Reviews

langdradig. meer dan eens de neiging gehad om dit boek aan de krant te gooien. Toch uiteindelijk 2 sterren gegeven

Jammer dat de boeken van Vance zo wisselend van kwaliteit zijn. Dit is een van de zwakkere boeken.

De Engelse koning geeft opdracht om een kaart te maken van de westkust van Schotland. Hij wil die kaart gebruiken om de Schotten aan te kunnen vallen. Dit wordt een reis met vele gevaren voor de 13¹ jarige Thomas Kinross en zijn vader.

De vader van Thomas werkt als klokmaker, maar is eigenlijk kaartenmaker. Nadat Thomas’ moeder overleed, is hij gestopt met het maken van kaarten om voor de jongen te zorgen. Nu krijgt hij de opdracht van de Koning om een kaart te maken van de kustlijn van Schotland en de eilanden. Thomas’ vader neemt de jongen mee op de reis, omdat hij niet wil dat de jongen alleen achterblijft.

De reis is lang, want het gebied dat ze in kaart moeten brengen is groot. Ze reizen voor een groot deel met een schip, dat geëscorteerd word, want dat leek de koning veiliger.
Thomas’ vader legt de jongen uit hoe hij mee kan helpen met het in kaart brengen van het land, en dat is moeilijker dan het lijkt. Thomas moet stokjes uit zetten die samen een driehoek vormen in het land. Dat doen ze een paar dagen. Op een dag, als Thomas bezig is de stokken weer op te halen, merkt hij dat er minder zijn dan hij had meegenomen.

Op een nacht moment ontdekken Thomas en zijn vader dat de tent waarin zij lagen te slapen weg is gehaald. Ze worden dan opeens toegesproken door een man, die vraagt wie ze zijn en wat ze aan het doen zijn. Ook wil hij weten met wiens toestemming zij dit doen. Omdat Thomas’ vader hier geen antwoord op wil geven, worden zij meegenomen en apart opgesloten in een kasteel. Ze moeten weer vertellen van wie zij deze opdracht hebben gekregen.

1. 15, volgens bericht op blog van auteur(↩)

Het eerste deel van de laatste trilogie waarmee Feist de reis in Midkemia en Kelewan eindigt. Een reis die in 1982 begon met het boek Magiër.

Dit deel speelt zo’n 5 jaar NA de dood van Puc’s vrouw en zoon. Nog steeds is er het verdriet om dit verlies.

Alle kinderen onder de 14 jaar zijn op zich zelf aangewezen nu iedereen ouder dan 15 uit Perdido Beach is verdwenen (zie Verlaten). Nu, 3 maanden na de gebeurtenissen ontdekken zij dat hun voedsel op begint te raken. De eerste tijd is er namelijk niet verstandig omgegaan met de beschikbare voedsel, en de kinderen beginnen honger te lijden.
De kinderen zonder bijzondere machten beginnen hen met deze machten aan te vallen, want ze verkeren in de veronderstellingen dat die nog wel goed eten hebben. Sommige kinderen martelen leeftijdsgenootjes.

En als dat nog niet genoeg is, loert er ook nog een kwaad

De kinderen in de FAKZ hebben nu een stadsraad, maar Sam, de leider, baalt er van dat hij nu ieder idee dat hij heeft eerst aan hen moet voorleggen voor hij het kan uitvoeren.

Sam en Astrid krijgen ruzie en de kinderen weten niet meer wie ze kunnen vertrouwen. Dan  breekt er brand uit in de FAKZ, maar Sam is weggelopen..

(later een betere review.. ben nu te moe)

Het einde van de serie was een beetje een anti-climax. Hoewel, het einde.. het blijkt dat er nog een paar delen zijn verschenen. Weet niet of ik die ook nog ga lezen.

Vooral de personage van Sam is goed gegroeid in dit deel. In het vorige deel had ik nog een afkeer van hem, maar hij is goed terug gekomen.

Waarom dit en het vorige boek niet samen een deel had kunnen vormen is mij onduidelijk, zeker omdat een deel van het verhaallijn en de beschrijvingen niet nodig waren geweest.

Hoop wel dat we in de volgende delen nog meer Moggeth en de Hondse Hond tegen komen.

Ben benieuwd wat er verder nog gaat komen.

Een boek met een lange introductie (ruim 100 pagina’s volgens mijn e-reader). De snelheid van het verhaal was wisselend. Op het ene moment vloog je door de pagina’s, en het andere moment leek het verhaal zich langzaam voor te slepen. Verhaal is wel goed doordacht. Eigenlijk zijn het twee verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen.

Er zitten heel veel personages in het boek, waardoor het soms lastig is om bij te houden wie wie nou eigenlijk was. Tegen het einde werd het een stuk makkelijker, met de ene plot-wending na de andere.

Geen topper, geen flopper.