Reviews

Het einde van de serie was een beetje een anti-climax. Hoewel, het einde.. het blijkt dat er nog een paar delen zijn verschenen. Weet niet of ik die ook nog ga lezen.

Vooral de personage van Sam is goed gegroeid in dit deel. In het vorige deel had ik nog een afkeer van hem, maar hij is goed terug gekomen.

Waarom dit en het vorige boek niet samen een deel had kunnen vormen is mij onduidelijk, zeker omdat een deel van het verhaallijn en de beschrijvingen niet nodig waren geweest.

Hoop wel dat we in de volgende delen nog meer Moggeth en de Hondse Hond tegen komen.

Ben benieuwd wat er verder nog gaat komen.

Een boek met een lange introductie (ruim 100 pagina’s volgens mijn e-reader). De snelheid van het verhaal was wisselend. Op het ene moment vloog je door de pagina’s, en het andere moment leek het verhaal zich langzaam voor te slepen. Verhaal is wel goed doordacht. Eigenlijk zijn het twee verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar komen.

Er zitten heel veel personages in het boek, waardoor het soms lastig is om bij te houden wie wie nou eigenlijk was. Tegen het einde werd het een stuk makkelijker, met de ene plot-wending na de andere.

Geen topper, geen flopper.

De kinderen van Perdido Beach leven nu al maanden afgesloten van de buitenwereld. Iedereen ouder dan 15 is van de aardbodem verdwenen.  Veel hebben ze al overleefd, maar nu komt er een nieuwe probleem bij; de watervoorraad raakt op. Een groep kinderen gaat op onderzoek naar een nieuwe voorraad.  Ook breekt er een ziekte uit, waarbij je – letterlijk – de longen uit je lijf hoest, en insecten die je langzaam van binnenuit opvreten.

De raad heeft niet langer meer grip op de situatie in het dorp, en Sam, waar iedereen toch een beetje op rekende is grotendeels afwezig.

Sam is niet meer de zelfopofferende jongen die hij in het begin was. Sterker nog, het kan hem allemaal niet veel meer schelen.
Astrid is nog steeds de schijnheilige persoon die zij in de eerdere delen ook was. Zij spuugt regelmatig de woorden ‘Gods wil’  en ‘de zonde’, terwijl zij ook steeds weer denkt over het doden van haar autistische broertje.
Lana is een vervelende persoon geworden, die zich verbergt in een hotel en alleen nog maar met haar hond praat. Ze jammert de hele tijd dat ze zoveel mensen moet genezen, maar het enige wat ze echt hoeft te doen is de zieken aan te raken.

We leren ook iets meer over het verleden van Astrid’s broertje. Zijn visie op het gebeuren in Perdido Beach is uniek. Het blijkt dat hij meer weet en begrijpt van wat er gebeurt.

Review:
Een aardig boek om te lezen, zeker. En met een aparte setting, namelijk een wereld die in tweeën is gedeeld, een UK uit het begin van de vorige eeuw, en een Middeleeuws koninkrijk. Deze twee zijn van elkaar gescheiden door een (magische) muur. Goed geschreven actie-scenes, zeker op het einde. Was niet direct weg van het boek, dat kwam later pas.

Alle problemen die Sabriël en Splijtsteen ontmoetten, waren met magie te bestrijden. Verder voelden de karakters wat platjes aan.

Wat is het verschil tussen PACT-magie en vrije magie? Gaat er nog wat moois opbloeien tussen Sabriël en Splijtsteen? Wie of wat was Mogget? Misschien gaan we dat lezen in het volgende deel Lirael

Een fantasy verhaal door Robert Jordan, en het tweede deel in de ‘The Wheel Of Times’-serie.

Onze helden bevinden zich nog in Fall Dara, maar al snel zal de fragiele vrede breken. De lezer zal merken dat het gevaar overal loert. De ‘Dark Friends'¹ zitten overal, edelen van overal dienen de ‘Dark Lord'². Zelfs de ‘Children of the Light’ zijn geïnfiltreerd door de dienaren van de Schaduw.

De Zwarte Aes Sedai, een geheime genootschap binnen Tar Valon, waar alle Aes Sedai die de Dark One volgen bij aangesloten zijn.

De strijd tussen het goede en het kwade duurt voort, terwijl er op de horizon nieuwe krachten klaar staan om hun opwachting te maken.
In het oosten zijn het de Aiel, die op zoek zijn naar de ‘Dragon Reborn’. In het westen zijn het de Seanchan die claimen de erfgenamen te zijn van Hawkings leger. De dreiging van een burgeroorlog is groot.

Matt en Perin groeien steeds meer in hun rol, terwijl Egwene net als in het eerste boek een saai persoon is. Naneve is een persoon waar ik me vaak over verbaas, zeker met haar ongegronde haat jegens Moraine.
Rand al’Thor is een hoofdpersoon die me weinig doet, terwijl de serie om hem zou draaien. Hij weigert nog steeds te erkennen wat hij is, veracht de mensen die hem helpen, beschuldigt hen er van hem te manipuleren, maar is blind voor de manipulatie door anderen. Zo af en toe, bijna om de pagina, wou ik hem een klap in het gezicht geven.

1. sorry, ik las de serie in het Engels, dus weet geen Nederlandse benamingen(↩)
2. Nee, niet Voldemort(↩)

Een geweldig begin van wat een goede fantasy serie is geworden.

Op een gewone dag, tijdens de les verdwijnt opeens de leerkracht. Zomaar, opeens. Het blijkt dat iedereen die ouder is dan 15 verdwenen is. In eerste instantie denken de kinderen dat het een geweldig feest zou zijn en denken niet aan de toekomst.  De kinderen ontdekken dat sommige speciale gaven hebben ontwikkeld. De macht licht bij de pestkoppen, de sadisten of de mutanten. En dan blijkt ook nog eens dat het stadje waar de kinderen wonen is omgeven door een soort koepel. Niemand kan er meer in of uit.

De spanning begin al meteen bij de eerste pagina om niet eerder te stoppen dan bij de laatste pagina van het laatste boek.

Het verhaal deed me een beetje denken aan ‘Under The Dome/Gevangen’ van Stephen King

Aardig boek, maar niet een van de beste van de schrijver. Het leek een hele lange introductie te zijn naar een marginale uitkomst. op het einde van het verhaal werd de demon Nahun vernietigd door de scheuring waar mee hij op de wereld kwam te vernietigen… Maar toch niet, want hij zat in het lichaam van een ander, die met een simpele dolk gedood werd. En dus was ook Nahun dood

De enige reden dat ik dit boek uitgelezen heb, is dat ik de andere delen ook gelezen heb, en graag wil weten hoe het allemaal afloopt.

Sorry, maar snel vergeten dit boek, en op naar een volgend deel, want ik zal de serie uit lezen, ook al moet ik me er door heen worstelen.

De reden dat ik zo lang over deed om dit boek uit te lezen was dat in de tussentijd mijn e-reader de geest gaf.

(Note: ook uitgegeven als ‘oor de poorten van chaos’