Reviews

Al sinds zo lang de mens zich kan herinneren houden de Goden elk 100 jaar een vuurproef, waarin de door hen geselecteerde mensen een dodelijke wedstrijd spelen om zo te bepalen wie de komende 100 jaar de oppergod word. Dit jaar doet Hades, God van de Onderwereld, voor het eerst ook mee. Hij kiest voor Lyra, die door haar ouders aan het Gilde der Dieven was verkocht omdat Zeus haar ooit had vervloekt. Omdat geen van de Goden wil dat Hades wint en daarmee God van de Onderwereld en Olympus wordt  proberen de kandidaten van deze Goden alles om te voorkomen dat Lyra wint. De regels van het spel worden gaandeweg steeds een beetje aangepast.

Hier kan ik eigenlijk best kort over zijn. Vond het een oer-saai boek. Zeker de romantiek kon mij niet boeien. Het boek was vermakelijk genoeg, daar niet van, maar het was niet goed genoeg om meer sterren te krijgen dan 3, en dat is dan al heel wat. De mix van Griekse Goden en de gewone wereld was leuk, maar het werkte gewoon niet. Zonde van de tijd geweest.

Het schijnt dat ik de vorige twee delen heb gelezen, maar ik kan me daar niets meer van herinneren. Het is daarom een gemis dat er niet even wordt teruggeblikt op de eerdere gebeurtenissen. Hierdoor was er geen herkenning van de figuren en zat ik tot ver in het boek met de vraag: ‘Wat is er precies aan de hand?’

Het verhaal had iets te maken met draken en een strijd tussen licht en donker, maar de context bleef vaag. Ik kon echt geen band opbouwen met de personages en weet nu nog steeds niet wat er nou precies allemaal speelde.

Helaas lukte het me echt niet om dit boek interessant te vinden, wat jammer is, want de eerdere delen waren veelbelovend. Het verhaal sprong bovendien van de hak op de tak: op het ene moment werd er besloten op reis te gaan en het volgende moment waren ze al ter plaatse. De sprongen in tijd en locatie waren te abrupt.

Of er een vervolg komt en of ik die ooit ga lezen, ik durf het niet te zeggen.

Dit boek, het derde uit de schoolbibliotheek van Zweinstein, vertelt een aantal sprookjes die voor de kinderen uit de Tovenaarswereld wel bekend zijn. Professor Dumbledore heeft vlak voor zijn dood een aantal van deze verhalen gebundeld en van commentaar voorzien.
Over het algemeen genomen is dit een leuk boekje uit de Harry Potter wereld, maar verder niet echt iets bijzonders.

Dit had een spannend boek kunnen zijn, maar helaas had het weinig tempo en was het plot vrij voorspelbaar. Ongeloofwaardig. Personages misten wat diepgang en sommige waren compleet overbodig. Geen spanning

Er wordt aangegeven dat dit voor Young Adult is, maar dan eerder aan de onderkant van deze groep.

Dit slotdeel stond onder hoogspanning vanwege de veelbelovende potentie van de voorgaande delen, maar wist de hooggespannen verwachtingen niet waar te maken. Het volume van meer dan 800 pagina’s staat in geen verhouding tot de geleverde inhoud.

De opbouw naar de finale confrontatie was gebrekkig; de uiteindelijke slag werd gecomprimeerd in de laatste 100 pagina’s, waarvan een aanzienlijk deel werd opgevuld met onbeduidende uitweidingen (‘gekwetter’). De antagonisten waren oninteressant en hun eliminatie was zwak uitgewerkt en ondermaats. De afronding van het boek was puur een kwestie van volharding en het vermijden van de Did Not Finish (DNF) status.

De uitstekende wereldopbouw is een opmerkelijke prestatie van de auteur, maar dit wordt tenietgedaan door de monotone schrijfstijl. Het verhaal bestaat voornamelijk uit een interne gedachtestroom, terwijl betekenisvolle dialogen ontbreken. Deze interne monologen dienden bovendien zelden een functioneel of verrijkend doel voor het plot. Alleen de scènes waarin de Speerwerpers een rol speelden, boden nog enige compensatie.

Dit boek was vermoeiend. Wou het boek steeds weg leggen als #DNF, maar toch hield iets me tegen, ik hou er niet van om boeken half afgelezen te laten liggen. Het leek er op dat Adare nu de belangrijkste personage was, want het grootste deel van het boek ging over haar, en laat zij nou net een van de figuren zijn waar ik het minste mee had. Valijn en zijn Speerwers of Kaden trokken mij veel meer.

Het eerste deel van de serie was interessant genoeg, maar met dit boek lijkt het er op dat de auteur geen idee heeft wat hij met het verhaal aanm moet.

Sorry, geen aanrader.

Vrij voorspelbare plot, de wereld is vrij cliché-matig. Boek leest wel lekker vlot en het einde maakt een hoop goed. Het verhaal was niet bijster origineel te noemen.

Kaden, de jongste zoon ¹ van de keizer, is al op jonge leeftijd naar een veraf gelegen kloosterorde gezonden. Hij wordt daar in een soort Boeddhistische manier getraind. Zijn broer Valyn wordt opgeleid om een Speerwer te worden, een soort elite-soldaat die op reuzenvogels vliegt. Hun oudere zus, Adare, blijft in het kasteel achter, en leert het geheim van regeren. Van deze drie was Adare de enige waar ik niet direct een band mee kon opbouwen. Kon haar verdragen, maar verder niet.

Het verhaal van zowel Kaden als Valyn waren top, waarbij het plot met de laatste vol actie zat en vol met personages waar je van kon houden.
Kadens verhaal was interessant genoeg, maar was vooral vrij Zen. Adare heeft de taak haar vader te begraven, en wordt aangesteld als minister van financiën. Zij probeert te achterhalen wij er achter de moord op haar vader zat. In eerste instantie beschuldigd zij de Hogepriester van een groot religieuze sekte.

1. sommigen zeggen de oudste zoon(↩)