Reviews

Het einde van de ‘duistere oorlog’. Na al die boeken waarin hij een rol speelde, komen we nu eindelijk wat meer te weten over Nakur. Op sommige momenten werd het verhaal ingewikkeld, maar in het algemeen was het vrij logisch. Het verhaal speelde zich voornamelijk af op een andere wereld (en zelfs een andere ‘realiteit’).

Een aantal verhaallijnen die begonnen in Magiër (vele boeken geleden) worden nu afgesloten.

In het begin van deze reeks (of was het de vorige, ben een beetje de tel kwijt) introduceerde Feist een aantal personages (Jimmy, Tad, Zane, Jommy, Servan and Grandy), maar heb het idee dat die later meer werden gebruikt als bladvulling. Af en toe kwamen ze eventjes voor, maar waren daarna al gauw weer vergeten.

Beetje teleurgesteld in de dood van een paar karakters (Nakur, Bek, Erik van Zwartheide, om er maar een paar te noemen), maar misschien was dat wel nodig voor de volgende reeks.

Net als alle andere boeken van Feist aan het einde van een reeks, bouwt ook dit boek weer naar een volgende reeks toe.

(sorry als dit een beetje chaotisch overkomt, maar dit zijn zo de dingen die nu bij mij opkomen, terwijl ik gammel achter het toetsenbord zit te typen).

Arthura, Robbie, Gardaan reizen af om er achter zien te komen wie er achter de moordaanslag op Arthura zit.

Met de hulp van Ryath (een draak) reizen Puc en Tomas naar ongedachte plaatsen om Macros te vinden. Met zijn hulp willen ze de Vijand vernietigen, maar dan blijkt een tegenstander soms opeens je medestander te zijn.

Sommige mensen vinden deze boeken, en dan met name dit boek seksistisch omdat vrouwen een onderdanige rol spelen, maar laten we niet vergeten dat dit een boek uit de jaren ’80 is EN een andere wereld.

O ja… er zijn ook draken in dit boek!

Volgens de Engelse nummering is dit het 4e boek uit de serie, in de Nederlandse uitgave is dit het 3e boek.

Review:
Net als de vorige delen zat ook dit deel vol met taalfouten, en hier en daar zelfs stukken tekst die de vertaler schijnbaar niet kon vertalen. Het verhaal zelf was verder goed.

De wereld is nog steeds onduidelijk. Het ene moment zitten de reizigers in een bos, woestijn, jungle…, en hebben de zonnen allerlei verschillende kleuren. Kom Morgan, zorg dat je de wereld een beetje logischer in elkaar zet. Het maakt het voor de lezer geloofwaardiger als we meer details kennen van de omgeving, zodat het verschijnen van een monster logischer zou zijn.

Gelukkig is de basis van het verhaal wel goed, anders zou ik nu gestopt zijn met het lezen van de serie.

En nu bevinden we ons aan het einde van een reis. Een reis die ons door Midkemia en andere landen (en zelfs realiteiten) heeft geleidt. Een reis die begon met Magiër en een jongen die maar geen leermeester kon vinden, maar door de hofmagiër onder zijn hoede wordt genomen, en later uitgroeit tot de grootste magiër.

Ondanks een kleine verstoring ongeveer half weg de serie, heeft de schrijver zich weer herpakt tegen het einde van de serie en met een goed einde van het boek.

Ik was blij met de herintroductie van de, al lang geleden, overleden vrienden van Puc en anderen, maar ze hadden gelukkig geen deel van aan het einde van het boek.

Het is jammer dat ik deze serie boeken pas nu ontdekt heb, nu dat het laatste boek al weer geruime tijd geleden is geschreven. Ik zal deze wereld gaan missen. Misschien niet alle personages, want ik begon toch wel een beetje een hekel te krijgen aan sommige van hen. Van andere vind ik het dan weer wel jammer dat ze er niet meer zijn, want hoe vaak je een boek ook herlees, nooit zal je meer de verwondering van het voor het eerste keer lezen meer krijgen.

Hoewel ik dit laatste boek in een paar dagen heb gelezen, leek het wel veel langer te zijn geweest. Waarom dit zoveel langer leek, zal waarschijnlijk komen doordat een aantal dingen in het verhaal mij gewoon niets deden, maar ook, en dat is zeker heel belangrijk, er waren andere dingen te doen, en van te genieten.

Bij sommige boeken en series stel ik het lezen van het laatste hoofdstuk altijd even uit, om maar lekker te genieten, maar op de een of andere manier ging dat bij dit boek niet zo. Misschien omdat ik het zo langzamerhand zat was, of was overvoerd met de reeks, ik weet het niet. Een herlezen over een paar jaar zal dat moeten uitwijzen.

Begon een beetje moe te worden van Puc, Miranda, Magnus en een paar anderen. De delen zonder Puc waren in mijn ogen veel beter.

Een waardevol einde van een serie, zeker het laatste hoofdstuk, maar niet het epische einde die je zou mogen verwachten van een serie die bijna 30(!) jaar heeft gelopen. Geen moeilijk of verrassende plot.

Op naar een waardige opvolger van de serie. Heeft Feist nog andere boeken buiten Midkemia?

Wat een prachtig boek. Bijna in een adem uitgelezen. Ik heb lang getwijfeld om dit boek te lezen, want vaak vallen Nederlandse boeken tegen. Niet in dit geval.

Een jongen wordt wakker op een grasveld. Hij weet niet wie hij is, hoe hij daar is gekomen. Hij weet helemaal niets meer. In zijn rugzak vindt hij een mobiele telefoon. Hij wil de politie bellen, maar voor hij dat doet, luistert hij eerst een voice-mail bericht af. Daarin wordt hem geadviseerd om vooral de politie niet te bellen. Het gekke is, dat de persoon van het voice-mail bericht hij zelf is.

Het wordt steeds vreemder. Hij ontdekt dat zijn kleding gemerkt is met ‘Boy Seven’. Is dat zijn naam? Hij besluit op onderzoek uit te gaan.

Vlot geschreven boek, met de juiste spanning. Je bent als lezer echt nieuwsgierig naar wat er met Boy Seven is gebeurt.

Voor een uitgebreidere, en betere, review, zie hier.

AANRADER!!!

Kleine vraagteken: Hoe kan je lang en kort kloppen. Hard of zacht, okay, dat kan ik begrijpen, maar lang en kort?

EINDELIJK.. Ik heb de serie uit. Heb me er door heen geworsteld.

Deze hele serie zou makkelijk in een boek of 5, 6 gepast hebben, als ze de herhalende teksten er uit hadden gehaald. Ook had ik het idee dat er scenes opnieuw in het verhaal werden gebracht, met andere personages, maar toch…

Meerdere malen komen er toch weer vreemde dingen in voor. Schepen waar je zo van de ene naar de andere overspringt, elkaar aan kunt staren. Schepen die varen in smalle rivieren, maar waar het toch mogelijk was dat een van de eerste schepen zich liet afzakken, omdraaide en dwars door de linie van de vijand voer.
Dan waren er nog de personages die elkaar herkenden, terwijl zij ze voor de eerste keer ontmoetten.

Halverwege het boek kwam er nog eventjes een queeste tussen door die Thor moest doen, en natuurlijk net op het laatste moment daar in slaagde.

En dan zweeg ik nog maar over de steeds weer herhalende zinsopbouw ‘zij renden en renden’ etc.

Zoals een andere reviewer al schreef, ik heb deze serie uitgelezen om aan mijn Goodreads quota te komen. Het verhaal zelf had potentie, was het maar geschreven door een auteur die wist waar hij het over had.