Reviews

Een van de grappigste, en misschien wel de beste verhalen uit de Schijfwereld-reeks van Terry Pratchett

Het is inmiddels een flinke zit: met 21 delen op de teller begint de rek in de Beyond These Walls-serie er voor mij nu echt uit te gaan. Hoewel ik de draad weer heb opgepakt, merkte ik dat de instap dit keer lastig was.

Gebrek aan context
Omdat het alweer even geleden was dat ik de voorgaande delen las, miste ik een korte terugblik. Zeker bij een serie van deze omvang was een kleine samenvatting of een namenlijst welkom geweest om de connectie met de personages weer te vinden.

Te veel herhaling en rekwerk
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de auteur de serie onnodig aan het rekken is. Veel scènes voelen als opvulling:

Eindeloze gevechten: Hoe vaak kunnen we nog lezen over schermutselingen met de Zieken? Het voegt weinig nieuws meer toe aan het verhaal.

Onrealistische tijdlijnen: De geloofwaardigheid liet dit keer te wensen over. In de climax moesten er kinderen uit een kelder gered worden vlak voordat deze zou ontploffen. Dat ze binnen 2,5 minuut de kelder bereikten, de kinderen verzamelden én een veilig heenkomen vonden, voelde erg gekunsteld aan.

Conclusie
Ondanks de spanning die de auteur probeert op te bouwen, voelde dit deel als ‘weinig echte actie’. Ik lees momenteel eigenlijk alleen nog door omdat ik een serie die ik gestart ben graag wil afmaken, maar de verveling begint toe te slaan. Het is nog onduidelijk hoeveel delen er hierna nog zullen volgen.

Mijn eerdere gedachten over de serie: Zie voor mijn recensie van de eerste 20 delen: De ‘Beyond These Walls’ Serie (20 delen)

De kinderen in de FAKZ hebben nu een stadsraad, maar Sam, de leider, baalt er van dat hij nu ieder idee dat hij heeft eerst aan hen moet voorleggen voor hij het kan uitvoeren.

Sam en Astrid krijgen ruzie en de kinderen weten niet meer wie ze kunnen vertrouwen. Dan  breekt er brand uit in de FAKZ, maar Sam is weggelopen..

(later een betere review.. ben nu te moe)

Een boek dat niet echt overtuigd. Het heeft wel alle elementen dat een boek goed maakt. Het plot is op zich goed, maar toch komt het nergens echt van de grond. Het SF gedeelte is dunnetjes, en de personages zijn vlak. De vertaling komt niet altijd goed over.

Een boek waar moeilijk in te komen was. maar na een aantal pagina’s begon het boek pas echt. De auteur vertelt het verhaal van een rabbijn, veteraan uit de Eerste Wereldoorlog, en dat van een zwarte chauffeur van de Red Ball Express. Ook is er ruimte voor een derde persoon, een neergeschoten Amerikaanse piloot, die de zwarte markt van Parijs overheerst. Ieder van heeft een last te dragen, een droom voor de toekomst.

De gevechts scenes zijn realistisch beschreven, zonder opsmuk of een poging het mooier te laten lijken dan het werkelijk was. De personages werden goed weergegeven met een duidelijke weergave van menselijke emoties gedurende het verhaal.

De Red Ball express was de bevoorradingslijn van de geallieerden tussen de invasiestranden van Normandie tot aan het front, soms honderden kilometers ver. De chauffeurs van deze konvooien en hun vrachtwagens werden tot het uiterste geperst om de bevoorrading door te laten gaan.