Reviews

De 3 delen over de Muiterij op de Bounty samen in 1 boek. Deze zullen t.z.t afzonderlijk beschreven worden.

• De muiterij op de Bounty
• Mannen tegen de zee
• het eiland Pitcairn

Er waren stukken bij die echt wel de moeite waard waren, maar over het algemeen heeft het verhaal me niet kunnen boeien. Er gebeurde vrij weinig in het boek, en sommige dingen waren herhalingen van eerder.

Tja…

Verder maar geen woorden over vuil maken.

Mooi einde van een trilogie die zo’n 1.500 jaar terug begon. Is het fantasy, science-fiction, een thriller? Eigenlijk van alles wel een beetje.

Jammer dat er ook in dit deel weer de nodige fouten zaten, en zelfs een misvormd stuk tekst. De auteur beloofde het stuk op te sturen, maar tot dusver is dat niet gebeurt.

Dit is geen serie die je zomaar eventjes leest. Er gebeurt het nodige in alle drie de boeken, en soms heb je wel eventjes de tijd nodig om dat op je in te laten werken.

Een goed verhaal, dat je met een adem uit wil lezen.

2e lezing: Goed doordacht SF verhaal, dat je tot het einde bezig houdt. Wel wat gedateerd, maar het is dan ook een boek uit eind jaren ’70.

[[lorem ipsum]]

De rest van de serie viel me wat tegen.

Tweede deel uit de “De Slangenoorlog” serie, en eigenlijk past dit niet zo goed in de fantasy-hoek. Teveel van het boek ging over de opkomst van Ru’s zakenimperium. Weinig echte actie-scenes.

De strijd tegen de duistere koningin gaat door. Voor een groot deel echter ligt de focus op Ru en zijn pogingen om een van de rijkste mannen van Kondor te worden, en lijkt de strijd tegen de legers van de duistere koningin naar de achtergrond te zijn verdreven. Jammer, want juist dat was het mooiste uit het vorige boek ‘De Schaduw van een Duistere Koningin’. Het verhaal om Ru past naar mijn idee niet zo goed in deze wereld, tenzij een van de komende boeken anders blijkt uit te wijzen.

Ru is op geen enkele manier een typische fantasy-held. In plaats daarvan is hij een zeer gebrekkige mens, met echte motieven en aspiraties die, hoewel ik het er misschien niet mee eens ben, meer trouw zijn aan het leven. Ru zal ook in eerste instantie denken ‘wat zit er voor mij in,’ en dan pas naar wat goed is voor het rijk.

Het einde van het boek is een beetje teleurstellend. Erik en zijn groep worden gered door Ru en zijn bemanning, maar dat is het eigenlijk wel een beetje.

Zoals ik in een eerdere opmerking al heb geschreven, is het jammer dat de vertaler schijnbaar niet de moeite heeft genomen om naar het vorige boek te kijken, anders had die waarschijnlijk de namen wel consequent doorgevoerd. Iemand die in ‘De Schaduw van een Duistere Koningin’ Robby heette, heet nu opeens Bobby. Een personage met de naam Puur Bloed heet nu Baldor Bloed. En dat is toch wel jammer.

Was het vorige boek De macht van een koopmansprins voor mij niet echt een boek uit het fantasy-genre, dit boek duidelijk wel. Goed verhaal, met plotwendingen, magie, epische veldslagen en romantiek.

Tot nog toe het beste boek uit deze reeks, niet alleen omdat de oorlog echt begint en het meer actie heeft, maar vooral omdat het niet langer op Ru is gericht. Dit verhaal focust zich op Erik en het gevecht en op de magiërs Puc, Macros, Miranda en Nakur die proberen uit te vinden hoe ze de wereld kunnen redden.
We verliezen een paar belangrijke personages uit eerdere boeken en opnieuw krijgt het Koninkrijk een schop onder zijn kont, maar we komen ook meer te weten over de Goden en de Levenssteen uit eerdere verhalen om de overkoepelende plot van de serie te bevorderen.

De karakter van Erik maakte een flinke groei door. Ru, tja… ben niet zo’n erge fan van zijn karakter, maar eindelijk kwam hij achter het bedrog van Sylvia. Ook de ‘romantiek’ in de boeken hoeft van mij niet zo. Gelukkig waren er de invasie en veldslagen, die mij beter lagen. Kon ze ook goed voor ogen zien.

De strijd tegen de demonenkoning… op het eind bleek dat die, als wezen van vuur, verslagen kon worden door… zeewater. Okay, een flinke hoeveelheid water, maar toch.