Reviews

Einde van weer een trilogie uit de wereld van de Schaduwjagers. Ook in dit boek heb ik stukken overgeslagen. Ik hoef geen pagina na pagina te horen dat de ene personage van de ander houdt.

Ik twijfel een beetje tussen de 3 en de 4 sterren voor dit boek. Het boek voelde een beetje aan als een bij elkaar geraapt stuk. Zeker het einde (of het bijna einde), ik denk zo rond hoofdstuk 32/33, waarin Julian en Emma veranderen in reusachtige engelen en zo de strijd beslissen.

Ik voelde medelijden met Kit en Ty. Het is Ty gelukt om zijn tweelingzusje Livia deels terug te halen uit de dood, maar het zou nooit helemaal het zelfde meer zijn. Ik had tussen Kit en Ty wel wat zien gebeuren, en hoop hier in eventuele andere delen nog wat meer van te lezen.

Het was dapper van Clare om homoseksuele personages op te nemen, en zelfs een mogelijke driehoeksverhouding.

De Blackthorn-familie was weer helemaal compleet, op Olivia na. Octavius was dan wel aanwezig in het verhaal, maar kreeg weinig ruimte om mee te doen. Hij was per slot van rekening nog maar 7.

De slechteriken vielen tegen. Zara was niets meer dan een onaangenaam kind die niet nadacht over de gevolgen van haar acties. Horace, haar vader, was gewoon een saai persoon.

Teveel personages, teveel onnodige plots, en teveel suikerzoete romantiek, zeker tegen het einde.

De personages in het boek worden steeds minder herkenbaar. De dames in het boek zijn hulpeloze ‘jonkvrouwen’, die alleen kunnen functioneren als er een man is die hun help en ondersteuning biedt ¹. Vooral Finn ergert me met haar zwakte.

Eigenlijk is het in dit verhaal weer veel van het zelfde.

1. Dit zijn niet mijn gedachten, maar zo komt het over in het verhaal(↩)

Nadat Ben het land gekocht heeft, komt hij er achter dat het toch niet helemaal koek en ei was in het magische Koninkrijk Landover. Ja, er zijn elfen en er is magie, maar enkele details zijn toch uit de advertentie gelaten. De baronnen weigeren een nieuwe koning te erkennen, er is een draak die het land terroriseert, een heks is bezig om om alles te vernietigen en de boeren zijn boos.  En dan is er nog de de heer der Demonen alle koningen tot een duel uitdaagt

ik ga er niet te veel woorden aan vuil maken, dit is wat ik dacht over dit boek.

Veel in dit boek was een herhaling van eerder. De ruim 900 pagina’s hadden makkelijk tot zo’n 500 terug gebracht kunnen worden en toch het hele verhaal vertellen. Nu hebben we beschrijvingen van hoe bepaalde personen van de ene naar de andere plaats reizen, en herhaalde gevechtsscenes. Ook de ‘romantische’ belevenissen hadden niet zo uitgebreid geschreven hoeven worden.

Zoals een andere reviewer op GoodReads al schreef waren vooral de eerste en laatste 100/150 pagina’s het meest aansprekend. Verder was het vooral een aaneenschakeling van gevechten, maar niet echt een plot in het verhaal. Het verhaal lijkt eerder bedoeld om een en ander af te sluiten.

Een typische Reeman boek, over de oorlog op zee. Het heeft veel van de bekende Reeman kenmerken, zoals een zeeman die teveel oorlogsellende heeft meegemaakt en dan de liefde ontdekt. In dit geval was de zeeman een piloot op een vliegdekschip.

Een goed verhaallijn, niet te complex, en genoeg goed beschreven actie op zee en in de lucht.