Reviews

Sinds de laatste twee delen heb ik meer en meer het gevoel dat de auteur langzaam door zijn ideeën begint te raken. Langzaam worden de verhalen minder van kwaliteit. In dit boek wordt een oud idee uit eerdere delen opnieuw gebruikt. Voor mij voelde het boek voorspelbaar en niet interessant aan. Het boek begon me tegen te staan. De verhalen over hoe de ‘Reiger’ vaart en het vechten hebben we in de vorige 7 delen al wel gezien.
Deze serie zou een fantasy-serie moeten zijn, maar het voelt steeds meer aan als historische fictie dat plaats vind in een op aarde gelijkende wereld.

Op dit moment weet ik niet of ik ga proberen om het 9e deel te lezen.
Geen slecht boek, maar vergeleken met Flanagan’s eerder werk steekt het schraal af.

Veel reviewers vergelijken dystopische YA verhalen van na The Hunger Games vaak als een rip-off of een kopie daarvan. Dat is niet altijd eerlijk, want naar mijn mening is dit een origineel en misschien wel een beter verhaal geworden. Wie weet, de tijd zal het leren.

Door nucleaire fall-out, chemische oorlogvoering en de daarop volgende natuurrampen, is de wereld veranderd in een giftige en troosteloos woestijnlandschap. Mensen, planten- en dierenleven zijn gemuteerd. Hele steden zijn vernietigd.

Het verhaal draait om Cia, een meisje van 16 uit de kolonie Vijf Meren. Zij is erg slim en gepassioneerd over wetenschap en kennis en heeft altijd mee willen doen aan De Test, waarin een aantal schoolverlaters uit de diverse districten koloniën door moeten om een kans te maken op een plek op de universiteit.
Net op het moment dat zij denkt niet te worden gekozen krijgt zij te horen dat ze gekwalificeerd als een kandidaat. Al de volgende dag vertrekt zij met nog twee andere kandidaten naar de hoofdstad. Ze kon niet weten dat de vervulling van haar wens de grootste bedreiging voor haar is. Haar vader heeft 30 jaar eerder ook meegedaan aan de Test, en waarschuwt haar om niemand te vertrouwen. Ook al heeft hij geen herinneringen meer aan de Test, toch werd hij lange tijd achtervolgd door nachtmerries.

Het verhaal begint een beetje traag, maar neemt na een paar hoofdstukken (tegen de tijd dat ze bij het Testcentrum zijn) flink toe. Langzamerhand wordt je steeds verder het verhaal ingetrokken. Als Cia de testen goed doorstaat is ze zeker van een plek op de universiteit. Het probleem, foute antwoorden worden gestraft met pijn, verminkingen en soms met… de dood. Met minder dan 20 procent kans op zo’n plek zijn sommige kandidaten bereid tot alles.
De eerste fase van de Test was nog relatief simpel, binnen 4 uur diverse schriftelijke examens over verschillende onderwerpen.
De tweede fase is veel erger. Hier worden de kandidaten ergens gedropt en moeten proberen terug te keren naar het Testcentrum. Een afstand van zo’n 1.100 kilometer, dwars door de wildernis, uitgestorven steden en meer. Niet alleen moeten zij uitkijken voor gevaren van mutanten en door Testers geplaatste vallen, maar ook voor andere kandidaten die elkaar proberen te doden om zelf een betere kans te hebben.

Het verhaal had voldoende actie, liep vlot door en haperde nergens. Er was genoeg dat op het pad van Cia en Thomas (een schoolvriend uit de Vijf Meren kolonie) kwam. Er was wat romantiek tussen de twee maar nergens overdadig.

De personages waren allemaal goed uitgewerkt, de wereldopbouw was fantastisch.

Al met al kan ik dit boek zeker aanraden en ben benieuwd naar het vervolg.

In tegenstelling tot wat veel voorkomt in boekenseries, is dit tweede deel een stuk beter dan het vorige. Er kwamen nieuwe personages aan bod met nieuwe drama’s nieuwe verhaallijnen. Wat ik niet begrijp echter is hoe een wetenschapper op Aarde niet kan weten dat zijn zoon op een ruimtevaart-missie is, ook al hebben ze met elkaar gebroken.

Wat mij betreft had er meer aandacht naar het verhaal dienen te gaan en minder naar technische details van de ruimtevaart. Het einde liet nog veel te wensen over.

Nog steeds door zijn vader verbannen van Olympus moet de voormalige God Apollo door het leven als een sterfelijk mens. En dan ook nog eens als een 16-jarige.

Het is nog maar kortgeleden dat zijn vriend Jason door keizer Ceasar is gedood. Samen met Meg reist Apollo naar kamp Jupiter, waar ze het lichaam van Jason cremeren. Voor ze daar arriveren worden zij aangevallen door een monster, en raakt de lijkwagen van de weg

De boeken worden iedere keer beter, met goed te lezen hoofdstukken. Leuk is dat iedere hoofdstuk begint met een haikui. De ontwikkeling van Apollo is duidelijk te merken. Ook Meg wordt een stuk minder irritant.  Het begin liep het verhaal wat stroef, maar na een poos ging het verhaal beter lopen.  Het einde was iets minder dan de vorige

De auteur heeft een goede mix van mythen, emoties en humor te pakken met deze boeken, en ik hoop dat hij door blijft gaan met schrijven van boeken als deze.

Het klinkt misschien vreemd, maar het is goed dat een schrijver het aandurft om karakters te laten sterven om zo weer een frisse personage toe te voegen.

Nu op zoek naar deel 5 in Kobo Plus.

Het einde van de ‘duistere oorlog’. Na al die boeken waarin hij een rol speelde, komen we nu eindelijk wat meer te weten over Nakur. Op sommige momenten werd het verhaal ingewikkeld, maar in het algemeen was het vrij logisch. Het verhaal speelde zich voornamelijk af op een andere wereld (en zelfs een andere ‘realiteit’).

Een aantal verhaallijnen die begonnen in Magiër (vele boeken geleden) worden nu afgesloten.

In het begin van deze reeks (of was het de vorige, ben een beetje de tel kwijt) introduceerde Feist een aantal personages (Jimmy, Tad, Zane, Jommy, Servan and Grandy), maar heb het idee dat die later meer werden gebruikt als bladvulling. Af en toe kwamen ze eventjes voor, maar waren daarna al gauw weer vergeten.

Beetje teleurgesteld in de dood van een paar karakters (Nakur, Bek, Erik van Zwartheide, om er maar een paar te noemen), maar misschien was dat wel nodig voor de volgende reeks.

Net als alle andere boeken van Feist aan het einde van een reeks, bouwt ook dit boek weer naar een volgende reeks toe.

(sorry als dit een beetje chaotisch overkomt, maar dit zijn zo de dingen die nu bij mij opkomen, terwijl ik gammel achter het toetsenbord zit te typen).