Reviews

Naakt op een lendendoek na staat de jonge Thorby op het slavenblok, ergens op een planeet in de wetteloze uithoek van de Melkweg. Verkocht worden is geen nieuwe ervaring voor hem.
Niemand wil hem hebben, maar dan doet een bedelaar een bod op hem. De bedelaar zorgt als een vader voor hem, en leert hem een vak. Niet veel later leert de jongen dat de bedelaar anders is dan hij zich voortdoet. Na een paar jaar wordt de oude man vermoordt, en moet de jongen vluchten om zijn leven te redden. Nu is het zijn taak om een belangrijke boodschap de planeet af te smokkelen.

Na diverse omzwervingen en avonturen belandt de jongen eindelijk op de Aarde. Niemand daar gelooft zijn verhalen over slavernij en de barbaarse toestanden die in sommige delen van de Melkweg bestaan. Als uiteindelijk de afkomst van de jongen ontdekt wordt, krijgt hij de kans om wraak te nemen op de slavenhalers.

Zwerftocht tussen de sterren bestaat in feite in 3 verschillende delen, die allen wel interessant waren, maar de eerste twee delen waren beduiden beter dan het laatste.

Voelde me tot het laatste woord betrokken bij het boek, maar eenmaal uit was ik toch wel teleurgesteld. Het boek leek wel afgeraffeld te zijn, met een abrupt einde, waarbij zeer weinig afgewikkeld werd.

Zou dit boek 4 (of 5) sterren gegeven hebben indien Heinlein de moeite had genomen om er een werkelijk einde aan te maken. Nu blijft nog te veel open. Er waren zeker nog genoeg mogelijkheden voor het laatste deel.

Een klassieker. En tevens een waarschuwing. Beklemmend.  Het boek deed me een beetje denken aan hoe wij destijds dachten over de landen achter het IJzeren Gordijn. Ook de cover van deze versie doet mij denken aan die periode. Grote banieren die van hoge gebouwen afhangen, getooid met het gezicht van ‘Big Brother’.

In 1984 heeft het individu geen recht op het bestaan, de staat bepaalt alles.

Het idee van Big Brother is om de gevoelens en gedachten van de burgers tot de grond toe af te breken en dit is in een  nog niet zo lang geleden verleden ook daadwerkelijk gebeurt ¹. Dat is wel griezelig.

Het boek is in een heldere stijl geschreven, en een meeslepend verhaal. Een fictionele wereld, die zomaar toch ergens kan bestaan.

Het boek heeft saaie stukken, maar daar lees je gewoon over heen.  In dit boek heeft de schrijver een volledige nieuwe taal bedacht, namelijk ‘Nieuwspraak’. Een van die woorden is bijvoorbeeld ‘dubbeldenk’,  het gegeven dat twee elkaar uitsluitende gedachten toch tot correct en legitiem lijken te zijn.

1. Cambodja – Poll Pot(↩)

Een boek in de Ik vorm. moeilijk te lezen. geen touw aan vast te knopen. Een van de slechtste boeken die ik in lange tijd heb gelezen, en dat wil wat zeggen. Veel verandering in het perspectief. Eerst verwarrend, later gewoon hinderlijk. Het plot is gewoon te dwaas voor woorden. Er wordt krampachtig geprobeerd om spanning op te bouwen, maar dat faalt jammerlijk.

0 (!) sterren

vind dit verhaal tot nog toe de minste in de serie..Het verhaal was van een heel ander niveau. zeker aan het begin leek het te gemaakt. Boek is niet geschreven door Asimov zelf, maar door een gast-schrijver.

In dit boek wordt Merisse nog meer de leider van de vluchtelingen, maken we kennis met het verraad van Peon, en uiteindelijk de ontsnapping van de groep naar Urtan, waar Merisse eindelijk een deel van haar opdracht kan vervullen.

Het einde is vrij open. We komen niet te weten of Merisse ooit met haar ouders herenigd word, en of het haar lukt het tweede deel van haar opdracht uit te voeren.

einde van een verhalen reeks, of….

(Review verloren gegaan na recente crash)

Na het teleurstellende eerste deel van de Onmagiër serie, brengt dit tweede deel geen verbetering. De queeste speelt een minder belangrijke rol en blijft vaag, met niet ter zake doende visioenen.

Steeds weer wordt beweert dat de bron van de onmagie is gevonden, om daarna weer te zeggen dat dit toch niet het geval is. Na de zoveelste keer dat dit gebeurt begin je je als lezer toch af te vragen of je niet aan het lijntje wordt gehouden omdat de auteur nog zoveel bladzijden moet leveren aan de uitgever.

Het geheel is wat mij betreft geen aanrader, en dat is jammer want het idee van de onmagie spreekt wel aan.