Reviews

Review:
Deel 3 uit de serie van 17(!) boeken, en ook dit boek staat weer vol met fouten in de vertaling. Jammer, want qua verhaal is echt meer waard/

Thor vertrekt samen met de Krijgsmacht naar een ver eiland om gedurende 100 dagen te trainen. Niet alle jongens redden de trainingen, er komen er zelfs een paar bij om.

Ook dit boek eindigt met een cliffhanger, maar dat is logisch, anders zou de serie niet door kunnen. Het boek is wel voorspelbaar

De auteur noemt zich de best verkopende verkopende epic fantasy schrijver, maar vergeleken met wie? ik vraag me af of ze niet beter een aantal beta-lezers en een editor had kunnen vinden.

Na 4 boeken gelezen te hebben in deze serie, en nog 13 te gaan, moet ik zeggen dat dit nooit de status van ‘groot epische fantasy-serie’ zal bereiken. Het verhaal is niet super goed geschreven, maar ook weer niet extreem slecht. Het verhaal zit vol met talloze fantasy-cliches. Het lijkt meer op een soap. De emoties van de karakters zijn nogal ‘over the top’. Elk dramatische gebeurtenis die je kan bedenken komt voor.

Veel actie in dit boek, maar de ontwikkeling van de karakters blijft achter. Kijk naar hoe Thor opeens bevelhebber is geworden van de Krijgsmacht. Hij heeft nog maar net een slag meegemaakt.

Thor ontdekt dat zijn vader niet zijn vader is, en zijn moeder een Druïde. Waarom hij achtergelaten is in de handen van een man die niet van hem houdt, is nog een raadsel, dat vast in een van de komende 13 delen opgelost gaat worden.

De hoofdrolspelers worden steeds net op het nippertje gered van de dood, en de slechteriken zijn zo slecht, dat het een wonder is dat er nog iemand overblijft.

Er is wat romantiek in het verhaal.

Ook blijf ik herhalen dat deze boeken echt een goede editor nodig hebben, want er zitten veel te veel fouten in die je als serieuze schrijver/uitgever niet kan maken. En wat me dan helemaal irriteert zijn zinnen als deze:
.. ze renden en renden..
.. liepen en liepen..
en soortgelijke zinnen. Als Rice een goede editor zou hebben en eventueel een goede vertaler, dan zou dit verhaal echt hoge ogen kunnen gooien, nu helaas niet meer dan 1.5 sterren.

Review:
Dit boek las niet echt lekker. De vele hoofdpersonen waren mij te vlak en clichématig. Geen van de hoofdpersonen hadden een echt leidende rol.

Verwarrend en teleurstellend.

Gebeurde weinig in dit boek. Goedkope amusement over het laten van winden.

Een redelijk leesbaar boek, maar niet in lijn van Eoin Colfer’s andere boeken. De reden dat ik toch dit soort boeken lees, is dat je deze gedachtenloos kan zitten lezen, ergens in een verloren uur of zo.

Geen zin in een review.

Interessante plot. Jaren geleden verdween een 7-jarige jongen in de resten van een oude tempel. De vader van de jongen, professor Bramante, zit in de gevangenis omdat hij een student had aangevallen die meer scheen te weten over deze vermissing. Nu is de professor weer vrij. Andere studenten van de professor zijn vermist of eveneens vermoord. Deze doden en vermissingen vielen steeds samen met het verlof van de professor.
Delen van het verhaal waren wreed en sadistisch, maar zijn belangrijk voor het verhaal.

Hoewel dit boek deel uit maakt van een serie, is het als zelfstandig verhaal te lezen, en is voorkennis van de hoofdrolspelers niet echt nodig. Voor mij was dit een van de beste boeken uit de serie.

De Mitras-cultus speelt een rol in dit boek en neemt daardoor een belangrijke plek in.

Verrassende einde.

Het 26e(!!) deel uit een serie, en het eerste deel van deze sub-reeks. Een beetje volgens het stramien uit andere delen, met een invasie/scheuringen/demonen. Hoewel de achtergrond redelijk word weergegeven en je het verhaal goed kan volgen zonder de vorige delen gelezen te hebben, adviseer ik toch om deze eerst te lezen. Boek heeft een langzame start, daar Feist tot ongeveer halverwege nog bezig is met het voorstellen van de nieuwe personages. Einde voelde wat gejaagd aan.

Een ras van krijger-elven vecht voor een verloren zaak tegen horden demonen. Om uitsterven te voorkomen zoeken zij naar hun verloren thuiswereld. Het licht echter niet in hun aard om andere rassen als hun gelijken te beschouwen, zij kennen alleen maar de drang om die (met geweld) te overheersen.

Tegelijkertijd worden er steeds meer demonen waargenomen in Midkemia en een van de tempels zend er een Ridder-Amant op uit om dit te onderzoeken. Het idee van weer een invasie door demonen is nu wel een beetje te veel aan het worden. Misschien dat Feist in de laatste 4 boeken met iets anders komt, maar dat betwijfel ik

De toekomst van de wereld, en misschien zelfs wel van het heelal staat op het spel.

Wat ik niet snap is waarom Miranda vier nachten wachtte op wat er ging gebeuren in het kamp van de ‘zwarte hoeden’, en niet eerder daar terug kwam om opruiming te houden. Ook begrijp ik niet waarom Puc, die in ‘De toorn van een waanzinnige god‘, een scheuring/poort kon maken om een deel van de maan van Kelewan die planeet te laten verwoesten, maar hij kon geen bescherming voor zijn huis maken?!