Reviews

Begin steeds meer een hekel te krijgen aan Finn. Verder is de wereldbouw WEL goed, maar de rest dus niet. Zonde van de tijd geweest.

Net als het vorige deel ook hier weer ontelbare vertaal fouten. Ik heb mezelf er met veel doorzettingsvermogen doorheen geworsteld.

Het is moeilijk om precies te zeggen waarom ik haar stijl zo irritant vind. Ik denk dat het gewoon voelt alsof de auteur de reis opzettelijk rekt om het boek dikker te maken, zonder er iets wezenlijks aan toe te voegen. Kon met geen enkele personage in het boek een band voelen. Beschrijvingen van de wereld zijn goed. Het is vooral (het gebrek aan) karakterontwikkeling dat me stoorde.

Het idee achter het verhaal is goed, maar zoals gezegd zijn het vooral de personages die vlak blijven en geen ontwikkeling door maken. Wat er ook gebeurt, Finn blijft naïef. Er gebeurt nooit wat en niets wordt opgelost. Heb me door het verhaal geworsteld, wetende dat er nog meer delen wachtten, die ik tegen beter weten in zal gaan lezen. In de vergeefse hoop dat het beter gaat worden.

Veel potentie, weinig zeggingskracht
Een verhaal dat veel belooft, maar helaas weinig waarmaakt. Hoewel ik aanvankelijk dacht dat de stroeve leeservaring aan de vertaling lag, bevestigen recensies op Goodreads dat de originele uitgave met dezelfde problemen kampt.

Het boek kent een sterke start, maar verliest daarna volledig zijn tempo. Het grootste struikelblok? Er wordt werkelijk niets opgelost. Hoewel de wereldopbouw redelijk is, blijven de personages te vaag om een snaar te raken. Ik voelde totaal geen connectie met de hoofdpersonen. Of het nu ging om Finn, het meisje dat al honderd jaar in een boom was veranderd, of het overlijden van de oude man; het liet me koud. Dat is een gemiste kans, want als lezer wil je juichen bij een overwinning en huilen bij verdriet.

Ik heb het boek enkel uitgelezen omdat het basisidee en het plot potentie hadden. Vooral het concept van het meisje in de boom intrigeerde me, maar ik had gehoopt op meer diepgang en uitwerking hiervan. Uiteindelijk bleef ik achter met een voorspelbaar plot en matig schrijfwerk in een wereld die me simpelweg niet wist te grijpen.

Leeftijdsadvies: Hoewel de thema’s interessant zijn, voelt de uitwerking te oppervlakkig voor volwassen lezers. Mogelijk spreekt het een jonger publiek aan dat minder waarde hecht aan diepgaande karakterontwikkeling, maar voor de ervaren lezer schiet het tekort.

Zes verhalen die ergens naartoe moeten leiden, maar waarheen precies? Dat bleef mij tot het einde onduidelijk. De rode draad in dit boek is dat alle personages een reden hebben om naar de planeet Hyperion te reizen. Het voelt echter aan als één grote voorbereiding op volgende delen, die helaas nauwelijks vindbaar lijken te zijn.

Het uitgangspunt is intrigerend: op de vooravond van een interstellair conflict reizen zeven personen naar de mysterieuze ‘Shrike’. Deze groep – bestaande uit een priester, soldaat, dichter, geleerde, detective, diplomaat en gids – hoopt een oorlog te voorkomen en deelt hun persoonlijke verhalen om zich voor te bereiden.

Hyperion onderscheidt zich door zes verhalen voor de prijs van één aan te bieden, waarbij elk verhaal sterk leunt op de stijl van andere auteurs. Zo doet de priester denken aan de horror van Joseph Conrad, is de soldaat puur militaire sciencefiction à la Heinlein, en ademt de geleerde de sentimentaliteit van Ray Bradbury. Hoewel deze stijloefeningen interessant zijn, is de leeservaring soms overweldigend en bij vlagen moeilijk te volgen.

Voor mij persoonlijk was dit een enorme teleurstelling. Gezien de moeizame stijl en het gebrek aan een duidelijke ontknoping, is dit een van de slechtste boeken die ik heb gelezen. Het verbaast me dan ook oprecht dat dit werk een Hugo Award heeft gewonnen.

Het derde en laatste deel van de Draken-trilogie door An Janssens is, wat mij betreft, het beste deel van de serie, maar het is zeker geen hoogvlieger. Hoewel er een lichte stijgende lijn in zit, kampt het boek met grote problemen in de spanningsopbouw en het tempo.

Het grootste struikelblok is de verdeling van het verhaal: de eerste 200 tot 250 pagina’s lijkt het plot werkelijk nergens naartoe te leiden. Wanneer de ontknoping eindelijk in zicht komt, wordt alles tegen het einde zo gehaast opgelost dat het onnatuurlijk aanvoelt. Als lezer blijf je achter met de vraag waarom de personages deze oplossingen niet veel eerder hadden kunnen bedenken.

Het enige echte lichtpuntje in het verhaal is het personage Kandschwar, de draak die in een jongen kan veranderen. Hij is het enige karakter dat echt weet te boeien, en ik had dan ook gehoopt veel meer over hem te lezen. Helaas krijgt hij niet de ruimte die hij verdient, waardoor ook dit laatste deel de potentie niet volledig benut.

In dit tweede deel verruilen we het koude Noorden voor de verzengende hitte van het Zuiden. De wereldopbouw is intrigerend: door de extreme temperaturen is leven alleen nog diep onder de grond mogelijk. Terwijl de koninklijke familie geniet van de pracht en praal in het berggebied van Cylix, moet het gewone volk overleven in krappe ruimtes. Deze ongelijkheid voedt de roep om verandering; een groeiende groep mensen eist dat de Grote Muur verdwijnt, zodat de weg naar het koelere Noorden eindelijk vrijkomt.

Het verhaal is rijk aan verschillende magische wezens die, ondanks hun verschillen, allemaal hetzelfde doel nastreven. Wat dit boek extra interessant maakt, is dat het zich gelijktijdig afspeelt met het eerste deel, Drakenkoningin, maar dan bezien vanaf de andere kant van de muur.

Hoewel de setting en de politieke spanningen boeien, blijf je als lezer aan het einde van dit deel nog met behoorlijk wat open eindjes zitten. Het is duidelijk een tussenstap in de trilogie, waarbij de hoop nu gevestigd is op het derde deel voor een definitieve ontknoping van alle verhaallijnen.

Een experiment van machtige tovenaars gaat gruwelijk mis, met gevolgen die 700 jaar later nog altijd pijnlijk merkbaar zijn. Grote delen van de wereld zijn onleefbaar geworden en de belofte van de tovenaars om alles te herstellen, bleek loos. Nadat ze moesten vluchten voor de woede van de burgers, namen ze wraak met een wrede beproeving: elke honderd jaar vindt er een wedstrijd plaats om de nieuwe heerser te bepalen. Sinds de allereerste editie wordt deze positie opgeëist door een tirannieke koningin die elke tegenstander genadeloos uit de weg ruimt. Dit jaar doet haar eigen dochter, Thala, mee aan de strijd. De grote vraag is of zij de heerschappij van haar moeder eindelijk omver kan werpen.

Dit verhaal kwam als winnaar uit de bus bij een schrijfwedstrijd van de uitgeverij, wat heeft geresulteerd in een originele wereld en een zeer bijzondere setting. Toch bleef ik als lezer met wat vragen zitten; er had naar mijn idee meer in het verhaal gezeten als er meer achtergrondinformatie was gegeven over de draken of over de samenleving die na het mislukte experiment is ontstaan.

Wat verder opvalt, is dat de auteur meegaat in de algemene verharding van het fantasy-genre. Thema’s als moord, marteling en verminking worden expliciet beschreven en lijken binnen deze wereld op weinig morele bezwaren te stuiten. Dit geeft het boek een rauw en grimmig randje.