Reviews

Okay, dit boek was al een heel stuk beter dan het vorige deel (Alchemist), maar was echter niet goed genoeg. De magie is die van het irritante soort waar mensen ongelooflijke dingen kunnen doen, maar dan moeten ze eten of slapen voordat ze iets anders kunnen doen. De slechteriken lijken die problemen nooit te hebben.

De personages gingen van de ene achtervolging naar de andere, van de ene monster naar weer een volgende.

Het verhaal zelf was goed, maar de schrijfstijl minder. Het leek er bij tijden op dat het er meer om ging om zoveel mogelijk mythen en legenden in het boek te krijgen

In dit deel werd Machiavelli als een andere slechterik geïntroduceerd. Ook Jeanne d’Arc en Saint-Germain doen hun intrede maar dan aan de goede kant

De krachten van Sophie zijn in het vorige deel gewekt, en ze leert omgaan met de kennis van de Heks van Endor. Haar broer Josh is jaloers, bezorgd maar ook een beetje bang voor haar. Hij is ook meer op zijn hoede voor Nicholas Flamel. Langzaam neigt hij naar het slechte team.

Na weer een aantal spannende avonturen, worden ook Josh’s krachten voor hem geopenbaard. De tweeling reist op het einde van het boek, samen met Flamel naar Londen, in de hoop dat de daar wonende Onsterfelijke de tweeling kan onderrichten in hun krachten.

Dit boek is een vervolg op Het Blauwe Kristal: De Boodschappers, en net als dat boek zou het niet mis staan in groep 8 of brugklas. De namen van de personages zijn in sommige gevallen best moeilijk.

De hoofdrol spelers komen soms nogal kinderlijk over en dan opeens weer heel erg volwassen. Neemt niet weg dat het een leuke tijdverdrijf was voor een paar uren.

Het verhaal is nog niet af, en zou wel graag willen weten wat er nu verder gebeurt.

Dit tweede boek uit de Wereldbeving serie was vrij saai te noemen en het was weer zo’n typisch tussen deel. Opbouwend naar de climax in het volgende deel. Waren ef in deel 1 nog wel situaties waar je om kon lachen was dat in dit deel niet zo.

Het viel me op dat eigenlijk geen van de kinderen die in dit boek de hoofdrolspelen een echte veilige thuis hebben, misschien met uitzondering van Max.

Het verhaal was vooral gericht op de jeugd tussen de, zeg zo 10, 11 jaar, en daar zit ik ver boven. Toch denk ik niet dat het veel jongeren echt zal bereiken.

Veel mensen vergelijken deze serie met de Harry Potter boeken van J.K. Rowling, maar dit vind ik dus mank gaan. Zeker er zit magië in de boeken, maar dat haalt het bij lange na niet bij de HP reeks.

[lorem_ipsum_wli]

De eerste helft van het boek viel me tegen. Het was weer meer van hetzelfde uit boek 1. De groep reist, komen vijanden tegen, Silk doet het een of ander, en ze komen weg… en dan weer reizen, vijanden, Silk die iets doet… enzovoort. Gelukkig heb ik de eerste helft van het boek doorgeworsteld, want de tweede helft was vele malen beter. De plot werd interessanter nu er nieuwe informatie over Garion beschikbaar kwam

Ik heb nog wel wat punten:

• Garion lijkt weinig zelfkennis te bezitten. Hoewel dit boek duidelijk vanuit zijn gezichtspunt is geschreven maken het gebrek aan ideeën en emoties hem tot een vlak personage.
• Mensen die tot een bepaalde ras of land of gebied behoren hebben allemaal dezelfde personaliteit, zwakheden etc. Misschien is dit iets wat bij Fantasy hoort, want je ziet het ook bij andere boeken, maar ook binnen dit soort groepen zou het best wel meer individualistischer kunnen.