Reviews

Het Plot
Londen, 1944. De oorlog hakt er nog steeds flink in, maar de 13-jarige Charlie Matters probeert te overleven door te stelen. Zijn grote droom? Oud genoeg zijn om zelf de Duitsers te lijf te gaan.

Ondertussen keert de 15-jarige Molly Wakefield terug van het platteland naar de zwaar getroffen stad. Tot haar schrik staat er niemand op het station. Haar ouders zijn spoorloos verdwenen en haar nanny doet opvallend geheimzinnig.

In de puinhopen van de stad kruisen de paden van de straatjongen Charlie en de ‘society-girl’ Molly. Ze worden snel vrienden, ondanks hun totaal verschillende achtergronden. Ze ontmoeten ook Oliver Ignatius, een boekhandelaar die zwaar gebukt gaat onder het verlies van zijn vrouw. De zaken worden gevaarlijk wanneer Charlie wordt gezocht door de politie in verband met de dood van een agent en een vriend.

Review van deze YA Oorlogsroman Londen 1944
Dit verhaal is vlot en meeslepend geschreven. De korte hoofdstukken zorgen ervoor dat je razendsnel door het boek vliegt. Hoewel het zich afspeelt in een historische setting, voelde het voor mij vooral als een sterke Young Adult (YA)-roman, in plaats van een traditionele historische roman. Baldacci heeft met zijn bijzondere, prachtige en beeldende schrijfstijl de gave om je echt te raken.

Het tijdsbeeld, de gelaagde personages en de sfeer van het oorlogs-Londen zijn ijzersterk neergezet. De auteur bouwt de levens van de drie hoofdpersonen knap op; je leert Charlie, Molly en Oliver eerst apart kennen, waardoor ze volwaardige, diepe personages met hun eigen geheimen worden.

Dit is de beste YA Oorlogsroman Londen 1944 die ik dit jaar las. Absolute aanrader!

Ook uitgegeven als: ‘Kinderbarak‘, wat volgens mij de lading beter dekt dan deze titel. Bij het woord ‘moeder’ denk je toch automatisch aan iemand die de leiding neemt en voor de kinderen zorgt. En dat doet Hetty ook wel, maar gedurende lange tijd waren anderen verantwoordelijk voor de kinderen en zorgden voor hen. Toch heb ik ontzettend veel waardering voor een meisje dat op 14-jarige leeftijd, onder zware omstandigheden, zeer veel moeilijkheden het hoofd kon bieden.

Het boek is een autobiografie, die heel goed de verschrikkingen in het kamp beschrijven, maar ook de nazorg en de repatriëring van de kinderen. Het boek leest als een verhaal en dat is fijn, want vaak zijn dit soort boeken alleen maar een overzicht van gebeurtenissen en saaie lijsten met namen. Niet in dit geval dus.

Al sinds zo lang de mens zich kan herinneren houden de Goden elk 100 jaar een vuurproef, waarin de door hen geselecteerde mensen een dodelijke wedstrijd spelen om zo te bepalen wie de komende 100 jaar de oppergod word. Dit jaar doet Hades, God van de Onderwereld, voor het eerst ook mee. Hij kiest voor Lyra, die door haar ouders aan het Gilde der Dieven was verkocht omdat Zeus haar ooit had vervloekt. Omdat geen van de Goden wil dat Hades wint en daarmee God van de Onderwereld en Olympus wordt  proberen de kandidaten van deze Goden alles om te voorkomen dat Lyra wint. De regels van het spel worden gaandeweg steeds een beetje aangepast.

Hier kan ik eigenlijk best kort over zijn. Vond het een oer-saai boek. Zeker de romantiek kon mij niet boeien. Het boek was vermakelijk genoeg, daar niet van, maar het was niet goed genoeg om meer sterren te krijgen dan 3, en dat is dan al heel wat. De mix van Griekse Goden en de gewone wereld was leuk, maar het werkte gewoon niet. Zonde van de tijd geweest.

Het schijnt dat ik de vorige twee delen heb gelezen, maar ik kan me daar niets meer van herinneren. Het is daarom een gemis dat er niet even wordt teruggeblikt op de eerdere gebeurtenissen. Hierdoor was er geen herkenning van de figuren en zat ik tot ver in het boek met de vraag: ‘Wat is er precies aan de hand?’

Het verhaal had iets te maken met draken en een strijd tussen licht en donker, maar de context bleef vaag. Ik kon echt geen band opbouwen met de personages en weet nu nog steeds niet wat er nou precies allemaal speelde.

Helaas lukte het me echt niet om dit boek interessant te vinden, wat jammer is, want de eerdere delen waren veelbelovend. Het verhaal sprong bovendien van de hak op de tak: op het ene moment werd er besloten op reis te gaan en het volgende moment waren ze al ter plaatse. De sprongen in tijd en locatie waren te abrupt.

Of er een vervolg komt en of ik die ooit ga lezen, ik durf het niet te zeggen.

Dit boek, het derde uit de schoolbibliotheek van Zweinstein, vertelt een aantal sprookjes die voor de kinderen uit de Tovenaarswereld wel bekend zijn. Professor Dumbledore heeft vlak voor zijn dood een aantal van deze verhalen gebundeld en van commentaar voorzien.
Over het algemeen genomen is dit een leuk boekje uit de Harry Potter wereld, maar verder niet echt iets bijzonders.

Dit had een spannend boek kunnen zijn, maar helaas had het weinig tempo en was het plot vrij voorspelbaar. Ongeloofwaardig. Personages misten wat diepgang en sommige waren compleet overbodig. Geen spanning

Er wordt aangegeven dat dit voor Young Adult is, maar dan eerder aan de onderkant van deze groep.

Dit slotdeel stond onder hoogspanning vanwege de veelbelovende potentie van de voorgaande delen, maar wist de hooggespannen verwachtingen niet waar te maken. Het volume van meer dan 800 pagina’s staat in geen verhouding tot de geleverde inhoud.

De opbouw naar de finale confrontatie was gebrekkig; de uiteindelijke slag werd gecomprimeerd in de laatste 100 pagina’s, waarvan een aanzienlijk deel werd opgevuld met onbeduidende uitweidingen (‘gekwetter’). De antagonisten waren oninteressant en hun eliminatie was zwak uitgewerkt en ondermaats. De afronding van het boek was puur een kwestie van volharding en het vermijden van de Did Not Finish (DNF) status.

De uitstekende wereldopbouw is een opmerkelijke prestatie van de auteur, maar dit wordt tenietgedaan door de monotone schrijfstijl. Het verhaal bestaat voornamelijk uit een interne gedachtestroom, terwijl betekenisvolle dialogen ontbreken. Deze interne monologen dienden bovendien zelden een functioneel of verrijkend doel voor het plot. Alleen de scènes waarin de Speerwerpers een rol speelden, boden nog enige compensatie.