Reviews

In het het vierde deel in de Earthburst Saga – krijgt de aarde te maken met bizarre wereldwijde fenomenen. Wat begint met aanhoudend poollicht boven Europa en vreemde wolkenpartijen boven Afrika, escaleert al snel in verschuivende getijden, mislukte oogsten en ontregelde dierenmigraties.

De officiële instanties beweren dat het om natuurlijke verschijnselen gaat, maar de hoofdpersoon, Ray Barclay, ontdekt via een gecodeerde boodschap van een klokkenluider de schokkende waarheid: de aarde loopt acuut gevaar door de bijwerkingen van roekeloos, geheimzinnig onderzoek. Om zijn familie en de planeet te redden, moet hij drie jaar na zijn vorige levensgevaarlijke ruimtemissie noodgedwongen opnieuw de ruimte in — en deze keer is hij niet alleen.

Sommige momenten wel erg ver gezocht. Zo zou een ruimte-station, dat ooit plaats bood aan duizenden mensen, nu gebruikt worden als transportvoertuig, gevlogen door enkel een piloot.

Dit derde boek uit de serie stelt niet teleur. Toen ik las dat er nog meerdere delen van deze serie waren was ik bang dat Falconer het einde van de saga over deze delen zou uitspreiden. Niets is minder waar. Dit avontuur komt ten einde in Operatie Starshot, waarna de personages in het vervolg andere gevaren tegemoet kunnen zien. Zover zijn we echter nog niet. Eerst moeten Ray, Driver en Laika nog de nodige avonturen beleven. De feit dat deze boeken zo goed zijn komt voor mij vooral doordat het gaat om gewone mensen, zonder superkrachten of rijkdommen. Ray is halfblind zonder zijn speciale contactlenzen en Driver is ooit veroordeeld geweest tot een gevangenisstraf voor haar aandeel in een overval.

Ignacio Zola is ontwaakt en is woedend. Woedend op Ray Luna ‘Driver’ Reyes en Laika hebben kunnen voorkomen dat de tweede explosie de Aarde vernietigde. De ‘Belena’ (een ruimteschip van Zola) is vertrokken met slechts een handjevol van de door hem uitgekozen passagiers. En nadat de tweede explosie niet heeft plaats gevonden, beschikt het ruimteschip niet over voldoende theocite om het naar Bayzen te brengen. Zola eist dat Ray een passagier naar het ruimtestation ‘The Beacon’ brengt. Op Aarde wordt ondertussen de bunker in Virginia geëvacueerd naar de ‘Vita’ een in het geheim gebouwde ruimtestation van het ERF.

In het vorige deel wist Ray Barclay te ontsnappen uit het ruimtestation ‘The Beacon’, met een krakkemikkige ‘escape-pod’ en een ara. Ray was/is een wetenschapper die onderzoek doet naar het mixen van BioZol en theocite om zo een super-brandstof te maken waarmee de mensheid het universum kan onderzoeken. Het ruimtestation was eigendom van de ZolaCore onderneming en dus van Ignacio Zola.

Zola en zijn trawanten blijken niet meer te zijn dan eco-terroristen, die de Aarde willen vernietigen met iedereen er op, behalve hen zelf. Ze laten een dodelijk gas door het ruimtestation stromen, die iedereen dood, behalve Ray die in een afgesloten laboratorium werkte. Als hij na zijn geslaagd experiment het nieuws aan zijn supervisor wil gaan vertellen, blijkt deze dood in de gang te liggen. Hij roept om hulp, maar vindt al gauw dat de gehele bemanning van het station is overleden. Tot overmaat van ramp komt hij er achter dat er nog maar voor 11 uur lucht is. Hij neemt het op zich om alle bewijzen die hij kan vinden mee te nemen naar Aarde, in een niet daarvoor geschikte ontsnappings module. Dan komt hij er achter dat ook de Aarde is vernietigd. De overlevenden zitten in ondergrondse bunkers. Deze bunkers staan onder bevel van het Earth Resilience Forum (ERF). Dit ERF wordt geleid door ene Mr. Major, en niet door de ook in de bunker aanwezige president.

Een vraag die ik heb is de volgende: De bunker waar Ray in terecht komt, bevat zo’n 8.000 mensen, waarvan vele hoge militairen zijn, waarom dan kiezen voor een organisatie ZONDER enige militaire kracht? En waarom is de president daar ooit mee akkoord gegaan?

Ray Barclay is een gastonderzoeker op het ruimtestation ‘The Beacon’ van Ignacio Zola. Hier werkt hij aan een experiment met het recent ontdekte ‘theocite’ en het door ZolaCore ontwikkelde BioZol. Net op het moment dat zijn experiment een groot succes blijkt te zijn en hij voor een enorme doorbraak staat, doet hij een gruwelijke ontdekking: iedereen aan boord van het ruimtestation is dood.

Als gastonderzoeker heeft Ray slechts beperkte toegang tot de systemen van het station; de deuren naar de ‘verboden zones’ zijn strikt beveiligd met biometrische toegangspanelen. Toch móét hij deze afgesloten ruimtes zien te betreden, want een loeiend alarm kondigt een acute noodsituatie aan. Om te overleven moet Ray dit probleem snel zien op te lossen. Contact met de aarde is er niet meer, en alles wijst erop dat zich daar een apocalyptische ramp heeft voltrokken.

Hoewel het tempo in het begin wat traag ligt, krijgt Ray het voor elkaar om in een paar dagen tijd bijzonder veel te verzetten. De schrijfstijl start als een meanderende gedachtestroom, waarbij concepten soms wel drie tot vier alinea’s in beslag nemen en de tekst doorspekt is met clichés. Gelukkig wordt dit halverwege het boek doorbroken, waarna het aanzienlijk prettiger leest. Ondanks de stroeve start blijft het verhaal wel de hele tijd interessant.

Alweer het 22e (!) deel uit de Beyond These Walls serie, en net als de vorige 21 delen ook nu weer veel vertaal fouten. Erg voorspelbaar en langdradig. Het wordt tijd dat er eens een einde aan de serie komt, die steeds ongeloofwaardiger wordt.

William, Matilda en de rest van het leger vallen de stad aan met bombardementen, terwijl in de stad Eleanor samen met Ralph probeert om de gevangene te bevrijden uit hun benarde gevangenis.

Dit is een prequel van de serie, waarin de wetenschapper Ray Barclay wordt geïnterviewd, kort voor de lancering naar zijn tijdelijk verblijf op het ruimtestation ‘The Beacon’.

Het boek geeft niet veel prijs over de serie, maar daar het vrij kort is de moeite wel waard.

Tot op heden heb ik best kunnen genieten van de verhalen van Mous. Dit verhaal leek veelbelovend, maar kon het toch niet helemaal waarmaken. Of dat nu komt omdat ik simpelweg niet tot de doelgroep behoor of door de vier verschillende vertellers, weet ik niet. Feit is dat het verhaal me niet echt kon bekoren. Jammer, want het had zo mooi kunnen zijn.

Het plot
Het plot is in de basis heel leuk: vier kinderen gaan zonder ouders naar een pretpark om een weekend plezier te hebben. Alle vier zijn ze op hun eigen manier verslaafd aan technologie:

1. Gijs is een jonge gamer die het liefst non-stop gamet. Zijn ouders willen dat hij eindelijk eens mensen in het echte leven ontmoet.
2. Luus is vooral geïnteresseerd in zichzelf, selfies maken en haar telefoon.
3. Haley zet de stunts die zij uithaalt graag op TikTok en kan niet leven zonder de likes.
4. Delano heeft de schoolcomputer gehackt.

Ze denken dat ze als verrassing naar dit pretpark mogen, maar dat valt vies tegen… In het begin lijkt alles nog normaal, maar de volgende dag merken ze al dat er iets vreemds aan de hand is. Aan het einde ontdekken zij de verborgen boodschap achter hun bezoek.

Het verhaal heeft korte hoofdstukken die (in het geval van Storytel) door verschillende stemmen worden voorgelezen. Zeker in combinatie met die korte hoofdstukjes gaf dat al snel een rommelig en onrustig gevoel. Daarnaast voelde het verhaal gaandeweg zeer belerend aan en viel de ontknoping aan het einde zwaar tegen.