Reviews

Dit boek heeft de Hugo Award voor 2017 gewonnen. De jury vond dit het beste roman van dat jaar. Tja… Ik heb daar mijn twijfels over. Of hebben ze een ander boek gelezen misschien?

Dit boek heeft last van het beruchte tweede boek syndroom. Het eerste boek had nog veel elementen die nieuw waren, en dat schept verwachtingen. Helaas heeft, in mijn ogen de auteur dit niet kunnen waarmaken.

Nog steeds wordt het verhaal verteld vanuit verschillende oogpunten (2 belangrijke en een minder belangrijke). Een van de oogpunten wordt verteld in de tweede persoon. De overige twee in de derde persoon.
Vooral de verhaallijn rondom Essun was waar ik het meeste problemen mee had. Haar verhaal wordt op je gedumpt. Het meeste van wat over haar wordt geschreven ben je al snel weer vergeten. Soms moest ik eventjes terug bladeren om te kijken wat ze nu precies gedaan had (of had nagelaten). Haar personage is niet verder uit ontwikkeld, en eigenlijk was ze gewoon saai. Wat mij betreft had dit niet in de tweede persoons vorm geschreven hoeven worden.

Ondanks alles zal ik ook het volgende deel lezen, want het is duidelijk dat dit boek een opzet was naar het derde, en laatste deel.

Beetje teleurgesteld in dit boek. Zeker de eerste helft van het boek had een langzaam tempo, toegegeven, ook in de andere boeken lag het tempo soms laag, maar dat werd dan weer goedgemaakt met een goede opbouw en ontwikkeling van de personages. Nu kregen we een hoop filosofie te verwerken. Ook kon het verhaal mij niet echt boeien, en was het einde ongeloofwaardig.

We kregen ook meerdere gezichtspunten in het verhaal. Crowley, Julie, Matthews en zo. Vooral het gezichtspunt van Crowley was voor mij niet nodig geweest.

Deze trilogie werd nog eens vergeleken met de Harry Potter-reeks. Ik kan je zeggen, dat is niet zo. Natuurlijk waren er punten die je zo in een van de verhalen uit die reeks kan plaatsen. Bovendien waren de hoofdrolspelers allemaal veel ouder dan Harry was.

De boeken zouden zijn geschreven voor de jeugd van 15+, maar ik zou eerder 12+ aan willen houden, misschien behoudens een aantal hoofdstukken die misschien wat verder gaan.

Kort gezegd, het verhaal was okay, maar na twee redelijke boeken kon dit laatste deel me dus echt niet boeien, en heb ik me er bij tijd en wijle door heen moeten slepen. Een voordeel van dit boek is dat het de laatste was uit deze serie.

Heel wat beter dan de voorgaande twee delen (Het Vijfde Seizoen en De Obeliskpoort).

Een goed opgebouwde wereld, en prima personages. Zeker op ongeveer een kwart van het boek werd het beter, met een goed einde.

Ook in dit boek weer 3 verhaallijnen, twee daarvan volgens het bekend patroon. In eentje volgen we Essun, terwijl zij met haar nieuwe comm over woestijnen naar haar nieuwe nieuwe toekomst rijdt, om de maan ‘te vangen’ en de seizoenen te stoppen.. In de tweede volgen we Nassun en Schaffa, met een soort gelijke reis voor de boeg.

De derde is een proloog met Hoa, een kind dat is gefokt om de starter te zijn van een grote geheimzinnige project, en wiens rebellie de oorlog tussen de mensheid en een levende Aarde begint. Vooral deze delen van het verhaal zijn de moeite van het lezen waard. Hierin leren we de achtergronden kennen van de gebeurtenis die de Aarde heeft getroffen.

Ik was niet echt geïnteresseerd in de ‘reisverhalen’, en er gebeurde niet veel tot aan de laatste paar hoofdstukken, en vooral de verhalen rondom Nassun voelden geforceerd/voortslepend aan.

Goed geschreven en mooie opbouw van de wereld. Halve punt aftrek omdat dit boek mij bij tijd en wijle verveelde.

Op zich had dit een leuk verhaal kunnen worden, als de vele taalfouten maar waren verwijderd een er meer aandacht was geweest voor de continuïteit. Zo loopt Gray in het ene alinea samen met zijn vriendin Amy meer zijn fiets in de hand over het schoolplein, terwijl hij een paar alinea’s verder eerst nog zijn fiets moet ophalen

Gelukkig heb ik dit boek ‘gratis’ gelezen, want anders zou het zonde van het geld zijn geweest.

Review:
Het tweede deel uit de ‘De verbogen universiteit’ serie van Natalie Koch. Dit vervolg van ‘De erfenis van Richard Grenville’, neemt ons mee naar Alexa’s tweede semester op de ‘verborgen universiteit’.

Het verhaal liep met een traag tempo, en had veel totaal overbodige en ellenlange uitweidingen. Echt ‘spannend’ werd het pas op ongeveer 50% van het boek.

Het plot was wel interessant, maar ik miste de sfeer van de college’s. Er waren naar mijn idee veel te veel hoofdstukken besteed aan de dagboekfragmenten van Lenora Grenville. De hoofdrolspeelster, Alexa, was op sommige momenten wel heel erg naïef en ik miste de sfeer van het college-leven. Op geen enkele moment voelde ik me verbonden met Alexa, maar hielden andere personages (Matthews, Nick, Leonora en een paar anderen) mijn aandacht beter vast.

In dit boek leken vooral de zijwegen belangrijk te zijn dan de fantasy/fictie zelf.

Okay, ik heb dit gelezen, en hoewel iedereen dit een geweldig boek vind, verschil ik van mening hierover. Met geen van de personages was echt een klik te vinden, en de wereldopbouw was slecht.
Amper een plot.

Waar te beginnen met het schrijven over dit boek. Ik heb dit boek in eerste instantie ontvangen als luisterboek, maar dat viel wel heel erg tegen. De ‘stem’ las dit boek voor zoals je dat bij anime-films tegen komt, zoals Pokemon. Dat was vervelend, en ik was blij om te merken dat dit boek ook in het Kobo Plus abonnement beschikbaar was. Toen ging het lezen op eens stukken sneller en het verhaal ook duidelijker.

Het centrale punt in dit boek is vooral, ‘kun je je nog beschaafd blijven gedragen in onbeschaafde tijden’. De hoofdpersoon Kaji, een Japanner van ongeveer 20, goed opgeleid, stelt zich deze vraag steeds, eerst als personeelschef bij een groot mijnbouwbedrijf, waar hij ook de verantwoording draagt over zo’n 600 ‘speciale krachten’, een mooie naam voor dwangarbeiders. Ook later in het leger, en tijdens zijn tocht terug naar huis blijft hij zich dat afvragen. Stap voor stap moet hij een laag van zijn menselijkheid af pellen om te overleven.

Samen met zijn vrouw, Michiko, probeert Kaji te oorlog te ontvluchten. Hij krijgt een vrijstelling van dienst áls hij een overplaatsing naar een mijn in Laohuling accepteert. Eenmaal daar komt hij tot de ontdekking dat ook hier de oorlog het leven beheerst. Al vrij snel krijgt hij de leiding over een groep dwangarbeiders. De Militaire Politie dwingt hem om hen goed te bewaken, maar biedt geen steun aan. Kaji probeert de dwangarbeiders een zo menswaardig bestaan te laten leiden, om zo hun vertrouwen te winnen. Gedeeltelijk lukt hem dat, maar toch blijven ze hem zien als een Japanse overheerser zien. Na een paar ontsnappingen dreigt de MP met harde maatregelen. Als dan alsnog 7 dwangarbeiders proberen te ontsnappen, slaan zij keihard toe. De 7 worden ter dood veroordeeld, ondanks Kaji pogingen dit te voorkomen. Na 3 onthoofdingen lukt het Kaji om de 4e en volgende te stappen. Dit heeft echter grote gevolgen voor hem. De Militaire Politie pakt hem op en als straf wordt hij gedwongen het leger in te gaan.

Hier begint dan echt het ontluisterende deel van het boek. Het Japanse leger is hard, keihard voor zijn soldaten. Niet alleen gedurende de trainingen, maar ook daarna. Rekruten worden mishandeld door ouderejaars, geweld onderling is niets bijzonders. In het Japans leger tellen dienstjaren zwaarder dan het aantal sterren op je schouder. Zo is het niet ongewoon dat een 4e-jaars soldaat der 2e klasse een 2e-jaars soldaat der 1e klasse geheel negeert.

Kaji wordt ingedeeld bij het Kwantungleger dat in Mantsjoerije gestationeerd. Ook in het leger probeert Kaji humanist te blijven, maar dat valt hem zwaar. Hij wordt van humanist, groepsleider, scherpschutter, moordenaar en bandiet. Dit alles om te overleven.

Als de oorlog over is, wil hij zich niet overgeven aan de Russen, maar wil hij zijn vrijheid behouden. Hij start met de thuisreis naar zijn Michiko, een thuisreis die langs vele obstakels gaat. Door zijn moed en zijn onverschrokkenheid krijgt hij langzamerhand een steeds grotere groep achter zich aan. Uiteindelijk ziet hij echter geen andere mogelijkheid dan zich alsnog over te geven en in krijgsgevangenschap te gaan. Opnieuw wordt hij de verschrikkingen van het Japanse leger ingezogen, de Japanse (onder)officieren proberen het gezag weer terug te krijgen, iets wat hen door de Russen oogluikend wordt toegestaan). Na de dood van een van zijn vrienden lukt het hem om uit krijgsgevangenschap te ontsnappen en reist hij weer, dit maal alleen, richting Laohuling waar zijn vrouw woont.

Het boek geeft ons een inkijk in de Japanse oorlogsherinneringen. De stijl van Gomikawa is goed. Zijn zinnen zijn niet nodeloos ingewikkeld , maar kort en bondig. Een prachtig boek over een verschrikkelijke geschiedenis die ons Nederlanders lang onbekend is gebleven. Een lange zit is dit wel. Ik heb er ruim 45 uur overgedaan om het boek te lezen, maar het was zeer de moeite waard.