Reviews

Met ‘De schaduw van een duistere koningin’ is weer een nieuwe saga begonnen in de wereld van Feist. Een nieuwe saga met oude vijanden, en ook een paar oude bekende. Puc en Tomas laten zich even zien, maar behalve op het eind spelen zij geen grote rol. Gevuld met voldoende actie, en weer eens een ‘held’ waarmee ik me kon identificeren.

Het verhaal speelt zich tientallen jaren na de riftwar-saga af, en is weer een lekker te lezen verhaal.

De hoofdrolspelers (Eric en Ru) zijn beide veroordeeld tot de strop, maar krijgen een kans om zich aan te sluiten bij een speciale legereenheid dat uiteindelijk op een soort zelfmoordmissie vertrekt, naar Novindus om te voorkomen dat de Slangenkoningin de wereld overneemt. Want als ze slaagt, zal alle leven in de wereld van Midkemia op houden te bestaan.

Hoewel Eric van Zwartheide de hoofdrolspeler is in dit verhaal, draait het eigenlijk niet echt om hem, maar zien we de gebeurtenissen door zijn ogen.

We zien de karakters Erik en Ru groeien van dorpsjongens naar mannen. Ook andere karakters maakten een groei mee.

Omdat dit verhaal zo’n 60 jaar na de riftwar-cycles speelt, zijn verschillende hoofdrolspelers van toen intussen overleden, maar er is nog genoeg binding met de oorspronkelijke verhaallijnen. Arutha en Lyam zijn overleden, Puc leeft nog, ergens verstopt op de Sterrenwerf en speelt nog een rol in het verhaal. Ook Tomas is nog aanwezig, maar speelt een heel bescheiden rolletje.

Het einde van de Slangenoorlog. Weer een geweldig boek van Feist. Ondanks dat de grote slag al in het vorige boek ‘De macht van een koopmansprins‘ plaats vond, genoeg actie ook in dit verhaal

Wou dat Feist een beetje creatiever was met namen. Ik weet dat hij vroegere karakters probeert te eren, maar voor het grootste deel van het boek raakte ik in de war als hij het had over een actueel personage in de verhaallijn of een verhaal uit vorige verhaallijnen. Dit leidde ook tot verwarring over de relaties – als je vader dezelfde naam heeft als je zoon en je het over beide hebt in dezelfde discussie…

De focus lag voornamelijk op de broer Jimmy(James) en Dash(el).

Na de dood van de Smaragden Koningin zou je denken dat er tijd was om het land weer op te bouwen, maar niet dus. Kesh probeert om land te bezetten dat zij als de hunne beschouwen. Een generaal onder de Smaragden Koningin roept zichzelf uit tot Koning van de Bitterzee en zoekt naar manieren om zijn claim uit te breiden. Omdat vele in de oorlog zijn gesneuveld, ligt het lot van koninkrijk op de schouders van Eric van Zwartheide en de broers Jimmy en Dash.

Hoewel ik het vorige deel Dochter van het keizerrijk maar 3 sterren gaf, is dit boek er zeker 4 waard. Het was een dik boek (op mijn e-reader instellingen kwam ik uit op ruim 700 pagina’s) met een plot die naar mijn mening met minder had toegekund. Het tempo van het boek was redelijk. Sommige namen waren slecht te onthouden. Regelmatig zat ik met ‘wie is dat nou weer’.

Ik kan me slecht inleven in vrouwelijke hoofdpersonen, maar in het geval van Mara was dat niet het geval. Er was veel romantiek in het boek, zeker tussen Kevin en Mara.

Terwijl over de vorige sub-serie nog geschreven werd dat de vrouwen daar een onderdanige rol hadden, is dat in dit eerste boek van een andere sub-serie duidelijk anders. Dit boek gaat deels over sterke, onafhankelijke vrouwen die, ondanks de tegenslagen, zich goed kunnen redden.

Dit is een sub-serie van Feist’s wereld, en in mijn ogen (tot nog toe) ook minder. Toegegeven, het heeft wat raakvlakken met Magiër (een oorlog met een andere wereld, een Krijgsheer, een paar bekende namen uit de De Oorlog van de Grote Scheuring sub-serie etc). Verder voelde het verhaal nogal… tja, wat is het goede woord. Plat.. On af? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat als dit mijn kennismaking met de serie was, ik deze niet verder zou gaan lezen. Nu weet ik echter dat Feist ook goede boeken schrijft, zal ik me door de volgende 2 delen uit de ‘Keizerrijk’ sub-serie worstelen.

Laten we vooropstellen dat ik weet dat dit een kinderboek is. Een soms wat duister kinderboek, maar toch een kinderboek. Waarom ik het dan toch gelezen heb. Wel, het werd me aangeraden. Aangeraden omdat ik ook Harry Potter heb gelezen. Nou, dit boek en de Harry Potter wereld staan zo ver van elkaar dat het gewoon niet te beschrijven is.

Veel woorden die voor doelgroep misschien te moeilijk waren, worden door de schrijver in het boek uitgelegd. Schrijfstijl is niet bijzonder te noemen.

Er was heel weinig in dit boek dat ook maar een beetje leuk was. Ik zal in ieder geval geen andere delen uit deze serie lezen.

Heb dit (luister)boek ein-de-lijk uit. Ruim 14 uur, en het lukte me niet om langer dan 15/20 minuten per keer te luisteren, maar dat lag naar mijn idee aan de verteller. Heb ook weinig meegekregen van het verhaal. Weet nog steeds niet waar het over ging. Het enige wat ik onthouden heb is dat een deel zich afspeelt in de ‘huidige’ tijd (’83) en een deel in 1944.

Dit was een lange zit. 993 pagina’s (volgens mijn e-reader). Gelukkig heb ik me door het eerste hoofdstuk heen geworsteld, want dat begon niet echt indrukwekkend. Gaandeweg werd het verhaal echter steeds interessanter

Liefde, loyaliteit, heldhaftigheid, plicht, oorlog, alles komt aan bod in dit boek. Dit is voor mij echte fantasy, geen Harry Potter-fantasy, maar pure fantasy. O.. en draken.. Er zijn draken in dit boek.

De weesjongen, Puc, wordt door de magiër aangenomen als zijn leerling. De jongen lijkt echter over weinig magische krachten te beschikken, tot de dag dat hij de dochter van de hertog red van twee trollen. Zijn vriend Tomas ondergaat zijn militaire training veel beter.

De karakters zijn goed ontwikkeld en maken flink wat groei door. Wat ik jammer vind is dat er soms flinke sprongen in tijd worden gemaakt in een paar regels.

Wat opviel is hoe Arutha van een bij-figuur (eentje waarvan je het bestaan eigenlijk al weer gauw was vergeten) zich ontwikkelde tot een van de hoofd-karakters van het boek.

Een van de weinige boeken die 5 sterren krijgt van mij. We zullen zien of dat in de volgende delen gehandhaafd blijft