Reviews

Een wat oppervlakkig boek. Personages zijn niet echt uitgediept. Was leuk om te lezen, maar meer ook niet.  Persoonlijk vond ik het boek behoorlijk tegenvallen, en de auteur overschat. Regelmatig herlezen in de hoop dat ik het nu misschien anders zou zien, maar helaas…

Het online spel (nationstates) is gebaseerd op dit boek, en daar heb ik een tijdje op doorgebracht, maar ook dat ging na een poosje behoorlijk tegenvallen.

Ik heb dit e-boek ontvangen via een Librarything-give-away/Early Review actie. Deze review is geheel voor mijn rekening

Dit boek gaat over het gemak waarmee pedoseksuelen door middel van de nieuwste techniek hun slachtoffers traceren. Hun nieuwste wapen is de smartphone en het breedband-internet.

Na een aanrijding tussen een trein en een auto ontfermt digitaal forensisch specialist Amber zich over een laptop met veel versleutelde bestanden. Een van die bestanden betreft kinderen met specifieke kenmerken en contact informatie, beschikbaar voor iedereen die wil betalen voor deze kinderen.

Samen met Telecom-specialist Paul en hulpsheriff Kelly Morgan werkt ze in een task-force die deze zaken tegen moet gaan.  Ze besluiten om val te zetten voor deze lui, en het lijkt tewerken. Totdat Paul en zijn dochter ontvoerd worden.

—
Received this as an Early Review through Librarything.

As in the synopsis, this book is about the ease of which predators find their victims through the use of new computer technology.

De crèche is het spannende, waargebeurde verhaal van Betty Oudkerk, Henriette Pimentel en Walter Suskin.¹

In 1941 wordt de dan 17-jarige Betty van school gestuurd, niet omdat ze slecht was in haar vakken, maar omdat zij Joods was. Ondanks dat ze nog geen examen heeft gedaan, krijgt ze toch haar diploma. Met dit diploma op zak krijgt zij een baan bij de creche van Henriette Pimentel.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden vanuit Nederland vele duizenden Joden weggevoerd. Voor zij weggevoerd werden, verbleven zij enige tijd in de Hollandsche Joodsche Schouwburg. De kinderen werden ondergebracht in de Joodsche crèche aan de overkant. Daar verbleven zij tot het moment dat hun transport vertrok.

Samen met andere kinderverzorgsters bekommerde Betty zich over hun lot. Soms moesten zij verschrikkelijke keuzes maken. Welk kind of baby geven we mee, welk kind mag blijven leven en welk niet.

Ondanks alle risico’s die het voor hen inhield zijn er door de verzorgsters zo’n 600 Joodse kinderen van deportatie gered, hoewel het ook wel eens gebeurde dat een gered kind uiteindelijk TOCH op een transport terecht kwam.

Aangrijpend was het om te lezen hoe een 14-jarig kind zich zelf opofferde zodat een baby kon worden gered, althans voor een poos. Bij een volgend transport werd de baby alsnog afgevoerd

Je kon Betty goed volgen als zij voor de eerste keer de tocht maakt naar de Schouwburg, de angst, de drukte en de stank waren goed ‘voelbaar’.

Het verhaal wordt op zodanige manier verteld dat het soms een beetje te gemaakt overkomt. Betty komt voor als een betweterige, naïef jonge vrouw. Soms zelfs irritant en egoïstisch. Toch kon ik wel goed met haar meeleven. Sommige hoofdstukken van het boek hadden wat mij betreft overgeslagen kunnen worden.

Het was mooi om aan het eind van het boek te lezen dat Betty de oorlog overleeft heeft, en pas op vrij hoge leeftijd in 2020 is overleden. Lange tijd heeft zij niet de behoefte gevoeld om te vertellen over haar daden.

Een aanrader.

ps. Een betere review leest u op: bij ReadABook.nl

1. Henriette Pimentel is later in Auschwitz-Birkenau omgekomen, Walter Süskind stierf ergens in februari 1945 tijdens een van de Dodenmarsen op een onbekende plek(↩)

Volgens Goodreads heb ik de voorgaande trilogie (Schaduw van de Raaf) gelezen, maar kan me er niets meer van herinneren. Toch is het belangrijk dat je die verhalen wel gelezen hebt, anders mis je wel een hoop.

Het heeft me een beste tijd gekost om dit boek uit te lezen (ruim 10 dagen), en dat viel me best wel tegen. Het verhaal is echter goed, alleen de moeilijke namen, dat is wel een ding.

Deze serie speelt na de ‘Schaduw van de Raaf’ trilogie, en start met de familiedynamiek van de Stahlhast. Dit gedeelte wordt verteld door Luralyn de zuster van Kehlbrand, de Mestra-Skeltir. Zij ondersteunt hem en met haar visioenen kan zij hem helpen.

Dan begint het boek pas echt, maar verrassend genoeg op een heel andere plek, Vaelin, de Torenheer van het Noorden, houdt zich bezig met dieven en bandieten. Snel komt hij er echter achter dat er grotere problemen voor hem op de loer liggen.

Zoals ik al schreef, heeft het een lange tijd geduurd voor ik het boek uit had, dat kwam vooral door de moeilijke namen maar ook omdat ik de voorgeschiedenis niet kende, of niet meer kende. Voor ik het vervolg ga lezen, zal ik dan ook eerst de eerste trilogie opzoeken.

Pracht boek, geheel herschreven door Klaas Norel, nadat de oorspronkelijke manuscripten van de schrijver Herman de Man verloren zijn gegaan.

Jan Baan moet met zijn broers mee de Grienden in. 11 Jaar is hij nog maar en het werk in de Grienden is hard, keihard. Of hij dat wel aan kan is geen vraag. Hij zal wel moeten. Zijn moeder, die weduwe is, heeft het geld dat hij en zijn broers binnen brengen hard nodig. De schoolmeester, Aandacht, ziet Jan met lede ogen van school vertrekken. Hij begrijpt dat het moet, maar de jonge Jan was een goede leerling. Voor Jan definitief de school verlaat, stopt de meester hem nog wat rekenboekjes toe, die hij kan gebruiken om verder te leren.

Mooi neergeschreven verhaal waarin de kleine Jan zich ontpopt tot directeur van een groot baggerbedrijf.

Een verhaal dat best interessant kan zijn, ware het niet dat de focus te veel op het vertellen van geschiedenis ligt. Verhaal was erg voorspelbaar, en al gauw wist ik wie de dader was. Het enige verrassende was het feit van de ‘levende boeken’, maar origineel was dat ook niet. In Fahrenheit 451 komt dit idee ook al voor. Nogmaals, de onderliggende plot is goed en had in beginsel een goed boek op kunnen leveren, Grote delen van het boek worden door de schrijver gebruikt voor het opsommen van saaie informatie. Ook heb ik hele delen overgeslagen omdat het te saai werd.  Het lijkt er op dat de auteur de lezer vol wil stoppen met de informatie die hij heeft opgedaan tijdens zijn research

Aan het einde van het boek blijf je nog met vragen zitten.

De auteur wordt vergeleken met Dan Brown, maar dat vind ik dus niet, hij komt zelfs niet eens in de buurt.

Het verhaal van Lex (zoon van een NSB-er) en zijn vrienden Peter, Roos en Simon. De laatste twee zijn Joods.  Hij is stiekem verliefd op Roos, maar weet niet goed hoe dat onder woorden te brengen. Het verhaal las makkelijk weg, en was duidelijk. Op sommige momenten voelde het onwerkelijk aan.

Taalgebruik is zeer goed, er komt geen onvertogen woord in voor, en de gruwelen van de oorlog worden niet in details beschreven, maar kwam toch wel binnen.

Dit boek is onderdeel van het project ‘ Vergeten oorlog‘ van uitgeverij Leopold en de Schrijvers van de Ronde tafel.