Reviews

Kon niet echt door het eerste hoofdstuk komen. Pakte me op de een of andere manier niet. Dus maar gestopt.

Een iets minder boek dan het voorgaande deel. Dit is iets wat vaak gebeurt in een trilogy. Toch zou je dit hier niet zo gauw verwachtten aangezien het de bedoeling was dat de serie maar twee delen zou hebben. Het voelde alsof er geen einde aan het boek kwam. Toen het dan ook eindelijk uit was, voelde dart als een opluchting. Niet dat het verhaal an sich slecht was, maar het sleepte zich op sommige momenten te lang voort.
Het boek lijkt vooral te draaien om de personages van Nova en Adrian, de rest hebben een veel mindere rol.Had niet veel op met de romance die tussen Nova en Adrian opbloeide. Dat kan me echt gestolen worden.

We zijn een paar maanden verder na de gebeurtenissen waarin Nova aka Nachtmerrie infiltreerde bij de Rebellen, maar we lezen daar weinig over. In een boek van ruim 600 bladzijden zou je toch een plot verwachtten, maar die was er niet. In het hele boek waren er misschien twee punten waar het verhaal een wending nam.

Wat mij betreft draait het verhaal er vooral dat de ‘goeden’ ook slechte dingen kunnen doen en omgekeerd.

Nou ja.. genoeg hierover en verder met deel 3.

De Plot: Vriend wordt Vijand
Na de explosieve gebeurtenissen uit het vorige deel staat Evan Smoak (Orphan X) voor een onmogelijke opgave: jagen op zijn beste vriend, Tommy Stojack. Tommy heeft de belangrijkste regel vanEvan geschonden door wapens te leveren aan partijen die onschuldigen niet sparen. Na een eerste pijnlijke confrontatie is de boodschap duidelijk: de volgende keer dat ze elkaar zien, staan ze tegenover elkaar als vijanden.

Ondertussen moet Tommy een oude schuld inlossen. Hij reist af naar een klein, broeierig stadje waar corruptie, roekeloze tieners en escalerende spanningen tussen de lokale bevolking en immigranten de boel op scherp zetten. Wanneer de situatie ontploft en er onschuldige doden vallen, probeert Tommy de orde te herstellen. Maar met Orphan X op zijn hielen én vier top-huurlingen (de ‘Four Horsemen’) die op zijn hoofd jagen, wordt dat een vrijwel onmogelijke missie.

Mijn Mening: Minder praten, meer actie
De actie in dit boek is precies wat we verwachten: snel, heftig en gedetailleerd. Toch liet dit deel me met gemengde gevoelens achter.

Te veel psychologie: Het is onbegrijpelijk hoe Tommy en Evan jaren van vriendschap weggooien door trots, terwijl een goed gesprek de boel had kunnen redden. De constante zelfreflectie en discussies halen de vaart uit het verhaal. Laten we eerlijk zijn: je leest een Orphan X-boek niet voor de emotionele groei, maar voor het knokken.

Zwakke zijlijnen: De verhaallijn van Joey en Orphan V voelde ongemakkelijk en voegde weinig toe. Ook de ‘Four Horsemen’, die gedurende het boek sterk werden opgebouwd, stelden aan het einde behoorlijk teleur.

Het persoonlijke aspect: Wat me het meest stoort, is dat de laatste twee boeken afwijken van de kern van de serie. De kracht van de Nowhere Man was juist dat hij zijn eigen wereld opzij zette om een volstrekt onbekende in nood te helpen.

Conclusie
Een van de belangrijkste regels van de Nowhere Man is: “Maak het niet persoonlijk.” Helaas is dat precies wat hij in de laatste twee boeken wel dot, het persoonlijk maken. De focus op persoonlijke vetes in plaats van het beschermen van de onschuldige vreemdeling haalt voor mij de magie er een beetje uit.

Als het lijkt dat het legaat dat de overvloedige maaltijden van de tovenaars betaald wordt ingetrokken als er niet wordt voldaan aan de eis dat ze gaan voetballen. Ze moeten het straatspel om zien te werken naar een meer beschaafde vorm.

Wat valt hier eigenlijk over te zeggen, alles wat verkeerd kan gaan gaat ook verkeerd, maar dat hoort dan ook bij Ankh-Morpork.

#DNF!!

Ongeveer een uur in het boek (ik had die audio-boek) en nog steeds geen idee waar het over ging of wat. Misschien omdat blijkbaar een tweede deel uit een serie is.