Reviews

Het begin was een beetje wennen. Ik dacht dat we een eind terug in de tijd waren gegaan, maar dat bleek niet zo te zijn.

Lilith heeft zich neergelegd bij haar lot en laat zich meevoeren naar de duistere magiër Kasimirh. Niet veel later wordt zij echter gered door het Inuuk-volk. Ze probeert te ontsnappen en naar Kasmirih terug te keren. Echter een ontmoeting met de leider van dit volk, de magiër Niul doet haar opnieuw twijfelen.

Zoals zo vele midden-boeken in een serie heeft ook dit boek te lijden met het zelfde syndroom; het verhaal vertraagt een beetje. De spanning blijft echter redelijk.

Het boek laat zien dat iemand die iets slechts doet, toch niet altijd echt heel erg slecht is.

Voor een Nederlandse auteur kwam ik toch een aantal taalkundige fouten tegen. Jammer, daarom een halve punt aftrek.

Ik heb betere boeken gelezen, maar ook slechtere. Deze zat echter vrij diep in de lijst van slechte boeken. Misschien kwam het door de verteller van het audio-boek, maar het boek heeft mij geen moment echt in de greep gehouden, en regelmatig heb ik het maar weer uitgegooid.

Het was waarschijnlijk toeval dat dit boek precies op het moment dat COVID-19 echt uitbrak, op mijn deurmat viel, en dat was dan ook de reden dat ik het ben gaan lezen. Een onbekend virus dat veel mensen dood, zeker in deze tijd waarin een virus veel mensen dood…

Samen Met De Succesvolle Zakenvrouw Terese Hagen – De Enige Die Zijn Leven Weer Zin Weet Te Geven – Ontrafelt Stapleton De Verbijsterende Waarheid

Als ik een bovenstaande kop zie, dan weet ik al.. dit wordt niets. Ik heb een hekel aan zinnen die op die manier worden geschreven.

Robin Cook is wat mij betreft een matige schrijver. Voor een thriller heeft dit boek een traag tempo, zijn de personages erg magertjes beschreven, en was het te vol met medisch jargon (Cook is behalve ‘schrijver’ ook nog een arts).

Het einde van dit boek was waarschijnlijk een van de slechtste ooit

• Saai
• slecht geschreven
• voorspelbaar
• ver gezocht

Dit boek schijnt het tweede boek te zijn in een serie over dokter Stapleton, maar ik zal zeker de rest NIET gaan lezen. Een verspilling van papier en inkt.

Een mediocre verhaal op zijn best, en dan aan het absoluut belachelijk einde. Ik zou zeggen, ga het vooral (niet) zelf lezen.

Ik geef dit boek 1 1/2 ster, gewoon omdat ik aardig ben, maar eigenlijk verdiend het minder.

Met dank aan Bookfunnel en Michael Reit voor dit recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke mening.

Het verhaal volgt de Joodse vrienden Jacob en Ethan voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hun reis voert de lezer van Berlijn naar kamp Westerbork en uiteindelijk naar Oświęcim (Auschwitz).

Hoewel de historische context achter ‘Beyond the Tracks’ indrukwekkend is, wist het boek zelf me helaas niet te overtuigen. De personages blijven vlak en voelen onderling inwisselbaar aan. Wat ik vooral miste, was de emotionele impact: de diepe angst, de pijn en de honger lijken de hoofdpersonen nauwelijks te raken, waardoor ik als lezer ook op afstand bleef.

Op sommige punten voelt het verhaal gehaast en de schrijfstijl bij vlagen wat gekunsteld. Dat is oprecht jammer, want het is duidelijk dat de auteur gedegen onderzoek heeft gedaan naar de historische feiten.

English Version

I received a copy of this book via Bookfunnel and Michael Reit in exchange for an honest review.

The story follows two Jewish friends, Jacob and Ethan, before and during World War II. Their journey takes them from Berlin to the Westerbork transit camp and eventually to Oświęcim (Auschwitz).

While the history behind Beyond the Tracks is compelling, the execution unfortunately fell short for me. The characters felt flat and somewhat interchangeable; they seemed largely unaffected by the harrowing events surrounding them. The lack of raw emotion—the grief, fear, and hunger—made it difficult to truly connect with their journey.

At times, the pacing felt rushed and the prose a bit forced. It is a missed opportunity, as it’s evident that the author put a great deal of solid research into the historical setting.

De Nederlandse Alexa Westerhof (19) gaat studeren aan een kleine, onbekende Engelse universiteit. Daar ontdekt zij magische krachten, verborgen werelden en geheimen.

Sommige mensen zien dit als de vrouwelijke versie van Harry Potter, maar dat zie ik niet zo. Er zijn wel wat raakvlakken, zoals dat de magische wereld verborgen moet blijven van de niet-magische wereld, een verborgen universiteit, maar dat is het dan wel. De verschillen zijn groter. Zo zijn er geen halfbloeds (je hebt magische krachten of je hebt die niet), er zijn geen dementors ¹².

Af en toe had het boek meer het karakter van een drama-verhaal dan van fantasy, en verliep het verhaal traag.Vervelend was ook het feit dat de auteur af en toe flinke delen tekst uit geschiedenisboeken liet lezen, wat weinig tot niets echt toevoegde aan het verhaal.

De diverse hoofdpersonen kwamen goed uit de verf, maar de mindere figuren (Stu, Rain, Lester, Collin en een aantal stafleden) kwamen minder goed over. Ik had daar wel wat meer achtergrond informatie van willen lezen. Het boek was nu nog vooral het opbouwen van de wereld voor het volgende deel. De verhaallijn was Dat er een boek was, waarin een spreuk was verstopt. Door deze spreuk werd de lezer letterlijk in het verhaal gezogen. Hoewel het een belangrijk deel van het verhaal zou meoten zijn, was dit het zwakste punt.

Omdat het idee van een verborgen universiteit en mensen met magische krachten mij wel aanspreekt, ga ik toch verder in deel 2.

1. ik las de Engelse versie, dus weet niet hoe die in het Nederlands worden genoemd(↩)
2. Tot zover in ieder geval(↩)

Een aardig, maar erg kort, op zich zelf staand verhaal dat zich afspeelt tijdens de Oorlog van de grote scheuring. Te kort om echt boeiend te zijn. Behalve dat het in Midkemia speelt, zie ik geen enkele koppeling met de overige verhalen. Of het ook echt tot de serie hoort vraag ik me af. Leuk om er bij te hebben voor de verzamelaar.

Dit boek heeft de Hugo Award voor 2017 gewonnen. De jury vond dit het beste roman van dat jaar. Tja… Ik heb daar mijn twijfels over. Of hebben ze een ander boek gelezen misschien?

Dit boek heeft last van het beruchte tweede boek syndroom. Het eerste boek had nog veel elementen die nieuw waren, en dat schept verwachtingen. Helaas heeft, in mijn ogen de auteur dit niet kunnen waarmaken.

Nog steeds wordt het verhaal verteld vanuit verschillende oogpunten (2 belangrijke en een minder belangrijke). Een van de oogpunten wordt verteld in de tweede persoon. De overige twee in de derde persoon.
Vooral de verhaallijn rondom Essun was waar ik het meeste problemen mee had. Haar verhaal wordt op je gedumpt. Het meeste van wat over haar wordt geschreven ben je al snel weer vergeten. Soms moest ik eventjes terug bladeren om te kijken wat ze nu precies gedaan had (of had nagelaten). Haar personage is niet verder uit ontwikkeld, en eigenlijk was ze gewoon saai. Wat mij betreft had dit niet in de tweede persoons vorm geschreven hoeven worden.

Ondanks alles zal ik ook het volgende deel lezen, want het is duidelijk dat dit boek een opzet was naar het derde, en laatste deel.

Beetje teleurgesteld in dit boek. Zeker de eerste helft van het boek had een langzaam tempo, toegegeven, ook in de andere boeken lag het tempo soms laag, maar dat werd dan weer goedgemaakt met een goede opbouw en ontwikkeling van de personages. Nu kregen we een hoop filosofie te verwerken. Ook kon het verhaal mij niet echt boeien, en was het einde ongeloofwaardig.

We kregen ook meerdere gezichtspunten in het verhaal. Crowley, Julie, Matthews en zo. Vooral het gezichtspunt van Crowley was voor mij niet nodig geweest.

Deze trilogie werd nog eens vergeleken met de Harry Potter-reeks. Ik kan je zeggen, dat is niet zo. Natuurlijk waren er punten die je zo in een van de verhalen uit die reeks kan plaatsen. Bovendien waren de hoofdrolspelers allemaal veel ouder dan Harry was.

De boeken zouden zijn geschreven voor de jeugd van 15+, maar ik zou eerder 12+ aan willen houden, misschien behoudens een aantal hoofdstukken die misschien wat verder gaan.

Kort gezegd, het verhaal was okay, maar na twee redelijke boeken kon dit laatste deel me dus echt niet boeien, en heb ik me er bij tijd en wijle door heen moeten slepen. Een voordeel van dit boek is dat het de laatste was uit deze serie.