Reviews

Dit luisterboek eerder na twee dagen weggedaan. Het was niet door te komen. Of eigenlijk, de eerste pagina’s deden niets voor mij, en daarom maar weg gedaan. Op een gegeven moment had ik echter niets meer, en uiteindelijk toch maar weer dit boek geprobeerd. En ach… het viel uiteindelijk wel mee.

De vertelling van dit boek bedroeg ruim 27(!) uur, en af en toe raakte ik wel eens de weg kwijt in het verhaal, of viel ik zelfs in slaap.

Het boek was uiteindelijk zo/zo. Geen hoogstaand verhaal, maar ook geen boek dat je in de ramsj-bakken verwacht. Vooral het heen-en-weer gespring tussen de verschillende tijden in het begin maakte het boek wat lastiger voor mij om te lezen (luisteren). Het ene moment zat je in het ‘nu’ van de jaren ’90, om daarna weer in het Rusland van de jaren ’40/’50 uit te komen, met soms een uitstapje naar de jaren ’60.

Het einde.. ach, dat was dus echt jammer. Het had mooier kunnen eindigen, maar de laatste hoofdstukken waren het net niet.

Of de auteur het einde zo bedoeld had, of een plot-twist nodig had, weten we niet.

Deels is dit verhaal aan te raden, maar de seks-scenes kan je zonder problemen overslaan.

Gebaseerd op ware feiten is dit een roman over hoe twee jonge mensen proberen om de gevangenen in kamp Amersfoort te helpen. Het verhaal is niet bijster origineel, of spannend, maar wel goed leesbaar. Verhaal had wel wat meer diepgang mogen hebben.

We volgen het verhaal vanuit drie verschillende gezichtspunten, namelijk die van Frans, Theo en Saskia. Ieder hoofdstuk wordt er gewisseld van perspectief. Het is prettig dat duidelijk te zien is wie het betreft.

Een spannend verhaal, dat gebaseerd is op waar gebeurde feiten, een boek over integriteit, trouw en verraad, liefde tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De Haarlemse Freddie Overstegen (15, maar lijkt soms nog maar 12) raakt, samen met haar zus, Truus (17) betrokken bij een verzetsgroep.

De zusjes krijgen bezoek van Frans van der Wiel, een kopstuk van de, door de Duitsers verboden, communistische partij, die hen overhaalt om zich bij het verzet aan te sluiten. Hun moeder, een communiste, is al lang bezig met het laten onderduiken van Duitse Joden, en laat het aan hen over om een beslissing te nemen

‘Blijf altijd menselijk. Nooit als de vijand worden. Geen vuile handen maken. Geen “Opdracht is opdracht”. Altijd zelf blijven nadenken.

De twee zusjes proberen om zich hieraan te houden, maar houden dit niet lang vol. In het begin brachten ze illegale blaadjes weg, verleiden Duitse officieren en stelen identiteitskaarten en voedselbonnen. Al gauw leren ze om te gaan met een pistool en wordt door hun toedoen de eerste Duitser geliquideerd. Volgens Frans, de leider van de verzetsgroep doden ze geen mensen maar monsters, want “als wij hen niet liquideren, vermoordden zij zoveel meer mensen“.

Freddie heeft het er, zeker in het begin, erg moeilijk mee, en ziet het gezicht van de eerste officier steeds weer voor zich, zeker als zij met Peter (een jongen waar zij al langere tijd stiekem verliefd op is) zoent. Peter is er op tegen dat zij bij het verzet zit.

Al snel zijn de meisjes net zo goed inzetbaar in de verzetsgroep als de mannen. Later sluit zich nog een ander meisje zich aan bij de verzetsgroep. Haar naam. Hannie Schaft, het meisje met de rode haren.

Omdat Freddie met niemand kan praten, maakt het het voor haar nog moeilijker. Op een onderduikadres ontmoet zij een oudere vrouw, Oma Bracha, Haar durft Freddie wel te vertrouwen.

De manier waarop de meisjes snel volwassen moeten worden raakt je. We leven mee met de twijfels, de gedachten die alle kanten opschieten.
Na de aanslag op Fake Krist, dezelfde aanslag die ook in Mulisch boek ‘De Aanslag’ wordt beschreven, vertrekken de meisjes tijdelijk naar het andere kant van het land om daar te helpen in het ziekenhuis.

Geldof heeft de liefdegeschiedenis met Peter toegevoegd om dit boek nog wat spannender te maken, maar dat is ook gelijk een punt van kritiek. Waarom moeten er dingen bij verzonnen worden. Waarom worden er daden aan de zussen toegedicht die in werkelijkheid door anderen zijn verricht. Ook het verhaal van Loetje blijkt verzonnen te zijn. Jammer ook dat niet het ware verhaal van deze verzetsheldin is verteld, dat verdiende ze.

Een ander punt dat mij opviel was dat het leek of iedereen wist dat de meisjes bij het verzet waren, iets wat je natuurlijk juist NIET aan de grote klok ging hangen. Desondanks was het een goed boek, en ondanks de soms houtige stijl een aanrader.

Een man, op de vlucht met een pasgeboren tweeling, weet dat er maar een veilige plaats is voor de kinderen, nl het huis van hun grootmoeder. Daar blijken ze echter ook niet veilig te zijn. De vrouw, Aryam, besluit de tweeling uit elkaar te halen. Het meisje blijft thuis, en de jongen wordt naar het weeshuis gebracht. Daar zijn ze in ieder geval tot hun 16e jaar veilig.

Ben is opgegroeid in het weeshuis en weet niets van zijn geschiedenis. Samen met een aantal nadere jongens hij een club opgericht, het Chowbar Genootschap. Het hoofdkwartier van dit genootschap is gevestigd in het Middernachtpaleis, een oud, vervallen landhuis in Calcutta. Dit is de laatste keer dat ze samen zijn, want Ben is net 16 geworden en dat betekend dat ze uit het weeshuis moeten en de maatschappij in. Dit is het einde van het genootschap.

Samen met haar oma arriveert het meisje Sheere bij het weeshuis. Als de twee elkaar beter leren kennen blijkt dat ze veel met elkaar gemeen hebben. Wat zij niet weten, is dat de gemeenschappelijke vijand intussen dichterbij is gekomen.
De vrienden gaan samen met het meisje op pad, op zoek naar wat Ben en Sheere achtervolgt. Een avontuurlijke tocht door de onderwereld van Calcutta volgt.

Een meeslepend verhaal dat door de auteur Zafon levendig is neergezet. Zijn werelden zijn goed gekozen, geheimzinnig, griezelig en mysterieus. Dit keer speelt een vervallen en al lang geleden afgebrand treinstation een belangrijke rol in het verhaal. Door de uitgebreide beschrijvingen en details komt de omgeving echt tot leven.

Flauw verhaal in deze ooit goede reeks. Matige tekeningen. Helaas lijken de verhalen steeds simpeler te worden. Misschien dat de tijd voor Suske en Wiske gekomen is om met pensioen te gaan?