Reviews

Ik heb dit boek als luisterboek via Storytel geprobeerd, maar op de een of andere manier kon het verhaal me niet bekoren. Jammer, want de synopsis leek heel goed te zijn. Misschien ligt het aan de verteller, of aan mij, ik weet het niet. Als het ooit als eboek beschikbaar is zal ik het een nieuwe kans geven.

Een vliegtuig dat spoorloos verdwijnt, twee onderzoekers die naar dat gebied vliegen verdwijnen ook. Zij blijken op een andere wereld te zijn terecht gekomen, met wezens die op mensen lijken. Ze belanden midden in een oorlog. Gaat het ze lukken om weer terug te komen op de aarde?

Het tweede deel uit de serie ‘Kronieken van Cranborn’. In het eerste deel ‘De Falende God‘ maakten we kennis met Grijs, een lid van het moordenaars gilde die weigerde zijn initiatie naar Zwart te ondergaan. Dit wordt hem niet in dank afgenomen door de leiding die een drietal Zwart op hem afstuurt. Hij kan ontsnappen en komt na wat omzwervingen bij een kleine herberg uit. Daar ontmoet hij twee andere reizigers, Grimm en Thoreid, die elkaar verhalen over hoe ieder van hen een draak heeft gedood. De waard blijkt een draak te zijn die uit is op wraak. Het lukt Grijs uiteindelijk om de draak te doden en de twee andere reizigers te redden. De dood van deze laatste draak heeft heel wat gevolgen voor de landen.

Aan het einde van het vorige deel zijn de reisgenoten er achter gekomen dat het boek ‘Nortak’ verborgen is in ‘Drakkanborgh’.
In dit deel maken we kennis met de kroezaar Nikolas Everard, die als jongen voorbestemd was om opgeleid te worden als Priester voor de Kerk van Rotanny, maar uiteindelijk uitgekozen is om kroezaar te worden, een soort kruisridder. Met hem zijn we de gebeurtenissen op Cranborn vanuit een ander gezichtspunt. In eerste instantie gelooft hij heilig in de Kerk, maar gaandeweg wordt dat anders.

Er is veel actie en je leest (of luistert in mijn geval) graag door naar nog een hoofdstuk.  De spanning bouwt zich langzaam op. De metaforen die David af en toe gebruikt zijn geniaal, juist doordat ze nergens op slaan.  We leren ook iets meer van David’s verleden en hoe hij daar mee worstelt. Zijn vader is door Staalhart gedood, en de jonge David groeide op als een wees. Al op vroege leeftijd werkte hij in een wapenfabriek samen met andere kinderen. Uiteindelijk weet hij vrede te sluiten met dit verleden. Soms lijkt hij wereldvreemd te zijn, hij is niet bekend met het woord ‘groovy’, wat in de wereld van Calamity een veel gebruikt woord is.

Nadat in het vorige deel is gebleken dat ook ‘Prof’ een Epic is, denkt David een manier gevonden te hebben om hem te redden. Daartoe hebben ze wapens nodig, en dus breken zij in bij het Nighthawk Foundry. Dit gaat echter niet zoals verwacht. Het team vertrekt naar Ildithia een stad die uit zoutkristallen bestaat. Langzaam bezwijken deze zoutkristallen aan de achterkant van de stad om aan de voorkant weer op te bouwen. Hierdoor verplaatst de stad zich langzaam.

Persoonlijk had ik nog wel wat meer willen weren over deze wereld. Hoe was het leven daar. Werken alleen de weeskinderen al op jonge leeftijd in fabrieken of was het daar de norm? Het romantische had wat mij betreft achterwege kunnen blijven.

Grijs, een huurmoordenaar die een gevaarlijke keuze maakt: hij weigert de initiatie tot ‘Zwart’. In de wereld van dit boek is dat onpelaatbaar, en al snel wordt hij opgejaagd door drie meedogenloze Halfmensen. Tijdens zijn vlucht redt hij de huurlingen Grim en Thoreld van een wisse dood in de herberg de ‘Lachende Draak’. De herbergier blijkt namelijk een vermomde draak te zijn die hen probeert te vergiftigen. Nadat Grijs het monster verslaat, zweren de huurlingen een bloedeed om hem te helpen. Maar de dood van de laatste draak brengt een schokgolf teweeg: overal in het land staan partijen op die willen profiteren van de chaos die is ontstaan.

Warrig plot: Hoewel de focus op de huurlingen ligt, wordt het verhaal overschaduwd door een overdaad aan verhaallijnen. Hierdoor raakte ik als lezer de draad kwijt en voelde het geheel rommelig aan.

• Weinig originaliteit: Het boek leunt op bekende fantasy-clichés en is daardoor vrij voorspelbaar. Voor de doorgewinterde fantasy-lezer biedt het weinig nieuws onder de zon.
• Afstandelijke personages: Er passeren ontzettend veel personages de revue, vaak met ingewikkelde, lange namen en titels. Dit maakte het lastig om mee te leven; ik voelde helaas met niemand een echte klik.
• Gebrek aan focus: Wat ik vooral miste, was een duidelijk doel of een sterke motivatie. Zonder een duidelijke ‘slechterik’ of een drijfveer voor de hoofdpersonages, kabbelt het verhaal voort zonder dat het echt ergens naartoe werkt.

Kortom: Een verhaal met potentie door de bloedeed en de drakenmoord, maar het verliest zichzelf in te veel personages en een gebrek aan richting.

Een drietal verhalen die zich zo’n 100 jaar voor de gebeurtenissen in ‘Het Lied van IJs en Vuur’ afspelen.

Het boek bevat de volgende titels:

• De hagenridder
• De eed van trouw
• De onbekende ridder

In deze verhalen volgen we de avonturen van Ser Dunk de Lange en zijn schildknaap ‘Ei’. Lees de afzonderlijke titels voor reviews.

Het boek bevat tevens een proloog van de serie ‘Het Lied van IJs en Vuur’, waarmee Martin goede naam maakt.

Weer eens een geweldig verhaal uit de koker van Pratchett. Absurdische belevenissen van een heksenjager, een engel en een demon. Een originele kijk op het hemel-hel-aarde verhaal. Als je de andere boeken van Pratchett hebt gelezen weet je al wat je kunt verwachten van dit boek. Begin is wat traag, maar al snel kwam de vaart er weer helemaal in. Een mooie samensmelting van Engelse humor, de Bijbel, hekserij en demonen.

Het is kostelijk om de verhalen van Engel Aziraphale en duivel Crowley mee te maken. Het ‘goede’ tegen het ‘slechte’, maar wat is goed en wat is slecht.

Ga dit gewoon eens lezen.

verfilmd als Good Omens.

Het is inmiddels een flinke zit: met 21 delen op de teller begint de rek in de Beyond These Walls-serie er voor mij nu echt uit te gaan. Hoewel ik de draad weer heb opgepakt, merkte ik dat de instap dit keer lastig was.

Gebrek aan context
Omdat het alweer even geleden was dat ik de voorgaande delen las, miste ik een korte terugblik. Zeker bij een serie van deze omvang was een kleine samenvatting of een namenlijst welkom geweest om de connectie met de personages weer te vinden.

Te veel herhaling en rekwerk
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de auteur de serie onnodig aan het rekken is. Veel scènes voelen als opvulling:

Eindeloze gevechten: Hoe vaak kunnen we nog lezen over schermutselingen met de Zieken? Het voegt weinig nieuws meer toe aan het verhaal.

Onrealistische tijdlijnen: De geloofwaardigheid liet dit keer te wensen over. In de climax moesten er kinderen uit een kelder gered worden vlak voordat deze zou ontploffen. Dat ze binnen 2,5 minuut de kelder bereikten, de kinderen verzamelden én een veilig heenkomen vonden, voelde erg gekunsteld aan.

Conclusie
Ondanks de spanning die de auteur probeert op te bouwen, voelde dit deel als ‘weinig echte actie’. Ik lees momenteel eigenlijk alleen nog door omdat ik een serie die ik gestart ben graag wil afmaken, maar de verveling begint toe te slaan. Het is nog onduidelijk hoeveel delen er hierna nog zullen volgen.

Mijn eerdere gedachten over de serie: Zie voor mijn recensie van de eerste 20 delen: De ‘Beyond These Walls’ Serie (20 delen)