Reviews

Het schijnt dat mijn review verdwenen is. Zal tzt opnieuw plaatsen

Een boek met potentie, die het helaas niet helemaal heeft kunnen waarmaken. Het boek gaat direct verder na het ‘De Omen machine’, en onthult meer van het sinister complot dat in een koninkrijk ver in het Noorden wordt gesmeed.

Het boek gebruikt het oude ‘Richard raakt zijn kracht kwijt’ stramien, iets dat in voorgaande delen ook al eens is gebruikt. Het einde was naar mijn idee een beetje te abrupt en te haastig afgerond.

Het aandeel van Kahlan in dit deel was heel weinig. Ook Sammie / Samantha kwam niet echt uit de verf. Veel herhaling, veel herhaling, veel herhaling.

Misschien dat deel 3 weer meer actie gaat bevatten.

Tegen het einde van de oorlog krijgt een groep Amerikaanse en Engelse militairen de opdracht om zich in de hol van de leeuw te begeven en Hitler te ontvoeren of te doden. Dit loopt echter verkeerd af als zij een inval in de verkeerde bunker doen. Kapitein Bascom moet zich zien te redden in de ruīnes van Berlijn, terwijl de Russen de stad stukje voor stukje bezetten. Bascom komt per toeval achter het geheim van de crematie van Hitler. Een geheim dat hem in nog groter gevaar brengt.

Het verhaal zelf is niet een van de beste die ik ooit gelezen heb. De setting, Berlijn in de laatste dagen van de oorlog, en het leven in de ruīnes. Een Amerikaan op de vlucht voor de Duitsers en de Russen is wel goed bedacht. Hoe realistisch het is blijft echter een vraag.

Het Dolende Schip s het vervolg op Het Magische Schip.

Het levende schip ‘Vivacia’ van de Vestrit familie, is door de zelfbenoemde Koning der Piraten, Kennit, ingenomen.
Wanneer Althea ontdekt dat het schip dat ze had geërfd is veroverd, vertrekt ze met Bresser Trell en het levende schip Paragon om het terug te veroveren van de piraten.

Er lopen meerdere verhaallijnen tegelijk door dit boek, waardoor het soms even warrig om te lezen is. Er is de verhaallijn van Vivacia, Wintrow, Althea, haar zus en nicht, en nog meer.
Langzaam begin ik de haat die ik in het vorig deel had ten opzichte van het meisje Malta om te zetten in bewondering.

Het boek gaat direct verder waar het vorige eindigde, en het een goede tempo. Vrijwel direct van het begin zit je al weer goed in het verhaal.

De personages en de relaties zijn door Hobb goed uitgewerkt. Naar mijn gevoel waren sommige verhaallijnen onnodig, toch lezen Hobb’s boeken lekker weg.

Een boek met een aantal losse, op zich zelf staande verhalen. De enige overeenkomst die ze hebben is dat de hoofdrol in alle verhalen worst gespeeld door David Falkayn.

Eigenlijk alleen het eerste verhaal, het driekantige wiel, was iets wat me een beetje aansprak. In dit verhaal moet David proberen een oplossing te vinden voor het probleem dat een reserve-onderdeel van het ruimteschip op ongeveer 1000 kilometer afstand van het gestrande schip ligt. Probleem is, dat het geloof van de mensen op de planeet cirkels (en afgeleide) verbiedt. Het lukt de jonge David uiteindelijk door te komen met een driekantig wiel.

De overige verhalen zijn naar mijn idee veel minder. Zeer gedateerde science-fiction.