Reviews

Omdat ze maar een mens was, een sterveling, een zak rottend vlees, telde Jude niet echt mee in het Elfhame. Toch heeft zij het onvoorstelbare voor elkaar gekregen. Het is haar gelukt om Cardan, de jongste zonen van de oude Koning, op de troon te krijgen en als zijn hofmeester te fungeren. Via hem regeert zij een jaar en een dag over het koninkrijk, daarna vervalt de belofte die zij hebben gemaakt.
De tijd loopt gestaag verder, er zijn al ruim 5 maanden verstreken en er is ergens een verrader die het hof in gevaar brengt.

Het personage van Jude is zeer goed neergezet, evenals de wereld van de Fea waarin dit verhaal zich afspeelt. Keer op keer wordt je weer verrast. Er is een goede dynamiek tussen de verschillende personages te voelen. En hoewel ze een grote hekel heeft aan Cardan blijkt ze toch ook gevoelens voor hem te hebben. Familie is dierbaar voor Jude, zeker de kleine Eik en haar zus Vive. De band met haar tweelingzus Taryn lijkt echter te verbrokkelen.

De eerste helft van het boek is vooral een opbouw naar de rest van het verhaal waarin spannende conflicten zich aandoen. Jude wordt ontvoerd, er dreigt oorlog met Onderzee.

En nu is het wachten tot boek 3 ook in KONO Plus verkrijgbaar is want het einde doet naar meer verlangen.

Dit was een mooi verhaal van de auteur van onder andere Magisterium. In het begin had ik echt helemaal niets met het verhaal, en heb het al een paar keer willen opgeven, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan. Gaandeweg werd het verhaal beter, hoewel het naar mijn mening op sommige momenten inzakte.
Er zijn betere boeken geschreven, dat is waar, unieker, boeken die vernieuwender waren, maar ook mindere boeken.
Het boek had de benodigde hoeveelheid romantiek, drama, actie etc.

Al op de eerste paar pagina’s begon het, na de moord op hun ouders worden Jude, haar tweelingzus Taryn en Vivienne door een vreemde man, met puntoren, ontvoerd naar een andere wereld, Elfhame genaamd, de woonplaats van de Fea, waar ze samen wonen met Madoc, de moordenaar. Hij behandeld hen echter alsof ze zijn eigen kinderen zijn. Ongeveer. De 3 meisjes proberen zich een eigen plekte vinden in deze wereld.

10 Jaar later is Jude een opstandige jonge vrouw geworden, haar zuster Tarijn een meisje dat zich helemaal aan de regels wil houden. Vivienne wil echter terug naar de ‘gewone’ wereld. Jude zal niet rusten tot zij haar plaats in de raad van de koning heeft.

Cardan, een van de kinderen van de Opperkoning van Elfhame, is een echte klootzak die het liefst Jude wil onderwerpen omdat zij toch maar een sterveling is. Ook zijn broer en vrienden vinden niets leukers dan haar te sarren en te pesten.

De Fea zijn beangstigend, gemeen, en houden er van om de stervelingen voor de gein met mensen te spelen. Zoals iemand zodanig betoveren dat hij denkt dat hij hele lekkere gebakjes eet, terwijl het maar gewoon rottende afval is. De keren dat zij naar de mensenwereld komen, betalen zij met geld dat nu verloop van tijd veranderd in rottende bladeren. Zij kunnen dan misschien niet van vorm veranderen of de wind controleren, maar wat zij wel kunnen is het de mensen moeilijk maken. Tenzij je je sokken binnenstebuiten draagt en een ketting van lijsterbessen draagt.

Het verhaal had een trage start, en ik had het boek al een paar keer willen verwijderen, maar ben blij dat ik toch door gelezen heb. Op ongeveer de helft van het boek werd het interessanter. Ben nog wel nieuwsgierig naar al die Fea, Elfen, trollen en zo. Die werden naar mijn mening aardig onderbelicht. Ze waren er wel, maar dan gewoon als versiering.

De hoofdpersonage, Jude, is goed uitgelicht, maar de anderen heel wat minder. Misschien dat dat in het volgende deel beter wordt.

Ik had het kunnen weten. Vond het vorige deel al niet veel aan, maar ook door deze heb ik me moeten worstelen. De verschillende gezichtspunten maakten het boek moeilijk leesbaar, zeker als er dan ook nog eens een sprong in de tijd genomen wordt, tussen 1902 en 1904. Op sommige momenten was het verhaal gewoon langdradig. De romance tussen Harte en Esta was steeds weer een herhaling van eerder, na een tijdje weten we het wel.
Het boek was naar mijn idee ook te lang; het was zo’n 700 pagina’s groot, terwijl het verhaal in minder verteld had kunnen worden.

Ook ditmaal had ik geen enkele binding met eender welk personage dan ook.

Dit was een boek dat veel beloofde, maar of het alles waarmaakte is een tweede.

In dit verhaal volgen wij Esta, een hedendaags meisje die in New York woont. Zij is een dievegge en steelt antieke magische voorwerpen voor een mysterieuze professor. Stiekem wonen Mageus (mensen met magische krachten) tussen de normale mensen. Esta’s magische kracht is dat zij tussen de tijd kan reizen.
Al eeuwen bestaat er een magische barrière, die de Mageus gevangen houdt op Long Island (New York). Voor de niet-magische mensen doet deze barrière niets, maar Mageus verliezen hun krachten en in sommige gevallen hun leven als zij deze grens over willen.
Een groep, de Order, probeert om alle magische krachten van de wereld te verbannen. Esta is de enige hoop die de Mageus hebben om dit te voorkomen. Zij krijgt de opdracht om naar 1902 terug te reizen en daar een speciaal boek te pakken te krijgen die de sleutel tot de redding voor de Mageus zou zijn.
Om dit te doen met ze infiltreren in de bende van Dolph, een van de beruchtste bendeleiders die er was.

Dit klinkt spectaculair, maar…. de auteur heeft de relatie van Esta met Dolph en zijn bende niet echt uitgewerkt. Het was jammer dat sommige bijfiguren waren interessant maar volledig onderontwikkeld, daar had ik best wat meer over willen lezen. Zeker over een figuur als Jianyu en Viola. Eigenlijk de enige personages die goed ontwikkeld waren zijn Esta en Harte. Zij zijn dan ook de hoofdpersonen in het boek.

Het is wel duidelijk dat de auteur genoeg onderzoek heeft gedaan naar de geschiedenis van New York, en de wereld was dan ook goed gedaan. Het zou mooi zijn geweest als we de oude stad wat meer door de ogen van een moderne personage hadden gezien die moeite zou moeten doen om er goed bij te horen, nu past Esta perfect in het geheel, zonder vragen. Dit boek was veel langer dan echt nodig was. Veel van het verhaal was gericht op andere dingen dan de diefstal van het boek. Hoewel het plot niet echt bijzonder was, ben ik toch door blijven lezen omdat de schrijfstijl goed was.
De reden dat ik er maar 2 sterren aan geef is dat ik geen enkele betrokkenheid voelde tussen mij, de lezer, en de personages in het boek.

Wat gemengde gevoelens over dit boek waarin 5 tieners (3 jongens, 2 meisjes) plots ontwaken op een onbekend land. Ze weten niet wat er met ze is gebeurt en waarom ze daar zijn. Steeds opnieuw ontdekken ze nieuwe informatie over de plek en over de buitenaardsen die hun blijken te bestuderen. Het verhaal had mooie SF elementen. De aliens lijken me interessant, maar had nog wel wat meer over hun achtergronden willen weten. Ook over het lot van de Aarde en het ‘ruimte-leven’, maar misschien is dat iets voor het volgende deel?

Het boek had voldoende actie. Doordat de hoofdstukken vanuit het perspectief van de verschillende personages zijn geschreven, volg je het verhaal uit diverse perspectieven. Hierdoor leer je de personages goed kennen. Wel lastig was dan wel dat het verhaal verteld werd door een alwetende verteller in plaats van door de pubers zelf.

Ik was geen fan van ook maar een van de personages. Cora was irritant, Nok was wel heel erg bezig met ‘regel 3, de voortplanting’ en wou met alle drie de jongens slapen.

De wereldbouw was zeer goed, de plot idem. Toch maar 3 sterren, want een groot deel van het boek werd besteed aan het plannen van een ontsnapping en onderling gekibbel. Het plan van Cora is om gewoon weg te rennen en dan hopen op het beste. Hoe had ze gedacht van de planeet te komen?

Wat me een beetje bevreemde was dat niemand, maar dan ook niemand maar enige vragen stelde na de mededeling ‘de aarde is weg’. Ik zou duizenden vragen kunnen bedenken, maar de kinderen stelde er NIET eentje. Niet een!!

In een post-epidemische New York overleven alleen tieners de plaag. De overlevenden leven in groepen/stammen en ieder probeert er het beste van te maken. Jeff wil een geneesmiddel vinden, en reist met zijn vrienden naar een onderzoekslaboratorium op Plume Island. Onderweg beleven zij de meest gevaarlijke avonturen.
Donna is terug in New York, samen met een aantal mensen die zij in Cambridge heeft ontmoet, zoals Rab die haar heeft verleidt om informatie te verkrijgen, Titch, een aantal Ghurka’s en nog wat meer.
Intussen probeert Jefferson om met andere groeperingen een samenwerking te bewerkstelligen. Dit mislukt echter en hij en zijn vrienden moeten vluchten voor hun leven.

Het boek zit vol met actie, is vlot geschreven en misschien wel een van de beste dystopische verhalen die je ooit hebt gelezen. Het heeft wat weg van de Gone-serie, maar dan zonder magische krachten.
Persoonlijk vond ik de verschillende lettertypen voor mannen en vrouwen lastig, moest daardoor regelmatig mijn e reader op een andere stand zetten, op papier zal dat waarschijnlijk een minder groot probleem vormen. Hadden we in het eerste boek nog twee gezichtspunten, in deel 2 waren het er al vijf en nu zijn het er acht.
Het boek stelt ook een aantal sociale problemen aan de kaak. Rassenhaat, religie, gender en seksuele geaardheid komen allemaal voor in dit boek. Sommige personages in dit boek zijn duidelijk racistisch, maar het merendeel wil enkel overleven.

Zoals eerder al gezegd, zijn de personages realistisch en is de wereldopbouw goed. Ook de mogelijkheid dat er een virus ontsnapt en de mensheid bedreigt is enigzins realistisch (Covid). Of er een virus bestaat dat iedereen vanaf een bepaalde leeftijd treft is een andere vraag.

Het boek eindigde op een realistische manier, niet met een epiloog een x aantal maanden later.

Een goed te lezen 2e deel in de serie.

Nadat ze in het eerste deel het geneesmiddel hebben gevonden tegen de Ziekte, worden de kinderen geëvacueerd naar de USS Ronald Reagan, een Amerikaans vliegdekschip. Daar worden ze een tijd lang van elkaar gescheiden en ondervraagd. Na een tijdje lukt het de kinderen om samen met een tweetal bemanningsleden in een helikopter te ontsnappen. Helaas moet Donna achter blijven.
Jefferson, Peter, BrainBox en Theo keren terug naar New York, met het medicijn tegen de ziekte. Donna komt echter aan de andere kant van de wereld, in Cambridge, terecht.

Via meerdere gezichtspunten (5!) beleven wij het verhaal met hen mee. Ieder gezichtspunt heeft zijn eigen stijl, waardoor het ook werkelijk lijkt of door de ogen van de betroffen personage mee kijkt.

Jefferson werkt samen met het ‘Verzet’, die er echter een geheel eigen agenda op na houden. Ondertussen krijgt Donna een nieuwe identiteit en begint aan een studie in Cambridge. Zij ontmoet nieuwe vrienden, doet andere ervaringen op en drinkt af en toe met haar nieuwe vriend Rab een biertje in de kroeg. In het eerste deel was Donna nog wel sympathiek, maar nu is ze gewoon ergerlijk. Alles omtrent haar heeft weinig tot geen doel in het verhaal.

Wat ik me afvraag is waarom de helikopter plots boven Plum Island verscheen. Wist de bemanning dat daar aan een remedie voor het virus werd gewerkt? Waren ze op zoek naar de ‘football’ of was het gewoon toeval?

Diverse hoofdtukken zijn zonder interpunctie geschreven. In eerste instantie dacht ik aan een fout, maar het was gewoon zoals de betreffende persoon (BrainBox/Andrew) dacht. Wat mij een beetje ergerde was hoe, op een gegeven moment, een personage rechtstreeks tegen de lezers sprak. Dat haalde voor mij een beetje spanning weg. Dat is net zoiets als je in de bioscoop zit en een van de acteurs plots uit het filmdoek stapt.