Reviews

Laten we het maar eerlijk zeggen. Ik ben die hele Glazen Troon-serie een beetje zat. Aelin Celeana weet alles, werkt achter de ruggen van haar vrienden om, om dingen voor elkaar te krijgen, maar verwacht wel van die vrienden dat zij hun leven op het spel zetten om haar idealen voor elkaar te krijgen. Begon beetje een hekel te krijgen aan Aelin. Een beter personage blijf ik Manon vinden, hoewel die in dit deel erg teleurstelde. Dorian is een andere personage die wat mij betreft meer in de spotlights had mogen komen, maar die door iedereen, behalve Manon, wordt ondergewaardeerd.

Boek was veel te lang, en het leek wel of dit verhaal veranderd was in een soort erotische roman. Niet dat ik iets tegen heb op wat erotiek in een boek, verre van dat, maar dit was gewoon over de top.

Het goede van dit boek? Hierna zijn er nog maar twee delen.

Plot en wereldopbouw waren goed, karakters hadden nu echt meer diepgang.

Zoals altijd bouwde het eerste deel van dit boek langzaam op naar een spannend avontuur. Wel heb ik vele pagina’s met eindeloze romantiek overgeslagen. In eerste instantie leek het boek een goed einde te zijn voor de trilogie, maar het is nog maar een middendeel. Of de overige delen deze kunnen overtroeven? Wie weet.

Een van mijn meest favoriete personages is en blijft nog steeds Manon Zwartbek. Celeane/Aelin Galathynius en Rowan veel minder. Het was mooi om te zien hoe Manon langzaam van een ijskoude heks zonder emotie groeide tot een beschermende ‘moeder’.

In de afgelopen delen heeft Maas een aantal nieuwe personages toegevoegd, waaronder Manon en Rowan. Zoals gezegd is Manon nu een van mijn favorieten geworden.  Alle lose einden uit de eerdere boeken worden langzaam samengevoegd en afgerond tegen het einde van dit boek

Boek had heel veel acties en spanning, maar soms was het net een beetje TEVEEL.

Weet niet zeker wat ik moet zeggen over Erfgenaam van Vuur. Het heeft mij enige tijd gekost om het te lezen, en soms liet ik het wel een dag of meer liggen Op de een of andere manier greep het me niet zo als de vorige twee delen. Normaal gesproken heb ik dit soort boeken in een dag of twee, drie wel uit, maar nu kostte het me ruim een week. Ook had ik minder binding met Celeana en ik voelde me meer in de richting van Manon Zwartbek getrokken.

We lezen uitgebreid over hoe Celeana haar magische vermogens traint en er grotendeels in faalt.

Tempo van het boek is traaaaaag, en dat zal ook een van de redenen zijn dat het mij minder lag. Het boek vertelde meerder verhalen, gezien vanuit verschillende standpunten.

Ik wil dit boek maar het liefst vergeten.

Nadat  ze in het vorige deel het toernooi had gewonnen, is Celeane nu kampioen van de Koning. Een rustig leven zit er voor haar achter niet in. In opdracht van de koning moet ze al enkele mensen doden die een gevaar voor hem inhouden.. Zij is het echter niet eens met de besluiten van de koning en weet dat hij niets goeds van plan is. Ze zet daarom de dood van deze mensen in scene.
Ze krijgt nu te maken met nog serieuzere dreigingen, en hoewel ze in opdracht van de koning werkt, vertrouwd die haar geen informatie toe.  Ze moet die orders blindelings opvolgen, zonder vragen te stellen. Op een gegeven moment ziet ze een bekende naam op de lijst, die van Archer Finn, die ooit een soort jeugdvriend van haar was. Ze besluit om eerst uit te zoeken wat hij heeft gedaan om de lijst te komen, en of ze hem zal helpen te vluchten of doden.

Soms lijkt Celeane bijna niet menselijk met haar sterke personaliteit.  Gelukkig weet Maas haar ook een aantal zachte, vrouwelijke kanten gegeven. Ze komt erg geloofwaardig over. De hoofpersonen zijn alle drie goed uitgewerkt. Lastig was het dat de hond van Celeana in het eerste deel Fleetfoot heette en nu opeens Flits.

Het boek wordt niet echt saai, hoewel het mij iets meer tijd kostte om er doorheen te komen.

Na eerder een aantal tegenvallende fantasy/YA te hebben gelezen, met niet al te hoge verwachtingen aan dit boek begonnen, maar ik moest mijn mening al gauw bijstellen. Dit was zo’n boek waarvan je altijd nog een hoofdstuk verder wil lezen. En dan nog eentje. En dat is gek, want ik heb de boeken al diverse malen overgeslagen als ik ze in de Koboshop tegen kwam.

Op 17-jarige leeftijd werd Celaena veroordeeld tot de zoutmijnen waar de gemiddelde levensduur 1 maand is. Zij heeft het al een jaar overleefd als zij na haar dienst in de mijnen opgehaald wordt en via allerlei omwegen uiteindelijk terecht komt in een kamer waar de kroonprins Dorian haar een voorstel doet. Of ze doet mee aan een toernooi om kampioen te worden van de Koning, of ze blijft in het kamp. In het toernooi zal ze het moeten opnemen tegen moordenaars, dieven en krijgers. Zelfs tegen een aantal sluipmoordenaars als zij zelf. Natuurlijk zegt ze ja tegen dit aanbod, want als zij wint hoeft ze de koning maar een paar jaar te dienen voor ze definitief vrij is.
Zij is het enige meisje dat meedoet. Toch denkt zij hen allemaal wel te kunnen verslaan.

Eenmaal aangekomen in de hoofdstad traint zij samen met Chaol Westfall, een kapitein van de lijfwacht van de koning. Ze krijgt haar eigen kamers in het kasteel, en maakt mee hoe het leven aan het hof er uit ziet. Wekelijks moeten de kandidaten een proeve afleggen. Falen zij daarin, dan worden ze terug gestuurd naar waar ze vandaan kwamen. Al gauw beginnen er echter vreemde dingen te gebeuren. Kandidaten worden gruwelijk vermoord en niemand weet door wie.

Moest wel aan de hoofdpersoon wennen. Zij was namelijk nogal ijdel en verwaand. Ook steekt zij niet onder stoelen of banken dat zij de beste sluipmoordenaar is. Zij vermoordt niet alleen maar slechtte mensen, maar doet het puur voor het geld. Tja, dat is voor mij eigenlijk een persoon die terecht gevangen zit. Verder in het verhaal kom je er echter achter dat er veel meer achter Celeana zit dan je zou verwachtten.

Wat betreft de mannen in het verhaal (Chaol en de Dorian) zijn een beetje macho-mannen, zonder echt al te macho over te komen. Ook zij hebben echter hun achtergronden en zijn goed uit de verf gekomen. Ik hoop dat we in de volgende delen nog uitgebreider over ze te lezen krijgen, want iets meer achtergrond is wel prettig. We weten van Chaol dat hij afstand heeft gedaan van zijn rechten ten gunste van zijn broer, maar waarom? De driehoeksverhouding tussen Celeana, Chaol en de Dorian was niet helemaal mijn ding.

Verhaal had een goede tempo, de wereldbouw was goed, hoewel we in dit eerste boek alleen nog maar een klein stukje daarvan hebben gezien. Wel had ik, zeker in het begin, het idee dat ik dit al eens eerder gezien had, in een andere serie.

Eerste boek uit wat mogelijk een serie zou moeten worden. Bedankt Bookfunnel voor het geven van een elektronische ARC-kopie van dit boek in ruil voor een eerlijke recensie.

Ik weet dat dit een ARC¹ is, maar het boek zat vol met fouten die bij een definitieve uitgave hopelijk verbeterd gaan worden.
Mensen, ork’s, reuzen, elven, trollen, feeën en kobolds leefden vreedzaam samen, tot de ‘Royals’ een speciale magie ontwikkelden, ‘slave magic’. Vrede werd haat.

In deze wereld leefden de halfbloed Robin en de reuzin Tove samen in een weeshuis. Zij hadden geen andere toekomstvisie na het weeshuis, anders dan verkocht te worden en als slaaf verder te leven. Robin weet te ontsnappen en steelt een fles ‘melk’ van een voorbijganger, en deelt dit met Tove.
Een jaar later wordt Robin verkocht. Zijn gedachten zijn vaak bij Tove. Vier jaar later vecht hij mee in de strijd tegen de Ork’s. Tijdens een gevecht wordt hij gered door een groep ‘Valkeniers’, die hem later duidelijk maken dat de melk eigenlijk een soort toverdrank was, die hem de kracht van de feeën geeft.

Robin, de hoofdpersoon is een persoon met vertrouwensproblemen, iets wat te begrijpen is, maar daardoor maakt het sommige van zijn monologen vervelend. Gedurende zijn reis naar de feeën beleeft Robin verschillende avonturen.

Het verhaal is vrij vlak en de personages hebben geen echte diepte.

‘Slaver’s Bane’, het eerste boek in de serie Rebels of Duroo, vormt de basis voor wat komen gaat.

1. Advanced Reading Copy(↩)

Teleurstellend einde van de serie. En het begon allemaal best veel belovend. De eerste twee boeken waren okay. Vol met actie. Deze… niet zo heel erg.

Cia is een typische Mary Sue. Zij heeft een grondige kennis van alles, hoeft nooit iets te vragen of boeken te raadplegen. Ook is ze schijnbaar de enigste betrouwbare persoon in het verhaal. Zodanig dat zelfs de president haar vraagt om iets te doen dat een oorlog kan voorkomen. Ik vraag me af hoe groot de universiteits-tas is die zij heeft gekregen, want er zit zoveel in dat die minstens een ton zou moeten wegen.

Cia mag stage gaan lopen bij de president en krijgt van haar een opdracht. Het elimineren van de mensen die betrokken zijn geweest bij de ‘Test’. ja, dat lijkt me een logisch iets. Een kind van 15/16 jaar die je een levensgevaarlijke opdracht geeft, terwijl de president waarschijnlijk genoeg andere opties heeft. Aan het einde verteld Dr. Barness Cia dat het een grote test was, en dat zij, om te slagen, hem moet doden.

Had meerdere malen de neiging het boek maar aan de kant te gooien, maar daar kunnen e-readers niet zo goed tegen. Heb het dan toch maar uitgelezen.

Verder ga ik hier geen woorden meer aan vuil maken