Reviews

Ging wel. Had op sommige momenten wel iets van “waarom moet dat nou gebeuren” maar al bij al was het een aardig boek.

[lorem_ipsum_wli]

Dit is het 11e boek in de serie, en het laatste dat Robert Jordan schreef vóór zijn overlijden. , en dit boek is een duidelijke verbetering van de vorige 2 of 3 delen, maar het tempo wisselde regelmatig. Sommige gebeurtenissen bleven maar door gaan, terwijl andere weer super snel verliepen.

Net als met de vorige delen waren er meerdere verhaallijnen, waarvan sommige interessanter waren dan andere. Zeker de verhaallijnen van de bijrollen vertraagden het verhaal behoorlijk. Egwene’s verhaallijn in Tar Valon was in mijn ogen het beste, gevolgd door Rand’s verhaal.

Review to be added after restoring database.

Jack is een gewone jongen, met meer dan gemiddelde intelligentie. Hij leeft met zijn alleenstaande moeder. Op een dag ontmoet hij een jongen (Bowie), die hem helpt als hij wordt bedreigt door de pestkop van de klas. Bowie en Jack worden vrienden.

Voor zijn verjaardag krijgt Jack een Nautilus-schelp van zijn grootmoeder. Als hij op de precieze moment van zijn verjaardag de schelp beluistert, krijgt hij coördinaten te horen. Deze blijken midden in de oceaan te liggen.

De moeder van Jack overlijdt aan de gevolgen van haar alcohol- en medicijngebruik, en Jack (en Bowie) gaan mee met de oma van Jack. Daar krijgen zij les in het omgaan met een zeilboot, en al snel varen de twee jongens naar wat later Atlantis blijkt te zijn.

De jongens worden gevangen genomen – men denkt dat zij spionnen zijn – en hen wacht een marteling en executie. Gelukkig worden zij op het laatste moment gered en gaan zij naar Strongthorn Academy. Daar worden zij in 4 jaar klaargestoomd om ridder te worden. Daarna krijgen ze te maken met (nep)veldslagen, grappen, aanvallen door Goblins. Zij leren om te gaan met vriendschappen, teamwerk en… met meisjes.

Ik had wat moeite om het verhaal te plaatsen. Zo zou ik het in eerste instantie voor lezers uit groep 8 duiden, maar later, na de dood van Jack’s moeder (overdosis alcohol en medicijnen), en het gemak waarmee daar werd omgegaan twijfelde ik daar dus over. Jack ruimt het huis op, zijn moeder word gecremeerd, en dat is het. Nergens wordt er meer over haar gesproken. De jongen Bowie ging wel heel makkelijk mee met Jack en zijn oma.

Eenmaal op Atlantis verliep het verhaal wat vlotter, hoewel ik het zelf lastig vond dat ieder hoofdstuk een afgerond deel bleek te zijn. In een van de hoofdstukken word bijvoorbeeld een genezeres van een andere opleiding ontboden, omdat een van de jongeren een gevaarlijke wond heeft. Daarna horen en lezen we hier niets meer over. In een volgende hoofdstuk komt die hele opleiding aanzetten bij de Strongthorn Academy. Je zou toch denken dat er aan gerefereerd zou worden. Niet dus.

Jammer vind ik ook dat de jongens (allemaal eigenlijk, maar vooral Jack en Bowie) geen fouten hebben. Zij kunnen alles. op een gegeven moment is Jack zelf commandant van de wacht van het kasteel (een ‘groentje’),

Ik moet nog kijken wat de rest van deze serie gaat brengen, maar echt hoge ogen zal die niet gaan gooien is mijn idee.

Het tweede boek in de Leo Demidov serie begint vlak na de dood van Stalin in de jaren 50 van de vorige eeuw.
Leo Demdidov en zijn vrouw Raisa Demidov hebben de twee meisjes geadopteerd waarvan de ouders in het vorige boek, Kind 44 door Leo waren gedood in een poging een kindermoordenaar te stoppen.

Het tweede boek was, in mijn ogen, minder goed dan het eerste, hoewel het begin redelijk was. Halverwege stortte het verhaal echter in, en werd het meer een verhaal over hoe de Russen de Hongaarse revolutie hebben uitgelokt.

Leo krijgt de opdracht om een man de jaren geleden door hem was gearresteerd uit een goelag te halen, anders zou hij zijn pleegdochter niet meer terug zien. Dit kon echter niet via de officiële wegen gaan, dus proberen Leo en zijn collega andere wegen.

Wat me, net als in Kind 44, stoorde was het gegeven dat er voor een alternatief opmaak is gekozen. In plaats van dat een gesproken woord met aanhalingstekens word omgeven, worden deze in dit boek curssief weergegeven. Niet onoverkomelijk, maar wel lastig te lezen.