Reviews

Als Andy McNab zich aansluit bij het leger is hij nog maar 16 en een puistenkop, die amper kan lezen of schrijven. 
In dit autobiografisch verhaal toont hij de kameraadschap die er tijdens zijn 10-jarige dienstverband bij de SAS ontstaat tussen de diverse leden van zijn groep. Hij vertelt over zijn hoogte- en dieptepunten gedurende die tijd.

Dit boek legt de focus vooral op de vriendschap tussen de leden van het team en zijn vrienden. De meeste van zijn vrienden zijn gesneuveld tijdens acties. Het boek verhaalt verder over de prijs die zij moesten betalen en de PTSS die sommige opliepen.

Al vanaf het begin pakt dit boek je.

De auteur van dit boek, Andy McNab, is zelf jarenlang een lid van de S.A.S. geweest, en dat kan je duidelijk merken aan zijn schrijfstijl

Een eenheid van de S.A.S. probeert een al jarenlang voortvluchtige oorlogsmisdadiger te arresteren, maar dat mislukt op het laatste ogenblik.

Tom Buckingham, een lid van het S.A.S., heeft problemen met zijn vriendin die hem verlaten heeft, en in de Eurostar richting Frankrijk zit. Het lukt hem nog net op tijd om deze trein te halen in een poging Delphine over te halen toch nog bij hem te blijven. Een terroristengroep gijzelt de trein en 400 passagiers. Wat volgt is een serie gebeurtenissen met intriges en actie.

Gedurende de loop van het boek, krijgen we een goed beeld van Tom. Hij heeft voldoende diepte en fouten, die in het verhaal naar voren komen.  Ook de antagonist, Laszlo Antonov, krijgt voldoende ruimte om zijn verhaal te doen. Verder komen ook de bijrollen goed uit de verf.

Dit boek is zeker een aanrader, en hoewel het mijn eerste ‘McNab’ is, zal het zeker niet de laatste zijn.

Ik geef niet gauw 5 sterren maar dit boek is het zeker waard, dit in tegenstelling tot Artemis, van dezelfde schrijver. Het boek ademt techniek, wetenschap  en ook emotie uit. Het plot is geloofwaardig geschreven en ook plausibel, Het lijkt er op dat dit zo kan gebeuren. De science in deze fiction is behapbaar. Het boek was vanaf pagina 1 een echte ‘pageturner’, en is dat tot het eind toe gebleven.

Ryland Grace, onderwijzer op een middelbare school, ontwaakt in een witte, steriele ruimte. Hij weet niet wie hij is en waar hij is. Hij is beplakt met allerlei slangen die in diverse lichaamsopeningen verdwijnen. Een robot-stem vraagt hem om zijn naam, maar die is hij vergeten. hij weet niet waarom hij hier is, of wat hij moet doen. De robot kan hem geen informatie geven. Zo gaat er enige tijd voorbij. Hij ontdekt dat twee van zijn medepatiënten overleden zijn. Langzaam aan komen er steeds meer herinneringen bij hem terug.  Hij weet niet dat hij de enige hoop is die de Aarde heeft.

Zoals hierboven al geschreven vond ik Artemis zo slecht geschreven dat ik flink twijfelde voordat ik aan dit boek begon, maar dat was onterecht.  Hoewel het een compleet ander boek is, heeft het toch dezelfde goede dingen die ‘The Martian’ zo goed maakte. De problemen zijn levensgroot, en de kans om hier uit te komen zijn belachelijk klein.  Door flashbacks krijgt Ryland steeds meer van zijn herinneringen terug.  Mijn enige punt van kritiek is dat deze flashbacks gewoon in de hoofdstukken verwerkt zijn, en dat het soms moeilijk is om te zien of we in de ‘huidige’ tijd zitten of een flashback zien.

En daar laat ik het verder bij. Ik zou zeggen: AANRADER!! en laten we Artemis maar gauw vergeten.

Een verhaal over een, althans voor mij, onbekende periode van net na de Tweede Wereldoorlog, waarin kinderen die het nodig hadden voor 3 maanden naar Denemarken werden gezonden om daar bij te komen.

De personages Luuk (13) en Ida (12) zijn zeer herkenbaar, en passen goed bij de huidige generatie kinderen. Hoewel ze pas 13 en 12 jaar zijn hebben ze al veel meegemaakt.

Mooi thema, en goede schrijfstijl. Ik had in het begin geen hoge verwachtingen van het boek, maar viel dat toch eventjes tegen. Het zet je toch wel tot denken. Kinderen van die leeftijd die voor 3 maanden naar een vreemd land gaan, waar ze niemand kennen, de taal niet spreken en ook niet weten wat er van ze verwacht wordt.

De reis is al een heel avontuur op zich. Met autobussen naar het noorden, waar ze overnachten in een leegstaande sigarettenfabriek. De volgende dag worden ze opgehaald door de Denen. Niet met bussen, maar met stinkende viswagens. Eenmaal in Duitsland blijkt dat een van de kinderen, Ida  nogal fel reageert op de anti-Duitse gevoelens van de anderen. Waarom wordt pas veel later bekend. Ida hoopt dat ze in Denemarken misschien wel leert vliegen.

Als ze eenmaal in Denemarken zijn aangekomen wordt de colonne voertuigen langzaam kleiner, als een voor een de andere wagens langzaam naar andere delen van het land gaan. Eenmaal aangekomen in de plaats waar de kinderen uit bus 7 zullen verblijven, worden de kinderen verdeeld over de bewoners. Luuk en Ida komen echter samen terecht op de boerderij van Far en Mor ¹. Gedurende hun 3 maanden in Denemarken blijven zij samen. Langzamerhand ontdekt Luuk wat er met Ida aan de hand is. Hun leven veranderd door het dagelijkse boerenleven, een knappe boerendochter en een koetspaard. De dochter (Kirsten) blijkt ook een geheim te hebben, net als Ida. Luuk, die zich al bijna als volwassene ziet, wil hen helpen, maar weet niet goed hoe.

Goede schrijfstijl en mooi vormgegeven boek, en zeer goed te lezen voor de doelgroep. Snel word duidelijk dat zowel Luuk als Ida allebei al hun eigen verhaal hebben, en ook niet geheel zonder kleerscheuren uit de oorlog zijn gekomen.

O, helaas blijkt dat Ida nog steeds niet kan vliegen

1. Deens voor vader en moeder(↩)

Prequel naar het boek met de gelijknamige titel van Windmeijer.

Misschien dat het echte boek een betere verhaal bevat, maar dit kon me niet zo heel erg bekoren. Veelal kwam het neer op Godsdienst en onverschilligheid met betrekking tot anders-denkenden.

Verder valt hier weinig over te zeggen.

Aardig verhaal, dat toch nog wel enigszins voorspelbaar is. Tenminste, ik had al vrijwel vanaf het begin de juister verdachte op het oog.

Hoewel het verhaal op het eerste gezicht niet erg origineel klinkt (groep mensen in een afgesloten ruimte, maar gelukkig heeft de auteur er toch iets goeds van gemaakt. Het gaat om een divers gezelschap mensen, van een oude man in een rolstoel tot een zeer jonge baby. Het zijn succesvolle mensen uit het zakenleven, een jongen uit een migrantenfamilie, een beroemdheid, een junk… Ze krijgen een opdracht:

elimineer de helft om de rest te laten leven

In eerste instantie denken ze aan een zieke grap was, dat er ergens camera’s staan om hun reacties te filmen, maar dan dringt het tot ze door dat het echt is en komen ze voor de vraag de staan ‘wie is het waard om te overleven?’ De oude man, de zieke man, de baby? Of toch de beroemdheid, de junk?

Een mooi geschreven boek, maar de epiloog viel tegen. Ook had het mooi geweest als er een aantal hoofdstukken waren waarin we de dader aan de slag zagen met de voorbereidingen.

Al met al wel een aanrader

Eerder had ik al wel wat gelezen over deze, Duitse, verzetsgroep. Niet veel, mar wel wat. Toen ik dit boek tegenkwam wou ik het dan ook graag lezen.

Het boek las wat stroef en wat het ook lastig maakte was het feit dat er regelmatig van hoofdpersoon werd gewisseld. Hoewel ik begrijp dat de Barratt er toch nog een ‘happy end’ aan wou maken, vind ik het jammer dat ze extra personages heeft verzonnen.

Misschien later meer