Reviews

Het verhaal speelt zich af in Londen, in een niet al te ver verwijderde toekomst. Op de een of andere manier zijn de bewoners van Engeland onder verdeeld in Zuiveren en Droesem. De Zuiveren hebben alles, een goed leven, leuke baantjes en een goede opleiding. De Droesem wonen in verpauperde sloppenwijken. Om aan geld te komen om te leven verkopen sommige armen hun kinderen aan het Circus. Daarmee veroordelen ze de kinderen tot een zekere dood. Want alles wat zeker is voor de Droesem in het Circus is dat zij zullen sterven ter vermaak van het publiek.

We volgen twee hoofdpersonen, Ben, een zuivere, de zoon van een van de belangrijkste mensen van het land en Hoshiko, die al als jong meisje in het circus terecht kwam. Dan is daar nog de ingemene spreekstalmeester die van alles probeert om zijn publiek waar voor hun geld te geven. Hij gaat zelfs zo ver dat hij een koorddans-act van Hoshiko saboteert.

Jammer dat we de achtergrond van het meisje Hoshiko (en in mindere mate van Greta) niet te weten zijn gekomen.

Het plot en de acties die in het verhaal voorkwamen waren verrassend. Ook had ik een goede connectie met de hoofdrolspelers. Vlakke wereldbouw, waarbij we vooral keken naar de gebeurtenissen in ‘Het Circus‘, en niet echt in de rest van de wereld. De hoofdrolspelers proberen niet de wereld te veranderen, maar willen alleen maar overleven.

Het boek word wisselend geschreven uit het oogpunt van Ben en Hoshiko en heeft soms hele kleine hoofdstukken, daardoor leest het lekker weg.

De auteur schrijft dat Engeland zich langzaam tegen de etnische minderheid begon te keren, maar waarom werd niet uitgelegd.

Ik las veel over het racisme in het verhaal, en dat de hoofdrolspelers daar meer mee hadden moeten doen. Ik denk dat die twee tieners wil wat meer aan hun hoofd hadden met proberen te overleven en ontsnappen uit het circus.

Jammer van de insta-love.

het 4e (en voorlopig laatste deel??) uit de Godenoorlogen van Schwartz. Omdat het lang geduurd had voor ik dit deel kon lezen, was ik al veel kwijt uit de eerdere delen, maar gelukkig kwam dat gaandeweg allemaal wel weer terug.

De verhaallijnen van Schwartz zijn niet hoogdravend of blijven maar aanslepen. Er is voldoende actie en de personages zijn goed vormgegeven. Hoewel het aan te raden is om eerst de voorgaande 3 boeken te lezen, is dat niet perse nodig. Ik merk wel dat het verhaal een beetje afgezaagd begint te worden, kreeg zelf het idee dat er stukken tussen uit waren gehaald. Gelukkig blijft de verhaallijn nog wel intact. Jammer is wel dat daardoor soms kleinere elementen, die wel belangrijk zijn voor het verhaal, niet goed door komen.

Havald zelf is veranderd, in plaats van het aangename personage dat hij was, lijkt hij langzaam te veranderen. Hij lijkt duisterder te worden. Ook krijgt hij nog meer krachten. ik vroeg me tijdens het lezen regelmatig af waar Havald eigenlijk nog de  metgezellen nodig had. Hij kon bijna alles zelf oplossen.

De bekende personages als Serafine, Zokora en Varosch zijn nog steeds aanwezig, en hun aanwezigheid voelde goed

Wederom een geweldig verhaal van Adriaan Stone. In het begin had ik even wat moeite om goed in het verhaal te komen, maar daarna liep het lekker. De auteur kan je echt opnemen in de wereld waarin het verhaal zich afspeelt

Het verhaal gaat over Auric, een autistische jongen (hoewel dat alleen in de synopsis vermeldt is) en zijn zus Marit.  Samen leven zij in het dorp Oftenooi, dat door een aardverschuiving afgesloten is van de wereld. Een zeer dure spreuk is gekocht bij de Magyckers om dit probleem te verhelpen. Een eenmaal uitgesproken spreuk wordt direct uit het geheugen van de Magycker verwijderd, om te voorkomen dat het opnieuw gebruikt kan worden. De schrik is dan ook groot als blijkt dat Auric de spreuken kan herhalen. Dit is nog nooit voorgekomen, en voor zowel de Magyckers als de koning van Semaris zien hier een groot gevaar in. De jacht op Auric en zijn zus wordt geopend. Andere partijen laten ook hun oog op de jongen vallen om hem voor hun eigen gewin te gebruiken.

Net als in de vorige serie is de schrijfstijl van de auteur zeer direct en met alleen maar die omschrijvingen die echt nodig zijn voor het verhaal. De vlucht uit Oftenooi bijvoorbeeld wordt zeer summier beschreven. Dit is wat mij betreft niet storend. Waarom zou je een hele pagina gebruiken alleen maar om iets te beschrijven? Nu kan je zelf een invulling geven. Op het ene moment wordt er in een kasteel schuil gehouden als plots de Magyckers weer opduiken, om vervolgens ergens in een drakenslachterij op te duiken. De onverwachte reacties van Auric dragen bij aan een gevoel van abruptheid en dragen deze vaak bij tot plotwendingen of een dramatische actie.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van verschillende personages, waardoor je een completer beeld krijgt van de gebeurtenissen. In deze wereld speelt eigen belang een grote rol. Naast het misbruiken van draken, is er ook sprake van uitbuiting van de mindere klasse. De Magyckers gebruiken hun monopolie op het gebied van magie voor economische en politiek gewin. Zelfs Auric handelt vooral uit eigenbelang (en dat van zijn huisdier Rolly).

Een leuk boek om te lezen, met wat maatschappelijke achtergronden. Ik had echter nog meer verwacht van het ‘autist’ zijn van Auric.

Extra punt omdat er draken voorkomen, halve punt aftrek omdat die mishandeld worden 😉

Het tweede, en laatste deel, in de Rune-serie van Adrian Stone. Eerder maakten we kennis met de priester Ghelan en Serina. Nu volgen we hun verdere belevenissen.

De Godkeizer van Kadish houdt het land in een ijzeren greep. Hij heeft pas de Achtste Rune ontvangen en is nu de machtigste man van het land. Toch is het bereiken van de Achtste Cirkel niet zonder gevaar. Het voortdurend gebruik er van maakt de gebruiker steeds waanzinniger.

Een gevaarlijke mist dreigt Kadish en Carlonia te overspoelen. Deze ‘mist’ dreigt al het leven op de wereld te vernietigen.

Jammer is eigenlijk het einde. In het boek wordt naar de climax gewerkt, en dan eindigt het met een paar pagina’s.

Wederom is dit een zeer goed verhaal van Adrian Stone, naar mijn inzicht zelfs een stuk beter dan het voorgaande deel. Dialogen worden vlot en zonder allerlei overbodige beschrijvingen of doelloze gesprekken. Ook nu is er geen sprake van een wereldopbouw maar wordt veel aan je eigen fantasie overgelaten. En zo hoort het ook.  Hoewel ik ook in dit boek geen echte band met een van de personages had, kan ik dit boek toch aanraden.

De Achtste Rune is het vervolg op de Duivel trilogie, maar kan zonder voorkennis van deze serie gelezen worden.

Marak Viervinger is dood, en zijn boek ‘Nagelaten Vertellingen‘ wordt door de Godkeizer van Kadish gezien als leidraad om tot de 4e dimensie door te dringen en de Achtste Rune te bemachtigen. Om aan dit boek te geraken stuurt hij Ghelan, een priester van de 4e ring samen met een zwaardmeester naar het verre Carolia om het voor hem te bemachtigen.
De Caroliaanse priesteres Serina zit gevangen in Kadish en wordt gedwongen in een bordeel te werken. Zij verzet zich hier echter tegen.

Net als de Duivel trilogie is dit weer een lekker lezend verhaal, hoewel het plot niet echt vernieuwend lijkt te zijn. Door de combinatie van een onmogelijke queeste, de slechte keizer en (hoofd)personen met magische krachten lijkt dit de zoveelste boek in dit genre te zijn. Toch is dat niet helemaal terecht. De auteur behandelt namelijk maatschappelijke thema’s als religie, discriminatie en racisme.

De hoofdpersonen zijn allemaal goed ontwikkeld maar ik kon met geen van alle echt een band krijgen. Misschien omdat er veel werd gewisseld van gezichtspunten.

Zeker een aanrader!

Omnibus met de volgende verhalen:

• Profeet van de duivel
• Zoon van de duivel
• Ziel van de duivel

Eindelijk weer eens een zeer goed fantasyverhaal, en dan ook nog eens van Nederlandse bodem. Goed, het verhaal was op sommige punten wel voorspelbaar, maar had een goede setting en de wereld kwam levendig genoeg over. Het was een meeslepend verhaal.  Wel lastig, maar begrijpelijk, vond ik de tijdssprongen die in het verhaal voor kwamen.

Wat een keuzes heeft de monnik Marak moeten maken in zijn leven. Als jonge jongen al naar de priesteropleiding van de Cataristen waarbij zijn linker pink geamputeerd werd, daarna zijn hele dorp afgeslacht door de gardisten. En dat is nog maar het begin van de ellende voor hem.

Eenmaal begonnen in dit boek was het moeilijk om het weg te leggen.

Later zal ik per deel een aparte ‘review’ maken

Wederom zijn er een aantal jaren verstrekken sinds het vorige deel. Egon en Armana zijn intussen getrouwd en hebben twee kinderen. Marak is nog steeds Rechter en rijdt daarvoor door het hele land. Af en toe reist hij naar de druïden op Furka, waar hij wat rust kan nemen. Hij wordt nog steeds geplaagd door nachtmerries.

Valdis is uit op wraak en heeft, nadat hij zijn vader heeft gedood, de leiding over de Cataristen op zich genomen. Mensen zijn bang voor hem en doen daarom alles wat hij wil, maar zijn aanhang groeit. Hij maakt mooi gebruik van de strijd tussen de cultussen van Viguru en Vorg. Een oorlog breekt uit, want het hoofddoel van Cataris, de God, is en blijft om als enige Godsdienst over te blijven. Hij hoopt dit met Valdis te bereiken. Marak bedenkt een oplossing om de oorlog te stoppen en verlost te worden van Cataris, maar het einde is anders dan we denken.

Het verhaal is afgelopen, vragen zijn beantwoord. Het verhaal heeft me lekker bezig gehouden en liep vlot door. De spanning was hoog, niet alleen door de oorlog, maar ook tussen Marak en Tania. Dat het boek toch niet de volle 5 sterren kreeg is omdat het mij, aan het einde, nog wat vragen over liet, voornamelijk naar de voorgeschiedenis van het land