een tijdje lukt het de kinderen om samen met een tweetal bemanningsleden in een helikopter te ontsnappen. Helaas moet Donna achter blijven.
Jefferson, Peter, BrainBox en Theo keren terug naar New York, met het medicijn tegen de ziekte. Donna komt echter aan de andere kant van de wereld, in Cambridge, terecht.

Via meerdere gezichtspunten (5!) beleven wij het verhaal met hen mee. Ieder gezichtspunt heeft zijn eigen stijl, waardoor het ook werkelijk lijkt of door de ogen van de betroffen personage mee kijkt.

Jefferson werkt samen met het ‘Verzet’, die er echter een geheel eigen agenda op na houden. Ondertussen krijgt Donna een nieuwe identiteit en begint aan een studie in Cambridge. Zij ontmoet nieuwe vrienden, doet andere ervaringen op en drinkt af en toe met haar nieuwe vriend Rab een biertje in de kroeg. In het eerste deel was Donna nog wel sympathiek, maar nu is ze gewoon ergerlijk. Alles omtrent haar heeft weinig tot geen doel in het verhaal.

Wat ik me afvraag is waarom de helikopter plots boven Plum Island verscheen. Wist de bemanning dat daar aan een remedie voor het virus werd gewerkt? Waren ze op zoek naar de ‘football’ of was het gewoon toeval?

Diverse hoofdtukken zijn zonder interpunctie geschreven. In eerste instantie dacht ik aan een fout, maar het was gewoon zoals de betreffende persoon (BrainBox/Andrew) dacht. Wat mij een beetje ergerde was hoe, op een gegeven moment, een personage rechtstreeks tegen de lezers sprak. Dat haalde voor mij een beetje spanning weg. Dat is net zoiets als je in de bioscoop zit en een van de acteurs plots uit het filmdoek stapt.

New York, een stad die geleidt word door tieners

Door de uitbraak van een besmettelijke ziekte (klinkt bekend?) sterft iedereen boven 18 jaar, of iedereen jonger dan ongeveer 12. Alleen de tieners blijven over. Veel referenties naar ‘Ervoor’, de wereld van voor de ramp. De jongeren wonen allemaal in een compound, die zij bewaken met wapens die gevonden zijn in een verlaten politiebureau.

Als op een dag een groep overlevers uit Uptown (een ander compound) nadert laat de leider het aan Jeff over om te onderhandelen. De groep biedt een varken aan voor twee vrouwen. Logischerwijs weigert Jeff hier aan mee te werken. Bij een daarop volgend schietpartij wordt het varken gedood en druipen de Uptowners af. Het varken laten ze achter.

Na het overlijden van zijn broer Wash(ington) neemt Jeff(erson) de rol van leider over. Vlak voor zijn dood vertelt Washington hem dat de Tribe¹ op deze manier niet langer kan voortbestaan. De voorraden raken op, en in de omgeving zijn geen plekken meer om voedsel te vinden.
Brianbox verteld dat hij misschien informatie kan vinden over het virus. Daarvoor moet hij naar de grote bibliotheek. Dit ligt echter bij een ander compound. Jeff besluit om samen met Brianbox hier naar toe te gaan. Peter, Dona en SeeThrough sluiten zich bij hen aan. Samen willen zij zich inzetten om de mensheid te redden.
Zij zijn echter niet de enige groep jongeren die het overleefd hebben. Zo ontmoetten ze groepen met andere waarden en normen. Een daarvan heeft zelfs kannibalistische trekken.

Het boek doet een beetje denken aan Lord of the FLies (Heer van de Vliegen), mede gezien het feit dat veel van de jongeren meteen naar agressie en geweld grijpen. Een tiener met een AK47 of ander wapen is heel normaal. Het verhaal voelt erg realistisch aan, zeker omdat het in een niet al te verre toekomst speelt, en het gaat over een virus die vele doden maakt.

Het boek heeft twee hoofdpersonages, namelijk Jeff en zijn vriendin Donna, waarin per hoofdstuk steeds gewisseld word. Beide personages zijn goed ontwikkeld, hebben hun eigen persoonlijkheid en gewoonten. Donna wil dat de wereld weer wordt zoals ‘Ervoor’, terwijl Jeff droomt overeen wereld van NA het virus.

Op sommige momenten was het boek wel voorspelbaar, naar de dood van een persoon werd duidelijk toegewerkt De personages zijn allemaal goed uitgewerkt, en je leert hen steeds beter kennen tijdens het verloop van het verhaal. De romantiek in het verhaal kwam een beetje goedkoop over.

De wereldopbouw is goed te noemen. Weitz beschrijft een wereld zoals wij die kennen, waarin Obama net president is geworden. De reis wordt in geuren en kleuren beschreven, maar het duurt wel erg lang, waarbij het einde in een paar pagina’s wel was verteld, maar wie weet komt er in het volgende boek meer aan bod en krijgen we dan ook meer te zien over het ontstaan van het virus.

De romantiek was een beetje zwijmelacthig maar misschien spreekt dat de doelgroep wel aan.

1. bende/groep(↩)

Een felle strijd tot de dood. Tieners die gedwongen om te doden of gedood te worden. Het speelt zich allemaal af in dit tweede deel uit de Contender serie van Taran Matharu. Opnieuw heeft hij een verhaal vol actie, verdriet  en heldendaden geschreven. Een waardig vervolg op ‘de uitverkorene’.

Cade, een van de mededingers uit het vorige deel, moet nu de groep leidden om volwassen te worden en verder moet gaan dan waar hij zich ooit toe in staat heeft geacht. Hij is gekozen om de in een een-op-een gevecht tegen een andere mededinger van een andere wereld, te strijden tot de dood. Het lot van hun thuiswereld hangt er van af.
De groep heeft een maand de tijd om hem voor te bereiden op de grote slag, die uiteindelijk over het lot van de Aarde zal beslissen. Voor het zover is worden Cade en vier van zijn vrienden echter als slaven gevangen genomen en moeten zij vechten in Colosseum van het Nieuwe Rome. Als zij dit winnen krijgen zij een artefact van de keizer die Cade kan helpen. Intussen begint er iets van liefde te ontluiken tussen Cade en Amber.

Ondanks alle leed die hen treft lukt het hen om Cade voor te bereiden op de volgende ronde van het spel waarin zij gedwongen worden mee te doen.

In deze meeslepende historische roman duiken we in de laatste, wanhopige dagen van de Tweede Wereldoorlog. Robert Harris brengt de dreiging van de V2-raket tot leven: een wapen dat sneller ging dan het geluid en dood en verderf zaaide zonder enige waarschuwing vooraf.

Het verhaal: Twee kanten van de strijd
Het boek wisselt per hoofdstuk van perspectief, waardoor je als lezer beide kanten van de technologische strijd beleeft:

De Duitse zijde: We volgen Rudi Graf, een wetenschapper die ooit met Wernher von Braun droomde van reizen naar de maan. Nu wordt hij naar de Nederlandse kust gestuurd om de lanceringen van de V2 te begeleiden. Hoewel hij het brein is achter dit geavanceerde wapen, groeit zijn afkeer van de oorlog, wat hem al snel een doelwit maakt voor de SS.

De Britse zijde: De Engelse regering zet alles op alles om de lanceerbases te stoppen. Een groep vrouwen van de WAAF (Women’s Auxiliary Air Force) wordt naar Vlaanderen gestuurd. Hun missie: aan de hand van wiskundige berekeningen de exacte locatie van de mobiele lanceerstations bepalen voordat de volgende raket inslaat.

Techniek en Terreur
De V2 was Hitlers ultieme Vergeltungswaffe. Met een bestelling van maar liefst 10.000 stuks hoopte hij het tij van de oorlog nog te keren. Harris beschrijft met veel oog voor historisch detail hoe deze raketten met driemaal de snelheid van het geluid en een bom van 1.000 kilo op Londen en Antwerpen neerkwamen. Om ontdekking te voorkomen, verplaatsten de Duitsers hun lanceersites continu, wat een kat-en-muisspel met de geallieerden opleverde.

Waarom je dit moet lezen
Wat dit boek sterk maakt, is de psychologische druk. Je voelt de constante dreiging van de SS op de lanceersites en de tijdsdruk bij de Britse analisten. De personages zijn zo menselijk neergezet dat je je gemakkelijk met hen identificeert, ongeacht aan welke kant van de grens ze staan.

Conclusie: V2 is een prachtig voorbeeld van historische fictie. Het is een vlot geschreven verhaal waarin geschiedenis, wetenschap en menselijk drama naadloos in elkaar overvloeien. Een aanrader voor iedereen die houdt van spanning met een feitelijke basis.

Ik kreeg dit boek als een ARC/Early Review exemplaar van de uitgever via Librarything in ruil voor een review

Een origineel en interessant verhaal.

Een wereld die de andere kant opdraait in een dag/nachtritme van 30 jaar. De tijd wordt gemeten in arcsec en in graden. Als de zon onder een bepaald aantal graden komt te staan, wordt het tijd om weer op pad gaan, om de duisternis voor te blijven, want in de duisternis gebeuren gevaarlijke dingen.
Gedurende de 30 jarige nacht leven planten en bomen van in een reservoir opgeslagen ‘zonsap’, waardoor zij kunnen overleven.

Iedere jaar lokken de ‘Nocturnals’ een volwassen persoon mee naar de ‘eeuwige nacht’ om deze te besmetten met krankzinnigheid. Dit jaar kozen zij voor een jongen.

Joah, een voormalige ‘retriever’ gaat op pad om de verdwenen jongen te vinden, die mogelijk letterlijk naar de Duistere kant is gegaan. Dan krijgt hij de opdracht om naar het Westen te gaan om achtergebleven groepen jagers en mijnwerkers te waarschuwen dat de gemeenschap gaat vertrekken. Hij vindt hij ook nog een spoor naar de verdwenen jongen

Een leuk verhaal, waarbij de tempo van het verhaal onvast is. Eerst wordt er een groot deel besteed aan het kennismaken met de hoofdpersonen, en dan zijn er opeens weer grote stukken tijd ‘verdwenen’, met slechts een summiere beschrijving over wat er in de tussentijd is gebeurd.  Daardoor is er weinig om gelegenheid om de andere personages te leren kennen. Ook de ‘Nocturnals’ blijven daardoor erg onderbelicht.

We leren bijna niets over het leven op deze planeet, en hoe het is om om te leven met deze lange dagen en nachten. Weinig ook is bekend over hoe het leven daar is ontwikkeld, de flora en fauna, de extreme hitte en koude. We weten ook niet hoe de interactie tussen de nacht- en dag culturen. Het is apart om te bedenken dat ze wel over een ruimteschip beschikten, maar verder weinig technologie tot hun beschikking hadden.

Het verhaallijn leek eerder vluchtig doorlopen te zijn dan dat het echt wat vertelde.

Een mooi boek. In het begin had ik er eventjes wat moeite mee, maar gaandeweg kwam ik steeds meer in het verhaal te zitten.

Buiten de eerste paar hoofdstukken was dit boek een ware achtbaan van onvoorspelbaarheid, hoewel het voor mij al heel snel duidelijk was dat de ‘Juvie’ die Aurora moest begeleiden dezelfde persoon was die haar 10 jaar eerder had gered, en het verbaasde mij dat zij dat zelf al niet veel eerder had gezien.

De personages en de wereld waren voldoende opgebouwd, en het taalgebruik was zeer netjes. Ik hoop dan ook zeker uitgekozen te worden voor het eventuele volgende deel. Ook hoop ik dan wat meer scenes in het ‘parkour’ mee te mogen maken.

Aanrader

(Ik heb een ARC/Early Review versie van dit boek gekregen in ruil voor een review. De woorden hierboven zijn van mij).