Reviews

Als een jongen was Myron heel erg geïnteresseerd in verhalen over de ruimte. Hij groeit echter op in een rustige plattelands gemeente waar niets gebeurt. Zijn ouders willen dat hij kiest voor een baan als financieel analist, net als zijn vader. Om zijn ouders te plezieren volgt Myron lessen in wiskunde en economie te volgen, maar ook lessen in in ruimtekunde en voortstuwing .
Als Myron’s oud-tante Dame Hester Lajole een rechtzaak om laster wint en daarmee een ruimte-jacht met de naam Glodwyn verkrijgt. Zij bezoekt het schip, samen met Myron, en besluit om in ieder geval de nabijgelegen planeten te bezoeken.

Dit boek heeft niet echt een einde maar stopt opeens, om weer verder te gaan in een volgend deel.

Eindelijk weer een beter boek van Vance. Vance is nou niet bepaald een auteur voor als je poëtische proza verwacht, maar meer een recht door zee schrijver

Het is een verhaal dat uitnodigt om door te lezen. Op 12 jarige leeftijd wordt Mur een ‘Zuivere Knaap’, bestemt om later ingewijd te worden in de sekte der Chilieten – een hallucinerende groep vrouwenhaters . Die toekomst ziet er in zijn ogen niet bepaald aanlokkelijk uit. Veel liever wordt Mur khitanspeler. Als hij ontsnapt aan een zware straf wegens heiligschennis, stuurt Grote Man Osso vleesetende ahulfs achter hem aan!

Tot zijn geluk overleeft hij de jacht en hij wordt opgenomen door een troep rondtrekkende muzikanten. Zo belandt hij in de stad Garwiy, waar hij in botsing komt met de mysterieuze Anome, de gevreesde Man zonder Gezicht die vanouds over alle kantons regeert. Zijn heerschappij heeft weinig om het lijf, hij deelt alleen straffen uit: overtreders en kwaadsprekers laat hij op afstand ontploffen. Maar aan het grootste gevaar dat Durdane bedreigt, doet hij eigenaardig genoeg niets. De Rode mensen vallen steeds vaker aan, doden mannen, ontvoeren vrouwen en kinderen. Niemand weet precies waar deze wezens vandaan komen.

..

Wat een verspilling van tijd was dit boek. Het sleept zich maar door en door.

Geen eeuwig leven voor dit boek wat mij betreft..

Ooit schijn ik dit boek 4 sterren te hebben gegeven. Al sla je me dood, maar ik weet echt niet waarom. Kan me het hele boek niet eens meer herinneren.

Review:
Op een ruimtehaven werd een jonge man gevonden, die aan geheugenverlies blijkt te lijden. Er was maar een mogelijkheid om hem te genezen van zijn geheugenverlies, en dat is op de hoofdplaneet van het Alastor-stelsel. Een reis die echter erg duur is. Om de reis te bekostigen wordt hij tijdelijk te werk gesteld in een werkkamp, waar hij ongeschoold arbeid krijgt te verrichten. De jongen, die de naam Pardero kreeg, probeert te ontdekken wie hij was en wie zijn vijand is, de man die zijn geheugen gestolen heeft. Psychologen ontdekken dat zijn thuiswereld het geheimzinnige Marune is, een planeet beschenen door vier beweeglijke zonnen. Daar aangekomen wordt Pardero begroet als de Kaiark Efraim, heerser over het Rijk van de Schaduwen. Nu moet hij nog enkel zijn vijand ontdekken en er zijn veel kandidaten.

Het verhaal was wat mij betreft niet super goed, maar ook niet super slecht. 3 Sterren dus.

Typisch voor Vance is dat het ene boek geweldig is, en de andere weer niet. Althans in mijn ogen. Dit boek valt er een beetje tussen in. Het is geen topper, maar ook zeker geen flop. Origineel verhaal, dat echter beter uitgewerkt had moeten zijn.

Een luchtig verhaal over een Opera groep die tussen de sterren reist om zo de hogere Aardse cultuur te brengen naar de Aliens. Sommige buitenaardse zien de Opera echter als een vorm van marteling.

De personages zijn vrij vlak, en het verhaal lijkt vooral een sprookje te zijn.

In tegenstelling tot wat je zou denken, is dit GEEN vervolg op Grote Planeet, maar speelt het zich enkel af in dezelfde dimensie.

De eigenaar van de showboat Miraldra’s Enchantment hoort van een wedstrijd voor het beste entertainment. Deze wordt door koning Waldema georganiseerd. Door handelen van zijn concurrent mist hij bijna de voorrondes. De rivaliteit tussen deze twee is gedurende de hele wedstrijd aanwezig.

Een redelijk verhaal, dat me toch wat teleurstelde.