Reviews

Een heel goed boek van de hand Philip Kerr.

1943: De oorlog gaat maar voort, en de Duitsers begrijpen dat ze deze niet kunnen winnen. Het bombarderen door de geallieerden eist zijn tol van de het land. Stalingrad onderstreept het bewijs van het falen aan het Oostfront. De leider van het land en zijn handlangers zijn bang dat de eis van Roosevelt tot een onvoorwaardelijke overgave zal leiden tot een onvermijdelijke instorting van het land. Diverse hoge Duitsers (Himmler, Schellenburg, Ribbentrop en anderen) strijden voor hun positie in een dodelijke strijd tussen de rivalen in de hoop een wig te drijven tussen de geallieerden en Stalin, in de hoop om de beste kans op vrede te sluiten voor Duitsland.
Churchill is de enige die niet geïnteresseerd is in een deal, maar hij is een van de zwakkere spelers in het spel. Roosevelt is mogelijk wel voorstander van de deal omdat het de levens van vele Amerikanen zou redden. Zowel hij als Stalin hebben hun ogen gericht op een hoger doel gericht, namelijk het inrichten en besturen van het naoorlogse Europa.

Gedropt in midden van deze wereld van deals waar veel op het spel staat, is de professor filosofie Willard Mayer, een Duits-Amerikaanse Jood, die van de Amerikaanse president de opdracht kreeg om de massamoord door de Russen op duizenden Poolse officieren te onderzoeken. Mayer is zich er van bewust dat zelfs als de geruchten van de massamoord waar zijn, het hoogst onwaarschijnlijk is dat Roosevelt zijn alliantie met Stalin zal opgeven.

Het boek was zeer goed te lezen, en het einde heeft me toch wel een beetje verrast. Goede wereldbouw, met goed uitgewerkte personages en voldoende spanning.

Hoe Anna en haar broers en zusjes Himmlers wraak overleefden

Dit is weer zo’n boek waarvan het moeilijk is om daar een waardering aan te geven. Een inkijk in de gevolgen die de aanslag op Hitler in 1944 heeft gehad op de families van de daders.

Het verteld het verhaal van het gezin van Cäsar von Hofhacker, een van de mensen achter het plan. Hoe de moeder en de vijf kinderen in ‘sippenhaft'¹ worden genomen.

De weduwe Lotte en haar twee oudste kinderen, Eberhard en Anna, worden van het ene concentratiekamp naar het volgende gestuurd. ². Niemand weet wat er met hen gaat gebeuren, en vaak zijn zij bang om ook geëxecuteerd te worden, net als hun vader.
De drie jongste kinderen worden in een tehuis geplaatst, krijgen een andere naam en het wordt hen verboden ooit nog hun oude achternaam te gebruiken.

Tegen het einde proberen de Nazi’s om deze mensen en andere politieke gevangen in te zetten als gijzelaars om mee te kunnen onderhandelen met de geallieerden. Met de dood van Hitler eindigt het verhaal voor Lotte, Eberhard en Anna echter niet. Het duurt nog vele maanden voor het gezin weer helemaal compleet is.

Het verhaal beschrijft afwisselend de gebeurtenissen van de moeder en de oudste twee kinderen en dat van de jongste drie. Die zitten in een kindertehuis in Bad Sascha, waar zij andere kinderen ontmoetten

1. Duitse term voor het idee dat een familie of clan de verantwoordelijkheid deelt voor een misdaad of daad gepleegd door een van zijn leden, wat collectieve bestraffing rechtvaardigt.(↩)
2. in de synopsis van dit boek wordt dit foutief aangegeven(↩)

Teleurstellend verhaal van de auteur die normaal toch best goede psycho-thrillers schrijft. De synopsis beloofde veel, maar maakte het naar mijn idee in het geheel niet waar.

Hoe verder ik in het boek kwam des te belachelijker het boek werd.
De acties van een veganist die een belangrijke boodschap wou achterlaten over de melkindustrie ¹. Dit had in het geheel NIETS te doen met het plot, maar leidde vooral af van het verhaal.

Op een vlucht met 600+ personen aan boord, hadden er toch wel andere daders bedacht kunnen worden. Nu was het eigenlijk al heel snel duidelijk wie de geheimzinnige opbeller was.

Met geen van de personages kon ik een ‘klik’ krijgen. Sterker nog ik had direct al een afkeer aan de meeste van hen. Geen van de acties die in het boek plaats vonden kwamen geloofwaardig over.

Ik weet dat Fitzek het in zich heeft om goede, psychologische thrillers te schrijven, en dus neem ik het hem best kwalijk dat hij iets als dit heeft geproduceerd.

1. Ik weet dat die industrie bestaat, en dat er excessen voorkomen. Laten we dat vooral niet ontkennen(↩)

Bijna 2 maanden over gedaan om dit (audio)boek uit te krijgen. Ligt zeker niet aan het verhaal als ik de overige recensies mag geloven, maar aan de verteller van de audioboek uitgave. Het lukte me niet om langer dan 10-20 minuten per keer te luisteren.

Op zich een goed verhaal, met een goede karakters, die allemaal ook goed uitgewerkt waren.

Ik wil dit boek een tweede kans geven als ik ooit de ebook of papieren versie kan vinden.

[Edit: Tja… dan moet je wel meer weten dan alleen de titel[/edit]

Niet een van de beste van Fitzek die ik gelezen heb. Dat is jammer want vroeger stond een boek van Fitzek garant voor uren leesplezier met ontelbare twists. Het boek had weinig echte spanning, zeker vergeleken met bijvoorbeeld ‘Passagier 23‘ of ‘De ogenverzamelaar‘, om er maar een paar te noemen.

Verhaal liep langzaam en voorspelbaar. Het begin was sterk en met hoge verwachting verder gelezen. Helaas maakte dit boek het sterke begin niet af. Jammer. Het onderwerp was goed gekozen, een meisje dat op een papiertje op een autoruit om help vroeg, gekoppeld aan de analfabetische Milan die een paar dagen de tijd krijgt om het meisje te redden.

Milan was goed uitgewerkt, en kwam gaandeweg steeds beter uit de verf.

Max, de 6 jarige zoon van Till, is vermist. Al een jaar lang is er geen taal of teken van hem. De politie verdenkt de veroordeelde kindermoordenaar Guido Tramnitz, ook dit jongentje te hebben vermoord. Helaas ontbreekt hiervoor ieder bewijs. Till gaat undercover het psychiatrische ziekenhuis in, om zo dichter bij deze Guido te komen.

Dit boek bevat genoeg plotwendingen om het boek tot het einde toe spannend te houden. Er zat redelijk veel geweld in dit boek, wat te verwachtten is in deze situatie.

De personages zijn niet geheel uitgewerkt, zodat er ruimte is om een en ander zelf in te vullen.

Een van Fitzek’s beste boeken. Sowieso zijn zijn boeken al bijna niet weg te leggen, maar deze hen ik zowat in een keer uitgelezen.

Ongeveer een jaar nadat ze in Showstopper het circus hebben vernietigd zijn Ben, Hoshiko, Jack en Greta nog steeds op de vlucht. Het is ze nog steeds niet gelukt om uit Londen te ontsnappen. Het gebouw waar ze tijdelijk onderdak hebben gevonden wordt bestormd door de politie en het lukt ze niet om weg te komen. Ben besluit zich over te geven, op voorwaarde dat de anderen een vrije aftocht krijgen. Hij dreigt zelfmoord te plegen als de politie en zijn moeder, de minister van Droesemzaken, hiermee niet akkoord gaan. Uiteindelijk krijgt Ben zijn zin.
Tegen zijn verwachting in wordt Ben echter niet naar het politiebureau gebracht, en ook niet naar zijn moeder, maar naar het Circus, dat opnieuw en groter dan eerder wordt opgebouwd.

Hoshiko, Jack, Greta en anderen proberen hun best te doen om Ben te redden, en sluiten hiervoor een overeenkomst met de ‘Brotherhood’, een groep die eerder juist getracht heeft om Ben te ontvoeren.

In eerste instantie was het de bedoeling van de spreekstalmeester om Ben op de achtergrond bezig te houden zodat hij de gruwelijke details van de acts kan ondervinden, maar als Ben’s moeder toestemming geeft om hem volledig te gebruiken heeft de spreekstalmeester zijn plannen klaar.

Hoewel het boek het steeds heeft over dat ‘het circus veel erger wordt dan het was’ maar het voelde niet zo. In boek 1 lazen we nog dat de Droesems in het circus soms mensenvlees te eten kregen, dat lichaamsdelen werden verkocht op veilingen. Het hele circus gebeuren voelde nu nogal tam. Er zouden eigenlijk meer Droesems moeten sterven (klink ik erg als een Zuivere nu?) om het ook echt meer kwaadaardiger te maken dan in het eerste boek.

Dit boek is een waarschuwing voor wat er kan gebeuren als we niet stoppen met zien van anderen als minderwaardig. Een aangrijpend verhaal, met personages die echt overkomen. De auteur laat goed zien dat de twee groepen niet perse bestaan uit zwart/wit, maar dat er ook overeenkomsten zijn.

Door de korte hoofdstukken en het niet al te ingewikkelde taalgebruik vlieg je haast door het boek naar het einde. Ik hoop, misschien tegen beter weten in, dat de epiloog naar een volgend boek verwijst.

Mooi einde van dit tweeluik, waarvan ik stiekem hoop dat het ooit een trilogie wordt).