Reviews

Een verhaal over een, althans voor mij, onbekende periode van net na de Tweede Wereldoorlog, waarin kinderen die het nodig hadden voor 3 maanden naar Denemarken werden gezonden om daar bij te komen.

De personages Luuk en Ida zijn zeer herkenbaar, en passen goed bij de huidige generatie kinderen. Hoewel ze pas 13 en 12 jaar zijn hebben ze al veel meegemaakt.

Mooi thema, en goede schrijfstijl. Ik had in het begin geen hoge verwachtingen van het boek, maar viel dat toch eventjes tegen. Het zet je toch wel tot denken. Kinderen van die leeftijd die voor 3 maanden naar een vreemd land gaan, waar ze niemand kennen, de taal niet spreken en ook niet weten wat er van ze verwacht wordt.

De reis is al een heel avontuur op zich. Met autobussen naar het noorden, waar ze overnachten in een leegstaande sigarettenfabriek. De volgende dag worden ze opgehaald door de Denen. Niet met bussen, maar met stinkende viswagens. Eenmaal in Duitsland blijkt een van de kinderen, Ida  nogal fel reageert op de anti-Duitse gevoelens van de anderen. Waarom wordt pas veel later bekend.

Als ze eenmaal in Denemarken zijn aangekomen wordt de colonne voertuigen langzaam kleiner, als een voor een de andere wagens langzaam naar andere delen van het land gaan. Eenmaal aangekomen in de plaats waar de kinderen uit bus 7 zullen verblijven, worden de kinderen verdeeld over de bewoners. Luuk en Ida komen echter samen terecht op de boerderij van Far en Mor ¹. Gedurende hun 3 maanden in Denemarken blijven zij samen. Langzamerhand ontdekt Luuk wat er met Ida aan de hand is. Hun leven veranderd door het dagelijkse boerenleven, een knappe boerendochter en een koetspaard.

Goede schrijfstijl en mooi vormgegeven boek, en zeer goed te lezen voor de doelgroep. Snel word duidelijk dat zowel Luuk als Ida allebei al hun eigen verhaal hebben, en ook niet geheel zonder kleerscheuren uit de oorlog zijn gekomen.

1. Deens voor vader en moeder(↩)

Een triest boek, dat echter heel getrouw de waarheid over Auschwitz naar buiten bracht. Moeilijk om hier een echte waardering aan te geven. Niet alle overlever is een schrijver, en dus zijn niet alle boeken even goed geschreven. Dit boek is hierop een uitzondering.

Het doel van de schrijver was, om na zijn ontsnapping uit het concentratiekamp, de wereld te vertellen van de verschrikkingen die in het kamp werden uitgevoerd, om de dood van 1 miljoen Hongaarse Joden te voorkomen. Hij, en een medeontsnapper, brachten veel informatie met zich mee. Informatie die met feiten bewezen konden worden.
Dat deze informatie niet gedeeld werd met de Hongaarse Joodse bevolking maakt het des te schrijnender.

Eerste deel las vooral als een waar-gebeurde roman; de appendices vertellen het verhaal van de cijfers en de achtergronden.

Dit boek zou verplichte literatuur moeten zijn.

Het breekt je hart om te lezen wat dit meisje allemaal heeft moeten doorstaan in de bijna 3 maanden dat zij gevangenen was van Marc Dutroux, een man die de Belgen al ‘Het Monster van België’ hebben genoemd. Geschreven vanuit het standpunt van Sabine zelf. Het toont aan dat pedoseksuelen veel zullen doen om hun slachtoffer te overtuigen dat zij goed zijn, hun redder.

Het was dapper van haar om op te staan tegen Marc Dutroux en tegen hem te getuigen. Mede daardoor zit hij nu een levenslange straf uit.

Ik kan me niet voorstellen dat mensen dit boek ‘boring’ durven te noemen omdat het geen details van de misbruik geeft. Of dat ze het alleen maar voor het geld schreef. Helaas blijken mensen dit soort, en ergere reviews te plaatsen op zoiets dramatisch.

Sabine claimt niet een schrijver te zijn, en dat blijkt ook. Dit is uit het hart geschreven.

De rauwe verhalen van wat Sven Hassel (volgens eigen zeggen) heeft meegemaakt tijdens zijn diensttijd in een Duits strafregiment gedurende de gehele Tweede Wereldoorlog.

Net als alle eerdere delen toont ook dit boek weer de absurditeit van de oorlog. Het strafbataljon verplaatst zich van Griekenland via Joegoslavië naar de U.S.S.R. Het boek heeft niet echt een thema, zoals bijvoorbeeld ‘Vernietig Parijs’ of een van de andere boeken van Hassel.

Na een paar bladzijden gelezen te hebben dit boek maar opgegeven als zijnde #DNF en uit mijn lijst verwijderd. Als je na zo’n 10/15 pagina’s nog niet in het verhaal zit kan je er maar beter mee stoppen. En dat heb ik dan ook maar gedaan

Veelal een wollige schrijfstijl dat volkomen onnodig uitwijdt over allerlei dingen. en ….

Genoeg…