Reviews

Ik geef dit 2 sterren. Ooit, lang geleden is mij dit boek aangeraden, als een zeer goed SF boek. Dat vond ik dus niet. Gedateerde science-fiction, en helaas niet Clarke’s beste boek.

De ‘Overlords’ zijn gekomen en binnen 50 jaar zijn armoede, zikete en onwetendheid van de Aarde verdwenen. Ze zijn verder nogal terughouden over hun reden om de Aarde te helpen, en weigeren om zich te laten zien. Als zij zich uiteindelijk laten zien aan de mensheid blijven ze nog steeds stil over hun motieven. Als we dan uiteindelijk toch te weten komen wat de reden is, voelde het belachelijk aan.

Het eerste hoofdstuk leek wel aardig te beginnen, met zowel de Amerikanen als de Russen bezig met het bouwen van een raket. Tijdens deze bouw van deze schepen wordt de Aarde omcirkeld door diverse ruimteschepen. Met het tweede hoofdstuk zijn er plots vele jaren vervlogen, zonder dat we daar verder iets over horen.

Toegegeven, het is een kinderboek, maar zelfs dan was het een flinterdun verhaal. Misschien is het waar wat ze zeggen dat vroeger alles beter was, maar in het geval van de Suske en Wiske verhalen ga ik toch denken dat dat ook echt waar is.

Een topvoetballer geeft meer uit dan dat hij binnenkrijgt, en wordt uiteindelijk door een Chinees goksyndicaat gedwongen om zijn club te laten verliezen. Na enige tijd heeft hij zijn schulden afbetaald, maar kan toch niet stoppen. Na verloop van tijd wordt hij door zijn club ontslagen en ontwikkeld een angst voor voetbal. Uiteindelijk komt hij in een kliniek terecht die (tijdelijk) door Suske, Wiske en Tante Sidonia wordt gerund. Zij helpen hem van zijn angst af, maar er gebeurt nog meer.

3,5 sterren.

Vierde deel uit de serie ‘Kronieken van Belgarion’. In dit deel krijgt prinses Ce’Nedra eindelijk een persoonlijkheid. (Bel)Garion was in dit deel nog steeds een vrij vlak figuur, terwijl hij toch de hoofdrol in deze serie zou moeten spelen. Verder vooral veel politiek geneuzel.
Het boek begint direct bij het einde van het vorige deel, zonder een terugblik op eerdere gebeurtenissen. Dat is lastig, zeker als het al langer geleden is dat je de vorige delen gelezen hebt.

Vele mensen geven aan dit een goed boek te vinden. Vond het zelf een verwarrend boek, waarbij plannen die in de ene alinea gemaakt werden al in de volgende alinea plaats gevonden had.

Het huis met de magische vensters en deuren speelt een zeer grote rol in het verhaal, en dit helpt uiteindelijk in het verslaan van Ghend.

Er is zo’n veelheid aan personages, dat het lezen van deel 1, waar de personages worden voorgesteld, een must is.
Dit is wat mij betreft een mindere fantasy-serie dan andere die ik ooit gelezen heb, en zal het zeker niet aanraden.

Apart detail is dat de hoofdstuk-nummering in dit boek gewoon verder gaat waar het bij deel 1 is gebleven.

Ieder jaar sterven er op onverklaarbare wijze 23 mensen aan boord van cruiseschepen. De rederijen hadden hier al de benaming ‘passagier 23’ bedacht.

Mijn eerste boek van Sebastian Fitzek. En vanaf het begin hield deze mij op het puntje van mijn stoel.

De auteur beschrijft voorvallen op zo’n manier dat de koude rillingen je af en toe over je rug lopen. Het begin van het boek doet een beetje vreemd aan. Een politiepsycholoog die zich moedwillig met het AIDS virus in laat spuiten om hier door op een zogeheten bug-party te kunnen komen. Hierdoor is hij in staat om een 12-jarige jongen te redden van een vreselijk lot.

Deze agent krijgt 5 jaar na de verdwijning van zijn vrouw en zoontje aan boord van de ‘Sultan of the Seas’ een mysterieus telefoontje.

Diverse verrassende plot-wendingen, waarbij je vaak op het verkeerde been wordt gebracht, hoewel ik de vrouwelijke dokter aan boord al vrij gauw verdacht vond..

Wat mij betreft is dit een boek een aanrader voor iedereen die van psychologische thrillers houdt.

Eindelijk begint Garion over zijn krachten en lotsbestemming te leren (dat had al in boek 1 moeten gebeuren, niet halverwege de serie).

Boek, waar je qua taalgebruik wel even moet inkomen. Niet oubollig of over geromantiseerd.

Het begin is wat stug, en het duurde zeker tot bladzijde 150 voor het verhaal me een beetje begon te pakken. Had in het begin vaak de neiging om het aan de kant te slingeren, maar toch door gezet. Tot op het einde niet duidelijk wat nou het gevaar van deze ‘Duivelsbijbel’ is.

Verschillende plots in dit boek, waardoor de aandacht voor het echte verhaal wat ondersneeuwde.