Reviews

Boek paste goed bij de voorgaande 2 boeken uit de serie. Geen grote verrassingen, maar wel een grappige story-line.

De tweeling (Josh en Sophie, 15 1/2) zijn nog steeds op de vlucht voor de krachten van het kwaad. De pas geleden ontwaakte krachten van Sophie (Vuur en steen) en Josh’s kennis van tactiek waren nauwelijks genoeg om te ontsnappen aan de klauwen van de Duistere Onsterfelijke John Dee, Niccolo Machiavelli en hun bondgenoten aan het einde van het vorige deel. Hun bondgenoot ‘Scatty’ verdween in de rivier Seine en de vrouw van Nicholas zat gevangen op Alcatraz.

Hun vrienden doen alles om de tweeling te laten ontsnappen uit Frankrijk, zodat ze tijd krijgen om hun nieuwe krachten te trainen. Helaas was de enige mogelijkheid Londen, de plaats waar Dr. John Dee op zijn sterkst is.

De goede koning Gilgamesh woont er, en hij kan de tweeling de magie van het water leren. Met de hulp van William Shakespeare en de ridder Palamedes bestrijden zij alles wat Dee en de gehoornde God op hun weg sturen.

Josh wordt eindelijk verlost van zijn zeurderige karakter en meer zijn eigen zelf. De Oudere Mars Ultor opende zijn tactische kennis. Het is fascinerend om ook te zien hoe Josh omgaat met de Coward’s Blade Clarent (de tweeling van Excalibur). alweer een tweeling

De tweeling wordt ‘zelfstandiger’ en wil steeds meer weten van het waarom en doen niet meer blindelings wat ze gezegd wordt. Ze begrijpen steeds meer de reikwijdte van hun krachten en willen die voor het goede gebruiken, niet enkel als een instrument voor een ander, inclusief Nicholas Flamel.

De mix van allerlei historische figuren uit de geschiedenis en overlevering is een brilliante. Wie had ooit gedacht dat een naam als William Shakespeare ooit een Duistere onsterfelijke zou zijn, of Billy the Kid.

De boeken worden naar mijn idee steeds beter, dus op naar boek 4

“De twee die één zijn, de één die alles is“

Mooi om de personages weer eens te zien. Boek had een lange opbouw naar een abrupt einde.

Een jaar nadat het kwaad, opnieuw, uit het land is verdreven heerst er vrede in het land. Maar niet voor lang. Een grote groep Elven eist toegang. Zij schijnen een Profetie te hebben gehad dat zij naar het thuisland moeten terug keren. Helaas hebben de Duistere Elfen een manier gevonden om te infiltreren in de groep.

Een grote groep met bekende en onbekende wezens uit het Noorden valt het land aan. Tussen hen ook een groot aantal menselijke wezens die niet te doden zijn.

De boeken van Heitz zijn allemaal fijn om te lezen, kan dus niet wachtten op het/een volgend deel.

Weet niet goed wat ik hier over neer moet schrijven. Op zich een leuk verhaal, dat zich afspeelt in een ver verleden op Aarde.

Misschien later.

Een minder bekende ontsnapping uit Krijgsgevangenschap, maar toch eentje die niet ongenoemd mag blijven.
In 1943 luk het zo’n 300 gevangen om te ontsnappen uit het concentratiekamp Mauthaussen, Zij moesten voor de Duitsers een tunnel graven naar Joegoslavië. Zij droegen de tunnel echter over aan de partizanen onder Tito.

Dit was niet het soort boek dat ik verwachtte door de synopsis. Had gedacht dat het zou gaan over de vier kinderen die in een of andere tunnel de oorlog overleefde, maar dit niet. Al vrij snel was duidelijk hoe het verhaal zou eindigen. De oorlog speelt een, niet eens zo heel erg belangrijke, rol op de achtergrond.

Het boek leest lekker weg, het heeft de benodigde romantiek en dat is zeker iets wat de doelgroep weet te waarderen. Voor mij persoonlijk geef ik het echter een lage score, omdat ik me niet goed heb kunnen identificeren met de hoofdrolspelers, ze waren mij te modern.

Ik heb boeken gelezen over de oorlog en kinderen die meer indruk maakte dan deze. Ik denk zelf dat de auteur beter kan, getuige het boek ‘Ik kan nog steeds niet vliegen‘