Reviews

Het boek begon in mijn ogen erg zwak, en is nooit echt boven de middenmaat uit gestegen. Dat kan komen door de doelgroep, jeugd van 12 jaar. Of die zich nu erg aangesproken voelen tot het verhaal durf ik niet te zeggen. Er was naar mijn idee te veel ‘magicea’ om problemen weer op te lossen.

De tweeling Martha en William moeten na de dood van hun ouders bij hun tantes gaan wonen. Tantes waar ze nog nooit van gehoord hadden. Eenmaal weg uit Londen leren ze over hun geheim.

Mij is verteld dat dit boek vergelijkbaar zou zijn met de Harry Potter-serie, maar dat durf ik dan wel weer te betwijfelen. Het verhaal verliep erg traag, beschrijvingen van personages en dingen konden niet altijd een beeld oproepen.

Of ik de andere delen van de serie nog ga lezen. Ja, ik denk het wel. Ik wil immers weten of het de kinderen lukt om Fabula, en hun ouders, te redden.

Dit boek is het eerste vervolg van de ‘Geheim van Ji’-serie.

Jaren na de gebeurtenissen van de vorige serie lijkt het gevaar weer toe te slaan. De Erfgenamen zijn verdwenen en hun kinderen maken zich grote zorgen. Ze vertrekken, ieder voor zich, naar het ontmoetingspunt die ooit was afgesproken. Onderweg merken zij dat ook zij in gevaar verkeren van een moorddadige groep. Eenmaal op de ontmoetingsplek aangekomen maken zij kennis met Bowbag, de enige die aan de ontvoering is ontkome en Keb de zoon van de tovenaar Saat.

Om antwoorden te krijgen vertrekt de groep naar het eiland Ji.

Grimbert zet met dit deel wederom een bijzonder verhaal neer. De door hem gecreëerde wereld is goed vormgegeven. De personages zijn goed uitgewerkt en hebben voldoende diepgang. Ze hebben allemaal wel iets waardoor je van ze gaat houden.
Ondanks de lange aanloop die nodig is om alle personen te leren kennen is het verhaal spannend genoeg. Dit deel is duidelijk een brug tussen de vorige serie en de huidige.

4 Korte verhalen over Four die zich een paar jaar VOOR de gebeurtenissen in Divergent afspelen.

Four, of eigenlijk Tobia Ethan, is geboren in ‘Zelfverloochening’, een van de facties in het dystopisch Chicago. De andere zijn Oprechtheid, Eredutie, Vriendschap en Onverschrokkenheid. In Zelfverloochening. Dan zijn er ook nog de factie-lozen, mensen die om een of andere reden niet tot een factie willen behoren.
Op hun 16e kiezen alle jongeren, tijdens Kiesdag, tot welke factie zij willen behoren. Tobias krijgt het advies om voor Zelfverloochening te kiezen, maar kiest uiteindelijk voor Onverschrokkenheid. Dat doet hij deels om van zijn vader, de leider van Zelfverloochening te ontlopen.

We volgen Tobias tijdens zijn introductieweek in Onverschrokkenheid en maken zijn twijfels mee, als ook zijn successen. Als hij de introductie succesvol heeft afgerond krijgt hij het aanbod om zich aan te sluiten bij de l4ding van de factie. In eerste instantie is hij trots, maar geleidelijk ontdekt hij dat er een plan gesmeed wordt om de andere facties te onderwerpen. Hij besluit te stoppen met deze training en wordt liever onderwijzer voor de volgende lading nieuwe adspiranten.
Een paar jaar later ontmoet hij het meisje Trish, dat net als hij overgestapt is naar Onverschrokkenheid van Zelfverloochening.

En dat was het dan eigenlijk. Een aantal korte verhalen, waarvan ik meer had verwacht. Had gehoopt om meer van de achtergronden van Tobias/Four te lezen.
Schrijfstijl is geheel in stijl van wat we kennen van de auteur. Op een gegeven moment valt het verhaal samen met delen uit het eerste boek, maar dan gezien vanaf Four’s kant.

Al in al is het een leuk boek om er bij te hebben, maar je kan zeker ook zonder.

Op basis van mijn eerdere interesse in Tweede Wereldoorlog-boeken, tipte het algoritme van Storytel mij ‘Het verlaten hotel’. Hoewel het boek het label ‘Young Adult’ droeg — een genre dat ik regelmatig en met plezier lees — bleek de praktijk helaas anders. Al binnen het eerste kwartier werd duidelijk dat de plank hier volledig misgeslagen was wat betreft de doelgroep.

Waarom het niet voldeed
Mismatch in leeftijd: Waar Storytel het label ‘Young Adult’ hanteert, geeft de bibliotheek een indicatie van 9 tot 12 jaar. Dit verschil is in de tekst duidelijk voelbaar.

Tegenvallende verteller: De stem en de stijl van de voorlezer kwamen saai over, wat de luisterervaring niet ten goede kwam.

Narratieve toon: Het verhaal wordt op een kinderlijke manier verteld, waardoor de diepgang die je van een YA-roman mag verwachten, ontbreekt.

Conclusie
Soms laat een algoritme je in de steek. ‘Het verlaten hotel’ is ongetwijfeld een prima boek voor de basisschoolleeftijd, maar voor de volwassen YA-lezer mist het de nodige volwassenheid en spanning.

Dit boek komt wat moeizaam op gang. Pas wanneer de personages geherintroduceerd zijn, slaagt Duncan erin om een meeslepend fantasy-epos op te bouwen dat de moeite waard is.

Er gebeurt veel in dit verhaal, zodanig dat ik af en toe eventjes kwijt was wie en wat er speelde in het boek. Diverse verhaallijnen, die waarschijnlijk in een van de volgende delen bij elkaar zullen komen.

Ps. In het Nederlands lijkt dit deel 2 te zijn, maar in het overzicht op www.goodreads.com wordt het Engelse boek als #3 beschouwd.