Reviews

Na het vorige boek had ik hoge verwachtingen voor dit deel. Helaas ben ik teleurgesteld in dit boek.  Het enige dat het met het voorgaande verhaal overeen kwam, was dat het afspeelde in de Metro van Moskou, en Hunter. De personages waren wat mij betreft gewoon alledaags (misschien met uitzondering van Leonid). De personage van Sasha stond mij het meeste tegen.

Ach, misschien was het niet echt slecht, maar vergeleken met Metro 2033 viel het gewoon tegen. Ik miste bijvoorbeeld de manier van schrijven in de eerste persoons enkelvoud, vanuit het gezichtspunt van Artyom. Ik had gehoopt dat Hunter nu deze rol op zich zou nemen, maar we kwamen niet verder dan vanuit het perspectief van anderen.

Heb hele stukken tekst overgeslagen door de overvloed aan pseudo-filosofische en morele vragen die het tempo uit het verhaal haalden.

2013 Een atoomoorlog heeft de wereld vernietigd. In een van de grootste schuilkelders van de wereld, de Metro van Moskou, ooit gebouwd door Stalin, heeft een deel van de Moskouwse bevolking kans gezien om te overleven.  Zij leven op de enkele tientallen stations, onderverdeeld in grote en kleine machten van verschillende aard, communistisch, fascistisch, rood, geloofsovertuiging,  liberaal en anders.  Zij moeten proberen te overleven.

2033: De groeperingen verkeren in een staat van oorlog met elkaar.  Behalve dat proberen de bovengronds levende creaturen de metro-stations en de tunnels binnen te komen.

Het boek volgt de avonturen van Artyom. Hij leeft in het station ‘Volksvlijt’, een station die onafhankelijk is van de andere stations. Hij werkt in een van de zwammenboerderijen en ook als soldaat in de tunnels.  Op een dag ontmoet hij ‘Hunter’, die naar zijn vader vraagt.  Samen bespreken zij de situatie van het station en de onophoudelijke aanvallen van de mysterieuze ‘Zwarten’ op het station. Hunter verzoekt na afloop van het gesprek om Artyom te mogen spreken.

Artyom geeft toe dat hij, zo’n 10 jaar eerder met twee vrienden een poging heeft gedaan om op buurstation ‘Botanische Tuinen’ naar de oppervlakte te komen. Het lukte hen niet meer om de hermetische afsluiting te plaatsen, waardoor de ‘Zwarten’ het station en dus de metro in konden komen. Hunter verklaard daarop dat hij zal proberen om informatie over deze wezens te verzamelen. Mocht hij niet terug keren, dan moet Artyom proberen naar station Polis te gaan om een boodschap over te brengen aan iemand met de naam Melnik. Atyom accepteert deze missie.

Een lange, gevaarlijke reis langs de diverse stations begint, langs rijke stations, maar ook arme. Langs fascistische stations waar het ‘4e Reich’ leeft, en naar stations waar het kannibalisme opleeft.

Het boek is geen makkelijke lectuur, maar zeker de moeite waard.

De opbouw van de wereld (de metrotunnels, stations, maar ook ‘boven’ was zeer realistisch, de personages geloofwaardig.

Het systeem van stations en metrolijnen was lastig te volgen (het papieren boek had een kaart met alle lijnen en stations, maar het e-boek niet), maar een google zoektocht leverde de informatie toch snel op.

kijk voor een betere review/recensie hier

#DNF!!

Ongeveer een uur in het boek (ik had die audio-boek) en nog steeds geen idee waar het over ging of wat. Misschien omdat blijkbaar een tweede deel uit een serie is.

Leuk, maar kort boek. Aan het einde bleef er nog wel wat vragen over, misschien dat de auteur hier een vervolg op kan maken.

Wereldopbouw was goed, personages redelijk. Wat er precies gebeurd was dat tot de situatie waarin de hoofdpersonen terecht zijn gekomen is niet echt duidelijk. Er was een Krach, maar dat is dan ook alles wat we eigenlijk weten. Dat en het feit dat het leger schijnbaar op mensen jaagt om ze te doden. Er zaten een aantal tekstuele fouten in het boek, iets wat met een spellingscontrole van bijvoorbeeld Word wel te voorschijn was gekomen.

Heb vaak genoten van de boeken over Jack Ryan, die opklom van een CIA medewerker tot uiteindelijk President van de Verenigde Staten. Helaas is alles wat de oorspronkelijke Jack Ryan serie zo goed maakte in dit boek zo goed als verdwenen. Het plot was vrij vlak en er was geen uiteindelijke afsluiting.

En ja, als je kort na het lezen van het boek al niet eens meer precies weet waar het over ging, zegt dat wel genoeg, lijkt mij.

Ik had van het begin af aan geen al te hoge verwachtingen van dit boek, en dat bleek dan ook weer te kloppen. Toegegeven, het boek is niet slecht, zeker niet, maar op de een of andere manier sprak het me niet aan. Dat terwijl er toch bijna al mijn favoriete personen uit de series in voorkwamen. En misschien was dat het wel, want in het vorige deel Scharlakenrode magie waren de hoofdrollen voor Alec en Magnus, terwijl die nu gedeeld werden met de andere.

Veronica Roth heeft een prachtige serie boeken geschreven, denk maar aan de Insurgent serie, dus ben ik met veel plezier begonnen in deze nieuwe, op volwassenen gerichte, serie. Het viel me tegen.

Het verhaal was op zich goed bedacht, een schaduw wereld die dezelfde problemen met een Duistere bleek te hebben als de Aarde zelf. Op Aarde was het eerder gelukt om deze kwaad te vernietigen, maar op de schaduw wereld tierde het kwaad nog voort.

Ik vond het boek echter een behoorlijk trage snelheid hebben, en over het algemeen saai.  Tegen het einde van het boek werd het wat beter, toen Roth de draadjes bij elkaar liet komen. Persoonlijk vond ik het nogal een klus om door te komen. Dat ik toch door gezet heb is mede omdat ik de afgelopen tijd al meerdere boeken ans #DNF aan de kant had gegooid.

Dit boek voelde een  beetje als het vervolg van bijna elk YA-boek, waarin de held de wereld red van een superschurk of het kwaad. Het speelde zich zo’n 10 jaar af NA dat de helden de wereld hadden gered, en leden aan PTST, depressies en andere kwalen.  Het eerste gedeelte van het boek was redelijk, maar door het gebrek aan echte actie werd het saai. Ook het tweede deel beloofde wat maar ook dat duurde niet lang. Veel tijd werd er besteed aan trainingen of het wat rondwandelen in de stad.

Wat naar mijn idee meespeelde was dat het boek in de 3e persoon is geschreven, terwijl een complexe personage als Sloane met haar trauma’s het verdiende dat het boek vanuit haar standpunt werd geschreven.

Op geen enkel moment had ik het gevoel om een te zijn met een van de personages.