Reviews

Interessant, schokkend, gruwelijk.

Het schokkend verhaal van Angel van der Vecht, die al van jongs af aan door haar ouders wordt mishandeld en misbruikt, omdat zij er van overtuigd zijn dat zij een kind van de duivel was. Angel’s school schakelt Jeugdzorg in, maar er wordt niet ingegrepen. De mishandelingen blijven doorgaan, ook als er een gezinsvoogd en maatschappelijk werker ingeschakeld is.

Eigenlijk schieten woorden mij te kort om te beschrijven wat hier is gebeurt. Het is verbijsterend hoe er omgegaan werd (en wordt) met personen die DRINGEND hulp nodig hebben van professioneels. Het is ons allemaal bekend hoe de Jeugdzorg werkt. Regelmatig staan er weer treinen stil omdat iemand een zelfmoord heeft gedaan.

Het is duidelijk dat de GGZ en Jeugdzorg nu nog niet goed geregeld is, en veel aandacht behoeft.

Nederlandstalige SF/Fantasy, dat vlot geschreven is en je laat nadenken over sommige ethische problemen.

In een toekomst wonen de mensen, zeker de lagere klassen, in woongroepen, en zitten bijna de hele dag gekoppeld aan het Sonet een soort social netwerk waar zij constant games spelen, pornosites bezoeken en ander online vermaak. Niemand lijkt het iets te kunnen interesseren dat hun leven voor het grootste deel in VR afspeelt. Er is amper tijd om te eten of te slapen. Werken wordt niet meer gedaan, dat kunnen robotten beter.

We volgen de hoofdpersoon Jack Newman, die al vanaf jong zijn eigen weg zoekt, en probeert zijn weg te vinden tussen de aan de VR gekluisterde mensen van zijn woongroep. Hij zoekt naar een manier om weer echt te leven, en leert over het echte leven van een groep bejaarde wetenschappers die hij op een dag ontmoet. Terwijl hij bezig is de echte wereld te ontdekken krijgt hij visoenen van zijn tweeling-broer Redmond. Een tweelingbroer waarvan het bestaan door iedereen ontkend wordt. In deze visioenen kont Jack erachter dat Redmond leeft maar vast zit op een compleet onbekende wereld.
Ook raakt Jack in de ban van het spel ‘Alhpa War’, waarin de spelers proberen de Aarde te redden van een invasie door aliens.

Sterke dialogen en ethische vraagstukken samen met een verbeeldende houding maken dat je steeds weer verder leest. Het vele neuken wat in het boek werd beschreven had van mij niet perse gehoeven, maar dat zal wel meer te maken hebben met het opgroeien van de hoofdpersoon. Ook de vele pagina’s lange verhandelingen over de wetenschap had m.i. niet zo uitgebreid gehoeven als het was, een korte duidelijke beschrijving was beter geweest. Het leek er op dat de auteur zoveel informatie over wou brengen dat het wat mij betreft zijn doel voorbij schoot.

Frank van Dongen is een evolutiebioloog en gefascineerd in de oorsprong en toekomst van de mens

De indeling van het boek was in mijn ogen rommelig. Ik hou er persoonlijk van als een nieuw hoofdstuk op een nieuwe pagina begint, en niet ergens halverwege een bladzijde, maar zoals gezegd, is dat mijn eigen gevoel.

Wat een verspilling van tijd was dit boek. Het sleept zich maar door en door.

Geen eeuwig leven voor dit boek wat mij betreft..

Een wat gedateerd verhaal over tijdreizen.

Toch best wel grappig, om een verhaal over tijdreizen gedateerd te noemen 😉 Moeilijk om echt goed in het verhaal te komen.

En nu bevinden we ons aan het einde van een reis. Een reis die ons door Midkemia en andere landen (en zelfs realiteiten) heeft geleidt. Een reis die begon met Magiër en een jongen die maar geen leermeester kon vinden, maar door de hofmagiër onder zijn hoede wordt genomen, en later uitgroeit tot de grootste magiër.

Ondanks een kleine verstoring ongeveer half weg de serie, heeft de schrijver zich weer herpakt tegen het einde van de serie en met een goed einde van het boek.

Ik was blij met de herintroductie van de, al lang geleden, overleden vrienden van Puc en anderen, maar ze hadden gelukkig geen deel van aan het einde van het boek.

Het is jammer dat ik deze serie boeken pas nu ontdekt heb, nu dat het laatste boek al weer geruime tijd geleden is geschreven. Ik zal deze wereld gaan missen. Misschien niet alle personages, want ik begon toch wel een beetje een hekel te krijgen aan sommige van hen. Van andere vind ik het dan weer wel jammer dat ze er niet meer zijn, want hoe vaak je een boek ook herlees, nooit zal je meer de verwondering van het voor het eerste keer lezen meer krijgen.

Hoewel ik dit laatste boek in een paar dagen heb gelezen, leek het wel veel langer te zijn geweest. Waarom dit zoveel langer leek, zal waarschijnlijk komen doordat een aantal dingen in het verhaal mij gewoon niets deden, maar ook, en dat is zeker heel belangrijk, er waren andere dingen te doen, en van te genieten.

Bij sommige boeken en series stel ik het lezen van het laatste hoofdstuk altijd even uit, om maar lekker te genieten, maar op de een of andere manier ging dat bij dit boek niet zo. Misschien omdat ik het zo langzamerhand zat was, of was overvoerd met de reeks, ik weet het niet. Een herlezen over een paar jaar zal dat moeten uitwijzen.

Begon een beetje moe te worden van Puc, Miranda, Magnus en een paar anderen. De delen zonder Puc waren in mijn ogen veel beter.

Een waardevol einde van een serie, zeker het laatste hoofdstuk, maar niet het epische einde die je zou mogen verwachten van een serie die bijna 30(!) jaar heeft gelopen. Geen moeilijk of verrassende plot.

Op naar een waardige opvolger van de serie. Heeft Feist nog andere boeken buiten Midkemia?