Reviews

#DNF

Het zal komen door de audiobook uitgave die ik had, maar al na een paar minuten kon ik me niet langer concentreren op het verhaal. Helaas.

Een van de mindere verhalen van deze schrijver. Jammer.

Okay, ik ben begonnen met het kijken naar de film, en heb nu, jaren later pas, het boek eens gelezen.

‘De tactiek van Ender’ speelt zich in de nabije toekomst af, waarin de Aarde wordt bedreigd door buitenaardse wezens met een superieure techniek.

In dit sciencefictionboek is de Aarde in oorlog met de “Kruiperds”, een insectachtige buitenaardse soort die verschillende keren de aarde heeft aangevallen. Ender Wiggins is een briljante zesjarige jongen met een sadistische oudere broer Peter, een liefhebbende zuster Valentine, en in verlegenheid gebrachte ouders met drie kinderen in een maatschappij waar twee de norm is.
Het grootste deel van dit boek beschrijft Ender’s trainingen op de Krijgsschool, waar hij leert om te vechten in een zwaartekracht-loze ruimte. Ender is een goede leerling en helpt zijn vrienden met trainen. De eindeloze oefeningen en gevechten in de trainingsruimte werden na een tijdje saai.

Het boek was prettig om te lezen, met genoeg actie om door te willen lezen. Karakter-ontwikkeling was er echter weinig. Er is weinig empathie gaande richting Ender, hij is niet erg aardig, maar het was soms plezierig om hem uit lastige veldslagen te zien komen tegen de verwachtingen in.
Het was al snel duidelijk welke kant het verhaal op ging, maar dat kan ook komen doordat ik de film al een paar maal heb gezien.

De kinderen worden door Scott Card neergezet als volwaardige personages, die worstelen met zeer volwassen vragen.

DISCLAIMER
Ik ben het niet eens met de opvattingen van de auteur. HIJ IS HOMOFOOB, maar ik moet de persoon van zijn werk scheiden, Ender’s Game is een van de beste science-fictionboeken is die ik ooit heb gelezen.Terwijl ik door de reviews van andere op Goodreads lees, valt het me op dat de reacties zo verdeeld zijn. Een deel vindt het een goed boek, een ander deel vindt het helemaal niets, en weer een ander deel heeft problemen met de schrijvers meningen en uitingen. Hoewel ik het niet eens ben met wat de man zegt in andere publicaties ben ik toch voorstander van het vrije woord, en vraag me af in hoeverre zijn meningen over de LBGTQ-gemeenschap invloed hebben op zijn overig werk.

Heb vaak genoten van de boeken over Jack Ryan, die opklom van een CIA medewerker tot uiteindelijk President van de Verenigde Staten. Helaas is alles wat de oorspronkelijke Jack Ryan serie zo goed maakte in dit boek zo goed als verdwenen. Het plot was vrij vlak en er was geen uiteindelijke afsluiting.

En ja, als je kort na het lezen van het boek al niet eens meer precies weet waar het over ging, zegt dat wel genoeg, lijkt mij.

Een aangrijpend verhaal gebaseerd op waargebeurde feiten.

Lale is een Joodse man, die zich ‘vrijwillig’ meldde voor dienst in Duitsland, om zo zijn ouders, broer en zus te redden ¹. Na een lange reis belandde hij in Auschwitz waar hij de tatoeëerder werd. Hij kerfde de nummers in de armen van de gevangenen.  We lezen over zijn liefde voor een onbekend vrouw, die hij ontmoet terwijl hij haar tatoeëert.

Er wordt weinig aandacht gegeven aan de afschuwelijke dingen die er in Auschwitz gebeurde, en dat maakt dit verhaal toch wel apart. In mijn ogen heeft het boek daardoor wel wat verloren. Toegegeven, Lale geeft om andere gevangen, de kinderen van de Roma die in ‘zijn’ blok zijn opgesloten

Geen moment kon ik me echt met de hoofdpersoon identificeren, en had vooral het gevoel alsof ik vanaf de zijlijn mee keek. Ook leken de personages weinig diepte te hebben.  Misschien komt dat door de vertaling, maar op momenten begon Lale me zelf een beetje te ergeren.  Ook door de ‘romantisering’ in dit boek ben ik bang dat de focus niet echt meer op de Holocaust lag.

Heather Morris, een Australische scenarioschrijver, die al jaren bevriend was met Lale, deed na zijn verhaal onderzoek in onder andere Duitsland en Polen en kwam tot de ontdekking dat hij veel meer mensen had gered dan alleen Gita.

Lale is in 2006 overleden, maar heeft daarvoor 3 jaar besteed aan het vertellen van zijn verhaal. Hij heeft lang geaarzeld met het vertellen van zijn verhaal, omdat hij bang was om als collaborateur van de Nazi’s gezien te worden (zijn werk viel onder de ‘politieke dienst’ van de SS), en door de privileges die zijn werk hem bracht. Privileges die hij gebruikt om ook anderen te kunnen helpen

Net als de vele andere verhalen over de holocaust, is het voor mij bijna onmogelijk om me voor te stellen wat voor gruwelen zich destijds hebben afgespeeld.

1. Later bleken zij kort na zijn vertrek afgevoerd te zijn en gestorven(↩)